Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Σίγμα Τελικό.

Αναπολώ τις μέρες που κάποιος έγραφε για εμένα όπως εγώ γράφω για εσάς..
Έτσι ήξερα τη σκέψη την ενδόμυχη.
Τώρα πια γράφω μόνη μου.
Πιο δυνατή.
Αλλά όλοι σας έχετε κάτι να πάρετε.
Κι εγώ..;

Εγώ αν συνεχίσω έτσι θα πάρω τα βουνά..

Και θα μου είναι πιο εύκολο πάλι να λείπω απ'ότι να 'μαι εδώ..

Αλλά θα φύγω.

Όπως έχω μάθει να κάνω τον τελευταίο ένα χρόνο.

Εγώ κι εσύ.. κάναμε πολύ καλό και πολύ κακό η μία στην άλλη.. Και στο τέλος αλλάξαμε ρόλους. Και να που έγινα εγώ η υπερβολική κι εσύ η ήρεμη.. Και να που εγώ ρωτάω ποιος είναι τώρα στο τηλέφωνο.. Και που θέλω να τρέξω μακριά.. Κι εσύ είσαι η ντίβα που προχωράει τη ζωή της. Αλλάξαμε ρούχα η μία στην άλλη. Αλλάξαμε ρόλους η μία στην άλλη. 

Σε αγαπώ γιατί έμαθα να γράφω προσωπικά. 

Σε μισώ γιατί πάντα υπάρχει ένα κομμάτι μίσους μου για σένα.. αλλά δεν είναι κακό. 
Σε ζηλεύω γιατί ζεις αυτό που ήθελα να ζήσω. 

Και θέλω να σε δείρω γιατί δε θέλω να είσαι πάντα η πιο σημαντική ύπαρξη στη ζωή μου..! Η αλληλεπίδρασή μας είναι ότι πιο περίεργο ζω. ΠΑΝΤΑ. 


Καληνύχτα μας!





 

We are people who's come here to play.. 
I don't like it easy.. 
I don't like it the straight way 
We're in the middle of something
We're here to stay.
And we raise our heads for the colour red 

.- 


Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μπουρμπουλήθρες.


Κάθομαι στον καναπέ.  
Σκέφτομαι. 
Βασικά προσπαθώ. 
Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό.


 

Μπουρμπουλήθρες. 



Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

game over.

Η μουσική της εισαγωγής ξεκίνησε. 
Ετοιμάζω τα χέρια μου να είναι στα σωστά πλήκτρα.. 
Κάνω κινήσεις αργές.. 
Ξεκινάω με μεθοδικότητα.  
Είμαι στην αγαπημένη μου πίστα. 
Είμαι στο τέλος του πρώτου γύρου. 
Είμαι ο αγαπημένος μου σουπερ μάριο. 
Κι εσύ.. η πριγκίπισσα. 
Να, θυμάσαι..; 
Σε εκείνη την πίστα με τις φωτιές.. 
Μετακινούμαι στις κινούμενες πλάκες με πολλή προσοχή. 
Δε με νοιάζει να κάνω ρεκόρ στο χρόνο. 
Με νοιάζει να σώσω μόνο την πριγκίπισσα μου. 
Είμαι προσεκτική. 
Οι πλάκες κινούνται. 
Με αγχώνει πάντα αυτό το παιχνίδι.. 
Τρέχω γιατί έφτασα προς το τέλος. 
Εκεί υπάρχει αντίστροφη μέτρηση.  
Έχω κάνει όλο το δρόμο.
Με μεγάλη σύνεση. 
Μένουν τρεις πλάκες. 
Πρέπει να πάρω φόρα. 
Να τις περάσω. 
Τρέχω. 
Βλέπω την πριγκίπισσα μου.
Αου. 
Έπεσα. 
Αου.

Μουσική θανάτου. 

Και στην οθόνη..  

Εμφανίζεται με κεφαλαία γράμματα. 

GAME OVER. 


Υ.Γ. θα πω μόνο μία λέξη. άβολο. και θα αρκεστώ σε αυτή. 

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Ημέρα Τετάρτη.

Είπα θα σου μαγειρέψω μία μέρα..
Και μετά θα σου τραγουδήσω τα τραγούδια μου..
Είπα θα.
Αλλά μάλλον το "θα" μου είναι εξαφανισμένο.
Ίσως να άργησε απλώς.
Ίσως όμως και να χάθηκε στο δρόμο..
Περιμένω.
Αλλά ίσως κι εγώ να έχω χάσει το παιχνίδι..
Ένα γύρο πριν έρθει το θα.

Ξέρεις έφαγα τα νύχια μου σήμερα.
Είχα υπομονή πάντα.
Μάλλον σήμερα την έχασα.

Και θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι κάποτε ευχήθηκα κανονικότητα.
Κι αντ'αυτού ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.

Από αυτό έμαθα.

Άλλη φορά θα προσέχω τι εύχομαι.

Και για μια στιγμή ευχήθηκα να έχει αλλάξει η τύχη μου.

Ξέρεις οι φίλοι μου πολλές φορές λένε ότι με έχει φτύσει ο θεός.

Δεν τους πιστεύω.

Αλλά δεν πιστεύω ούτε στο θεό.
Οπότε κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ.

Άκουσα να λένε.. "σκέφτηκα μία ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα" 

Σήμερα θέλω να γίνω μικρή.
Μικρό κοριτσάκι που κρύβεται στη φούστα της μαμάς του..
Μικρό κοριτσάκι που χώνεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. .

Μικρή. 
Τόση δα.
Γιατί σήμερα είμαι κουρασμένη.

Και ο μικρός δε μπορεί να βγει μαζί μου βόλτα για περπάτημα.
Πρέπει να είναι περιορισμένος.

Όλοι πρέπει να είμαστε περιορισμένοι.

Και να νομίζουμε ότι ζούμε.

Σήμερα ήθελα..
Να έτσι ήθελα να περπατήσω και να τραγουδάω στο δρόμο.
Όχι να ψιθυρίζω..

Να αυτή τη φορά πάλι εύχομαι.
Είναι Τετάρτη κι εύχομαι να μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα.

Αλλά έστω.. αρκούμαι και σε αυτό..
Απλώς να τραγουδήσω περπατώντας στο δρόμο.

Τσουπ.
Δεν πρόλαβα να ξεχαστώ λίγο και πάλι ευχήθηκα.

Μακάρι ποτέ να μην είχα ευχηθεί κανονικότητα.  




Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014


-Τι κάνεις;
-Καλά.
-Πώς ήταν η μέρα σου; (θέλω να σε δω.)
-Καλή, η δική σου; (...)
-Εεε έτσι κι έτσι.. (με σκέφτεσαι καθόλου;)
-Εεε μέρα είναι και πέρασε!! Θα είναι καλύτερη η αυριανή!! :) (...)
-Το ελπίζω..! (μααααα θέλω να ξέρω!)
-Είδα ταινία. (μα θα σκάσω!)
-Εγώ έκανα μπάνιο.
-Τέλεια.! (μπουμ)
-Τέλεια.!


Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Έκοψα το αλκοόλ.
Αλλά πρώτα είχα κόψει το τσιγάρο. 
Και αφού είχα κόψει το τσιγάρο..
Έκοψα εμένα στα δύο. 
Κι έμεινα μισή. 
Αλλά μετά ήθελα να καπνίσω. 
Και τότε έκανα ένα μισό τσιγάρο. 
Και ήπια μισό ποτήρι τζιν. 
Και τα έκανα όλα μισά. 
Και δεν είχα τίποτα ολόκληρο. 
Και τα τραγούδια μου ήταν μισά κι αυτά. 
Και μετά έκοψα το χορό. 
Η κίνηση μου έδινε υπερβολική ελευθερία. 
Και η ελευθερία αυτή με ολοκλήρωνε. 
Κι εγώ είχα μάθει να είμαι μισή. 
Για να έχεις πάντα λίγο από εμένα. 
Και αφού έκοψα τις κακές συνήθειες..
Έκοψα κι ένα κάρο ανθρώπους. 
Και με έκοψαν κι αυτοί. 
Κι έμεινα 1/4.
Και μετά ξέκοψα τον παλιό μου εαυτό. 
Αλλά δεν έμεινα λιγότερη. 
Άρα μάλλον δεν τον χρειαζόμουν. 
Και μετά έκοψα τα μαλλιά μου. 
Ακούγεται χαζό για να του δίνω σημασία. 
Αλλά δεν ήταν..
Γιατί έκοψα κάτι από εμένα. 
Μια συνήθεια σχεδόν μόνιμη. 
Ε όχι λοιπόν. 
Χρατσ. 
Ψαλιδιά. 
Αλλά πριν κόψω τα μαλλιά μου είχα κόψει τον πόνο. 
Και πριν κόψω τον πόνο..
Πάλι είχα κόψει το τσιγάρο.. 
Και μετά είχα κόψει το αλκοόλ. 
Και κάπου πριν είχα κόψει και τους άντρες. 
Και μετά έκοψα τα μαλλιά μου. 
Και στο ενδιάμεσο σημάδευα τον εαυτό μου. 
Για να θυμάμαι. 
Ίσως κουτό θα πεις. 
Ίσως και όχι.  

Και έμεινα 1/4.. 

Ακόμη κι ένα βαλς.. είναι 3/4..  



 



του αγιου εκνευρισμου

Σοφία είναι να ξέρεις από όρια.
Να ξέρεις μέχρι που φτάνει η δικαιοδοσία σου.

Η άνεση είναι σπουδαία έννοια.
Βαθύτατα ουσιαστική.
Περιεκτική.

Η επιθυμία είναι έννοια που σίγουρα γίνεται αισθητή.
Αν εγώ έχω μια επιθυμία, οι πράξεις στις οποίες προβαίνω είναι σε συμφωνία με την επιθυμία μου.

Αν η επιθυμία και οι πράξεις δε συνάδουν, τότε προκαλείται σύγκρουση.

Βρίσκομαι σε σύγκρουση..;
Σας παρακαλώ.. δε θα 'θελα να ενημερώσω γι'αυτό.

Όταν μία σύγκρουση πραγματοποιηθεί.. παράγεται θερμότητα.

Θερμότητα..!
Αχ θερμότητα.
Συγκρουόμενα κορμιά σε μια πίστα ερωτισμού.

Επιβίωση..;
Σχετική.

Η επιθυμία σου..;

Ερώτημα αδιευκρίνιστο.

~ Κι αν αφεθώ να 'χουνε κάπου να με πάνε.. Και θ'αφεθώ αρκεί να δω πώς κάπου πάω..~ 


Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Χάρηκα ξέρεις..
Αλλά δε μπορώ να ακούω τις λέξεις σου μερικές φορές.. 
Αλλά δεν πειράζει.. 
Πάντα γινόταν.

Οπότε απλώς συμβιβάζομαι. 
Πάντα από το στόμα σου θα ακούω πράγματα που δε θα μου αρέσουν. 
Και ό,τι και να γίνει.. 
Εσύ κάτι θα λες. 
Κι εγώ κάπως θα στη "λέω"

Αυτό είμαστε. 

(..το αγαπώ όπως και να έχει..) 

Και από την άλλη.. 

Κενό. 

Όταν θες κάποιον πολύ να τον δεις τον βλέπεις, όπως σοφά είπε η Χρι σήμερα. 

Προβληματισμός. 


Μία τελεία  

Η τελεία της σκέψης. 

Είμαι στη γωνία της σκέψης και με παρακολουθώ. 

Θα 'θελα το σπίτι μου να έχει μπανιέρα.. 

Κι έτσι εγώ θα μπορούσα να τη γεμίσω και να βουλιάξω για λίγα δευτερόλεπτα. 

Έτσι λίγο να βουλιάξω.. 

Ξέρεις.

(-delete-)


Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014


~ Και το ρολόι σήμανε 12.. η άμαξα έγινε κολοκύθα, το όνειρό μου γκρεμίστηκε και στο τέλος..; 

Έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..;


And in the endless sky we are but one.


 



I put my make up on..

Αυτό γίνεται.
Βάζεις μεικ απ.
Βάφεις τα μάτια σου.
Κοκκινίζεις τα μάγουλα σου.
Τονίζεις τα χείλη σου.

Βάζεις τη μάσκα σου.

Και απολαμβάνεις το βράδυ σου.

Βάζεις το μεικ απ σου.. Και δείχνεις μια χαρά.


Σε σύγκρουση: φαίνεσθαι-είναι  


Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Αλλάζεις.

Κάνω, κάνω, κάνω.. τις τελευταίες μέρες όλο κάτι κάνω.. Αλλάζω.. Κόβω τα μαλλιά μου. Τσαλακώνω την εικόνα μου. Αλλάζω αυτό που έχουν όλοι σα δεδομένη εικόνα στο μυαλό τους. Αλλάζω για να φύγει η ταμπέλα. Αλλάζω για να φύγει η κακομοιριά. Αλλάζω για να είμαι κάτι καινούργιο. Γιατί οι άλλοι μ'έχουν προσδιορίσει. Αλλάζω για να συγκρουστώ. Αλλάζω για να επιβεβαιωθώ. Αλλάζω για να μη μοιάζει τίποτα στο παλιό. Και αλλάζω μαλλιά. Και αλλάζω θέση στα έπιπλα. Αλλάζω τα πράγματα στο μυαλό μου.

Αλλάζω θέσεις. 
Μετακινούμε από το α στο β. 

Και η Δχ παραμένει μηδέν.  

Περιέργα πράγματα συμβαίνουν. 

*αλλάζω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω. 


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Βήμα τη φορά.

Ξύπνησα. 
Κι έφερα τον πανικό μέσα μου. 
Κι έφτασα στο 5. 
Από το 1 πήγα στο 5. 
Και το πίστεψα. 
Ότι από το 1 το επόμενο είναι το 5. 
Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αριθμητική. 
Όμως τώρα το παράκανα. 
Δε γίνεται.. 
Και υπερέβαλα μέσα μου. 
Και τίποτα δεν κέρδισα. 
Μόνο πανικό. 
Γιατί έχασα τη σειρά. 
Έχασα το μέτρημα. 
Και μπερδεύτηκα.
Κι όταν με ρώτησαν ποιο είναι μετά το 1 είπα το 5. 
Και μετά έτσι με σκούντηξε το 2. 
Και μπερδεύτηκα ξανά. 
Και με ρώτησε που το πήγα. 
Αλλά εγώ δεν ήξερα. 
Κάπου το είχα αφήσει, αλλά κανείς δεν είδε που. 
Και το 2 ήρθε. 
Για να μου μάθει ξανά να μετράω. 
Να μετράω σωστά. 
Κι έτσι θυμήθηκα.. 
Ότι μετά το 1 είναι το 2.. 
Κι ότι μεσολαβούν πολλά για να φτάσω στο 5. 
Γιατί να τα χάσω όλα αυτά.; 
Γιατί να βιαστώ να πάω στο 5..; 

Ένα βήμα τη φορά.  

Κι υπερέβαλα μέσα μου κι έφερα τον πανικό, αντί για σενα. Και μ'έμαθαν να περιμένω τα χειρότερα και πια δεν βλέπω τα καλά. Και μέσα μου ανησύχησα. Γιατί έμαθα όλοι να τα σηκώνουν όλα στον αέρα και να φεύγουν. Και μετά να μένω εγώ πίσω να μαζεύω. Μα ποιος μπορεί να μαζέψει κι άλλο χάος τόσο σύντομα.; Αλλά δες τι σκέφτηκες.. Ακόμη πριν καλά καλά προλάβεις να δεις. Σκέφτηκες το χάος που θα δημιουργήσει ένα τέλος. Ένα τέλος που σκέφτεσαι πριν καν προλάβεις να δεις την αρχή. 


Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

a fontana di trevi.


Μέσα σε έναν πανικό..  
Παίρνεις τις πιο σωστές αποφάσεις που έχεις πάρει ποτέ..
Και τότε..
Απλά μπαίνεις στο πρώτο αεροπλάνο που βρίσκεις.

Τάσεις φυγής. 
Ανάγκες φυγής. 
Θες. 
Το κάνεις. 

Και τσουπ είσαι εκεί.. 


~..Πάντα να έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν τόσο και να τους αγαπάς..~  

Ζω τον απόηχο ενός φόβου. Ακόμη ζω τον απόηχο μιας απογοήτευσης. 
Ήταν μεγάλη καταστροφή. Τυφώνας που στο πέρασμά του παρασύρει ό,τι υπάρχει γύρω. 

Χαλάσματα. 

Έχω μείνει. 


Και έφυγα και γύρισα. Κι εκεί ευχήθηκα. Μπας και αυτή τη φορά η φοντάνα με πάρει λίγο σοβαρά.. Και γίνουν οι ευχές πραγματικότητα.. Και φύγει το σκοτάδι από μέσα μου. 

Φοβάμαι. 

Ακόμη και τώρα. 

Γιατί γύρισα.. και στο σπίτι δε με περίμενε κανείς.. Και γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω. 

Όσο αγαπώ την ελευθερία μου.. τόσο αυτή με πληγώνει. 

Κι όσο κι αν την αγαπώ.. 

Τη φοβάμαι. 

Φτιάχνω κλουβιά. 

Και με εγκλωβίζω.

Κι όταν πια ασφυκτιώ, τα σπάω. Αλλά πάλι τα αναζητάω. Όπως το θύμα το θύτη του. Κι όπως το παιδί τη μαμά του. 

Θέλω τόσο πολύ να είμαι μόνη κατα βάθος που το φοβάμαι πολύ περισσότερο.. 



Ακούω τη λέξη ΜΟΝΗ και σκιάζομαι ξανά. Τι μου συμβαίνει..; Πάντα ήθελα να είμαι μόνη.. Τι μου έκανες..; Δεν είμαι αδύναμη.. Δεν αξίζω να ζω τον απόηχο μια ευτυχίας που δεν υπήρξε.. Τι μου έκανες..;; Φέρε με πίσω..!


Κι όλα.. 
        
       Σκόνη έγιναν.. 

                                                 Ένας θρίαμβος με πλημμυρίζει.. 

       
Κι όλα κράτησαν.. 

                   Όσο κρατάει ένα άρωμα.. 

        

Που το έχεις ψεκασμένο..


                       Στο μέσα μέρος.. 

      
                 
                  Της παλάμης σου
                 !

Ευχαριστώ.



 

:)