Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Θυμήθηκα τις προάλλες.. 
Οι μυρωδιές δεν ξεχνιούνται.
Είναι επίπονο. 
Κι έτσι βγήκα.
Και εκεί κάπου.. 
Μύρισα. 
Μύρισα όλους τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, 
την επιμονή, την ψευτιά. 
Μύρισα αυτό που θυμίζει λάθη. 
Που θυμίζει βεβιασμένες αντιδράσεις. 
Μύρισα εσένα και θυμήθηκα εμένα. 
Και πόνεσα. 
Γιατί δε μου άρεσε. 

Και μετά σκέφτηκα.
Σε σκέφτηκα. 
Και πάλι δε μου άρεσε.

Κι ύστερα.. 
Απογοητεύτηκα τις προάλλες. 
Απογοητεύτηκα γιατί έχω χάσει.. 
Εγώ αυτό ποτέ δεν ήθελα να το ρισκάρω. 
Και το ρίσκαρα. 
Και το έχασα. 
Αλλά εμένα μου λείπει. 
Και τώρα θα είστε εκεί.. 
Κι εγώ αλλού.. 
Και αυτό μου θυμίζει εμένα.. 
να λέω ΑΟΥ. 
Και να φοβάμαι.. 
Κι από φόβο να πράττω. 
Μικρό. 
Αλλά απογοητεύτηκα. 
Απογοητεύτηκα από τις εικόνες που κρύβονται. 
Κι από τους ανθρώπους που λείβονται. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο..
Μεγάλωσα λίγο τις προάλλες..
Γιατί είδα πράγματα. 
Μεγάλωσα μισό πόντο. 
Κι έτσι είμαι μισό πόντο πιο ψηλά από το τίποτα.  
Μήπως μια μέρα καταφέρω και γίνω κάτι. 


~ γράφω και κάπου κάπου θέλω να πιστεύω ότι διαβάζεις. γράφω. αλλά δεν έχω την ανάγκη σου. γράφω γιατί θέλω να απαλλαγώ. γράφω γιατί μάλλον έτσι μαθαίνω. και στο τέλος χαίρομαι. διότι δε γράφω για σένα. και για μένα αυτό είναι υγεία. είναι υγεία να μη γράφω για σένα. είναι υγεία να μιλάω και να μην παρεξηγούμαι. ~ 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου