Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Ημέρα Τετάρτη.

Είπα θα σου μαγειρέψω μία μέρα..
Και μετά θα σου τραγουδήσω τα τραγούδια μου..
Είπα θα.
Αλλά μάλλον το "θα" μου είναι εξαφανισμένο.
Ίσως να άργησε απλώς.
Ίσως όμως και να χάθηκε στο δρόμο..
Περιμένω.
Αλλά ίσως κι εγώ να έχω χάσει το παιχνίδι..
Ένα γύρο πριν έρθει το θα.

Ξέρεις έφαγα τα νύχια μου σήμερα.
Είχα υπομονή πάντα.
Μάλλον σήμερα την έχασα.

Και θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι κάποτε ευχήθηκα κανονικότητα.
Κι αντ'αυτού ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.

Από αυτό έμαθα.

Άλλη φορά θα προσέχω τι εύχομαι.

Και για μια στιγμή ευχήθηκα να έχει αλλάξει η τύχη μου.

Ξέρεις οι φίλοι μου πολλές φορές λένε ότι με έχει φτύσει ο θεός.

Δεν τους πιστεύω.

Αλλά δεν πιστεύω ούτε στο θεό.
Οπότε κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ.

Άκουσα να λένε.. "σκέφτηκα μία ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα" 

Σήμερα θέλω να γίνω μικρή.
Μικρό κοριτσάκι που κρύβεται στη φούστα της μαμάς του..
Μικρό κοριτσάκι που χώνεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. .

Μικρή. 
Τόση δα.
Γιατί σήμερα είμαι κουρασμένη.

Και ο μικρός δε μπορεί να βγει μαζί μου βόλτα για περπάτημα.
Πρέπει να είναι περιορισμένος.

Όλοι πρέπει να είμαστε περιορισμένοι.

Και να νομίζουμε ότι ζούμε.

Σήμερα ήθελα..
Να έτσι ήθελα να περπατήσω και να τραγουδάω στο δρόμο.
Όχι να ψιθυρίζω..

Να αυτή τη φορά πάλι εύχομαι.
Είναι Τετάρτη κι εύχομαι να μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα.

Αλλά έστω.. αρκούμαι και σε αυτό..
Απλώς να τραγουδήσω περπατώντας στο δρόμο.

Τσουπ.
Δεν πρόλαβα να ξεχαστώ λίγο και πάλι ευχήθηκα.

Μακάρι ποτέ να μην είχα ευχηθεί κανονικότητα.  




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου