Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

That the nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day..

 
 
Αυτό νιώθω.
Σήμερα όλη μέρα νιώθω αυτό.
Όχι επακριβώς.
Θα ήταν άδικο να νιώθω ακριβώς έτσι.
Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου..
Θα ήταν άδικο για πολλούς λόγους.
Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου.
Έχω κάνει τόσο κόπο για να είμαι καλά.
Που ναι πλεον δεν τον χαραμίζω,
για ένα σου δάκρυ.
Ούτε καν για πολλά.
Λυπάμαι που το λέω.
Αλλά δε γίνεται.
Δε μπορώ να παθαίνω θύμιση.
Δε θέλω.
Μου αρέσουν άλλα πράγματα πια.
Και μου πήρε καιρό να μου αρέσουν άλλα πράγματα, άλλοι άνθρωποι..
Να μου αρέσω εγώ.
Όπως είμαι.
Κι όχι όπως ήθελες να είμαι.
Κι είναι άδικο.
 
Οπότε όχι..
Για μενα δεν ισχύει το crawling back to you.
Όχι πια.
Δεν ισχύει.
Γιατί πάει.
Χάθηκε.
Το έχασες.
Με έχασες.
Χάθηκα.
 
 
 




 
 
 
 
Κι από την άλλη πλευρά..
Κυριολεκτικά..
Αλλά και μεταφορικά..
Μια αναστάτωση επικρατεί.
Καλή και κακή.
Την καλή θέλω να την κρατήσω.
Να, είναι αυτή που βλέπεις κάποιον και ταράζεσαι.
Και σου αρέσει.
Και σκέφτεσαι τι να πεις, πώς να το πεις.
Να επικοινωνήσεις την αρεσκεία σου.
Να επικοινωνήσεις τη ζωή σου.
Εν συντομία.
Αυτή την αναστάτωση τη θέλω.
Μου αρέσει.
Μου αρέσεις θαρρώ.
Αλλά είναι και η κακή αναστάτωση.
Περίεργα όνειρα.
Πολλά όνειρα.
Δε μου αρέσει να βλέπω όνειρα..
Δε μου αρέσει να τα θυμάμαι δηλαδή..
Δεν το θέλω αυτό.
Γιατί όμως τόση ένταση και τόσα όνειρα;
Τι συνέβη;
Τι προέκυψε;
Θαυμάζω όμως τις αντιδράσεις αυτές..
Τις ανώτερες.
Τις ξεκάθαρες.
Η αλλαγή είναι καλό πράγμα,
όταν γίνεται προς το καλύτερο..
 
Κι επικρατεί..
I've dreamt about you nearly every night this week
How many secrets can you keep?
Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow and I play it on repeat
Until I fall asleep..
I don't know if you feel the same as I do..
 
 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου