Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

a fontana di trevi.


Μέσα σε έναν πανικό..  
Παίρνεις τις πιο σωστές αποφάσεις που έχεις πάρει ποτέ..
Και τότε..
Απλά μπαίνεις στο πρώτο αεροπλάνο που βρίσκεις.

Τάσεις φυγής. 
Ανάγκες φυγής. 
Θες. 
Το κάνεις. 

Και τσουπ είσαι εκεί.. 


~..Πάντα να έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν τόσο και να τους αγαπάς..~  

Ζω τον απόηχο ενός φόβου. Ακόμη ζω τον απόηχο μιας απογοήτευσης. 
Ήταν μεγάλη καταστροφή. Τυφώνας που στο πέρασμά του παρασύρει ό,τι υπάρχει γύρω. 

Χαλάσματα. 

Έχω μείνει. 


Και έφυγα και γύρισα. Κι εκεί ευχήθηκα. Μπας και αυτή τη φορά η φοντάνα με πάρει λίγο σοβαρά.. Και γίνουν οι ευχές πραγματικότητα.. Και φύγει το σκοτάδι από μέσα μου. 

Φοβάμαι. 

Ακόμη και τώρα. 

Γιατί γύρισα.. και στο σπίτι δε με περίμενε κανείς.. Και γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω. 

Όσο αγαπώ την ελευθερία μου.. τόσο αυτή με πληγώνει. 

Κι όσο κι αν την αγαπώ.. 

Τη φοβάμαι. 

Φτιάχνω κλουβιά. 

Και με εγκλωβίζω.

Κι όταν πια ασφυκτιώ, τα σπάω. Αλλά πάλι τα αναζητάω. Όπως το θύμα το θύτη του. Κι όπως το παιδί τη μαμά του. 

Θέλω τόσο πολύ να είμαι μόνη κατα βάθος που το φοβάμαι πολύ περισσότερο.. 



Ακούω τη λέξη ΜΟΝΗ και σκιάζομαι ξανά. Τι μου συμβαίνει..; Πάντα ήθελα να είμαι μόνη.. Τι μου έκανες..; Δεν είμαι αδύναμη.. Δεν αξίζω να ζω τον απόηχο μια ευτυχίας που δεν υπήρξε.. Τι μου έκανες..;; Φέρε με πίσω..!


Κι όλα.. 
        
       Σκόνη έγιναν.. 

                                                 Ένας θρίαμβος με πλημμυρίζει.. 

       
Κι όλα κράτησαν.. 

                   Όσο κρατάει ένα άρωμα.. 

        

Που το έχεις ψεκασμένο..


                       Στο μέσα μέρος.. 

      
                 
                  Της παλάμης σου
                 !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου