Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Φαντάσου..

Φαντάσου..
Φαντάσου έναν άνθρωπο. 
Ένα απλό καθημερινό συμβατικό ανθρωπάκο. Έναν ανθρωπάκο που έχει μια συνηθισμένη έως και βαρετή ζωή. Έναν ανθρωπάκο ήσυχο, λίγο μίζερο, που αγαπά την καθημερινότητά του. Έναν ανθρωπάκο θα λέγαμε γκριζωπό.. Έναν ανθρωπάκο που κάθε μέρα ακολουθεί ένα πρόγραμμα. Κάθε μέρα υπηρετεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη νομοτέλεια.. Που κάθε μέρα ξυπνά την ίδια ώρα. Βάζει κάποια από τα βαρετά αλλά και όμοια ρούχα του. Κι αυτά γκρίζα είναι. Και ετοιμάζεται. Με την ίδια σειρά πάντα. Ξυπνά, πηγαίνει στο μπάνιο, φορά τους φακούς του, πηγαίνει στο δωμάτιό του ξανά, ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του, χαιδεύει το σκύλο του και φεύγει. Φορά πολλά εάν θα κάνει κρύο ή ντύνεται ελαφριά τις μέρες που έχει ζέστη. Αλλά μόνο αυτό αλλάζει. 

Και μετά βγαίνει από το σπίτι του. Πηγαίνει στο ασανσέρ. Πατάει για μία ακόμη φορά το ίδιο κουμπί. Μπαίνει μέσα, η πόρτα ασφαλείας κλείνει. Το ασανσέρ κατεβαίνει. Και φτάνει στο ισόγειο. Κοιτά δεξιά κι αριστερά. Ετοιμάζεται, ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας του και βγαίνει στον έξω κόσμο. Για μία ακόμη μέρα.  

Και προχωρά κι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα, πηγαίνει στην ίδια δουλειά, βλέπει τους ίδιους ανθρώπους. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά πάντοτε την ίδια ώρα, γυρίζει από τον ίδιο δρόμο, έχει τις ίδιες ασχολίες. Γυρίζει σπίτι του, χαιδεύει ξανά το σκύλο του, τον ταίζει, τον βγάζει βόλτα κι έπειτα γυρνά. 

Τρώει πάντα τα ίδια αποστειρωμένα φαγητά, κάθεται και βλέπει με την ίδια απάθεια σειρές κι έπειτα νυστάζει. Νυστάζει και πάει για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο μόνος. Στην ίδια ακριβώς θέση. 

Και στη ζωή του έρχονται άνθρωποι και φεύγουν. Αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν μεγάλες βλέψεις. Και όχι μόνο μπαίνουν στη ζωή του αλλά θέλουν να του την αλλάξουν. Και βάζουν χρώματα στη ντουλάπα του. Και του αλλάζουν το πρόγραμμα. Κι επηρεάζουν την καθημερινότητά του. 

Όμως το κάνουν άτσαλα. Δεν τον ρωτούν, του επιβάλλουν. Φαντάσου λοιπόν αυτό... Έναν ανθρωπάκο που ξαφνικά αλλάζει η κοσμοθεωρία του. Και τον γεμίζουν χρώματα και σχήματα. 

Και η αλλαγή του αρέσει. Αλλά όχι η συγκεκριμένη. Του αρέσει που ανακάλυψε. Ανακάλυψε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι ότι μπορεί να ξυπνήσει άλλη ώρα. Και μπορεί να πάει αλλού το σκύλο του βόλτα. Και τα σκεπάσματά του να είναι ανακατεμένα. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. 
Έναν άνθρωπο που πάλι έρχεται να εκμεταλλευτεί την αλλαγή του. Να του την αλλάξει ξανά την κοσμοθεωρία του. Να του επιβάλλει ξανά αναζητήσεις. Και ξανά προβληματισμούς. Και να τα κάνει όλα αυτά σα σίφουνας. Και μετά τσουπ να εξαφανιστεί. Γιατί δεν το έκανε για εκείνον αλλά για τον εαυτό του. Και μόλις πήρε αυτό που ήθελε έφυγε. 

Και σκέψου το γκρίζο ανθρωπάκο που βρέθηκε ξανά στο κενό. 

Και τώρα πια φοβάται. Κι εκεί έρχεται κι άλλος άνθρωπος. Κι αυτός τίποτα δεν τον κάνει. Μόνο είναι εκεί. Είναι εκεί απλώς. Και υπάρχει και τίποτα δεν θέλει να επηρεάσει. Μόνο να μοιραστεί. Κι είναι κι αυτός ένας γκρίζος ανθρωπάκος που έχει πάθει πολλά. Αλλά από την άλλη είναι εκεί.. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. ότι αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.. Κι ότι όλα αυτά έχουν συμβεί σε εσένα.. 
Και φαντάσου απλώς αυτό.. 
Τι θα έκανες.. 

2 σχόλια:

  1. πού είναι η βούληση, η μοναδικότητα και η δύναμη αυτού του ανθρώπου? Να είναι ανύπαρκτα είναι ανέφικτο! Μάλλον θα πρέπει να ψάξει περισσότερο, όχι εκεί έξω (για να ετεροκαθοριστεί, ο ίδιος και τα συναισθήματά του) αλλά μέσα του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή