Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Στο παγκάκι στην Αριστοτέλους..

Στ. Τάττη - Ερμού - Καρόλου Ντηλ - Βασιλέως Ηρακλείου - Αριστοτέλους - Λεωφ. Νίκης - Παραλιακή - Αποθήκες - Παραλιακή - Αριστοτέλους - Μητροπόλεως - Καρόλου Ντηλ - Τσιμισκή - Αγίας Σοφίας - Ερμού - Στ. Τήττη. 

Πάντα σε εκείνο το παγκάκι στην Αριστοτέλους.. 

Στην Αριστοτέλους δεξιά, κάτω χαμηλά.. 

Και στο καταφύγιο εκεί το μυστικό.. κάτω στις αποθήκες.. 


Και μετά στην Ερμού που είναι σκοτεινά.
 

 Όλοι οι δρόμοι είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν το πότε θα περάσω. Πότε θα θυμηθώ ότι τους έχω ανάγκη.. 

Και το κινητό χτύπησε. Ε και..; μόνο προβληματισμό προσφέρει σήμερα.. 

Και θυμήθηκα τη λέξη ΜΟΝΗ κι έτσι σκιάχτηκα λίγο.. 

Δεν μου είπε ποτέ κανείς το γιατί. 

Κανείς δε με έμαθε ποτέ να απαντώ σε εμένα. 

Κανείς τους δε φρόντισε να πει το πιο απλό. Και σε κάθε δυσκολία στο μυαλό μου, εγώ ξανακυλάω. 

Και κάθε φορά το ίδιο φτωχό και άσχημο συναίσθημα. 


Από μικρή φοβάμαι.. Φοβάμαι πως να.. Κάπου τριγύρω.. Θα υπάρχει κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο αδύνατη, πιο χαμογελαστή, πιο ερωτεύσιμη, πιο γλυκιά, πιο... Φοβάμαι να δω τον εαυτό μου. Φοβάμαι να δω. Φοβάμαι. Και μετά βλέπω. Και αυτό που βλέπω. Είναι μονάχα φόβος. Αλλά φτάνει. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου