Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014


Κι έρχονται ξανά εκείνες οι αναθεματισμένες στιγμές.. 
Εκείνες.. Της ανασφάλειας. Που ψάχνεις κάπου να πιαστείς. Ψάχνεις να ακούσεις. Οι πράξεις δε σου φτάνουν. Κι εσύ πάλι ψάχνεις. Μία επιβεβαίωση.. Μία επιβεβαίωση ότι δεν είσαι τρελός. Μία επιβεβαίωση ότι όλα αυτά που συμβαίνουν όντως υπάρχουν. Ενδείξεις. Λόγια. Λόγια άσκοπα ενώ εσύ βλέπεις. Βλέπεις τι υπάρχει. Το αναγνωρίζεις. Το νιώθεις. Κι από την άλλη.. Τόσες φορές έχεις καεί.. που χρειάζεσαι κάθε φορά όλο και περισσότερες ενδείξεις. Ενώ αυτές που σου δίνονται είναι ήδη αρκετές. Ανασφάλεια. Σου κάνουν κακό.. και μετά όλοι μπαίνουν στο ίδιο σακί. Άδικο για τους επόμενους να έχεις προκαλέσει τόσο κακό. Και πάλι σκέψη... Δε μου αρέσει να με κερδίζει η ανασφάλεια μου. Δε χρειάζεται τόση σκέψη.. Δε χρειάζεται τόσος φόβος. Μικρά κι απλά βήματα. Και σιγά σιγά κερδίζεις. Αυτό που σου αξίζει.. Πάντα εκεί να είναι η σκέψη σου. Λίγο λίγο κάθε μέρα. Κι όλα γίνονται. Αλλά λίγο λίγο.. Δε χρειάζεται υπερβολή. Κι ο χρόνος είναι εκεί. Δε φεύγει.. Και πάντα θα έχουμε όσο κερδίσουμε. Επομένως.. εμείς το καθορίζουμε.. 

Μ'έκανες να φοβάμαι ότι φαντάζομαι πράγματα.. Είναι άδικο.. Ενώ εσύ δεν είχες τίποτα κι έλεγες ότι μπορείς να δώσεις τα πάντα, εγώ να φοβάμαι ότι φαντάζομαι. Γιατί τώρα υπάρχουν άλλοι, που μάλλον έχουν να δώσουν.. κι εγώ νιώθω ότι φαντάζομαι.. ενώ είναι εκεί. Κι είναι κρίμα κι αυτοί να φοβούνται επειδή υπάρχουν πολλοί "εσύ" που μας φτιάχνετε, μας αλλάζετε, μας κυλάτε, μας σκορπάτε, μας χρησιμοποιείται, μας αναλώνετε, μας ρουφάτε, μας τάζετε, μας παίρνετε στα χέρια σας.. και στο τέλος.. μας πετάτε. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου