Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Στο παγκάκι στην Αριστοτέλους..

Στ. Τάττη - Ερμού - Καρόλου Ντηλ - Βασιλέως Ηρακλείου - Αριστοτέλους - Λεωφ. Νίκης - Παραλιακή - Αποθήκες - Παραλιακή - Αριστοτέλους - Μητροπόλεως - Καρόλου Ντηλ - Τσιμισκή - Αγίας Σοφίας - Ερμού - Στ. Τήττη. 

Πάντα σε εκείνο το παγκάκι στην Αριστοτέλους.. 

Στην Αριστοτέλους δεξιά, κάτω χαμηλά.. 

Και στο καταφύγιο εκεί το μυστικό.. κάτω στις αποθήκες.. 


Και μετά στην Ερμού που είναι σκοτεινά.
 

 Όλοι οι δρόμοι είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν το πότε θα περάσω. Πότε θα θυμηθώ ότι τους έχω ανάγκη.. 

Και το κινητό χτύπησε. Ε και..; μόνο προβληματισμό προσφέρει σήμερα.. 

Και θυμήθηκα τη λέξη ΜΟΝΗ κι έτσι σκιάχτηκα λίγο.. 

Δεν μου είπε ποτέ κανείς το γιατί. 

Κανείς δε με έμαθε ποτέ να απαντώ σε εμένα. 

Κανείς τους δε φρόντισε να πει το πιο απλό. Και σε κάθε δυσκολία στο μυαλό μου, εγώ ξανακυλάω. 

Και κάθε φορά το ίδιο φτωχό και άσχημο συναίσθημα. 


Από μικρή φοβάμαι.. Φοβάμαι πως να.. Κάπου τριγύρω.. Θα υπάρχει κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο αδύνατη, πιο χαμογελαστή, πιο ερωτεύσιμη, πιο γλυκιά, πιο... Φοβάμαι να δω τον εαυτό μου. Φοβάμαι να δω. Φοβάμαι. Και μετά βλέπω. Και αυτό που βλέπω. Είναι μονάχα φόβος. Αλλά φτάνει. 


Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Φαντάσου..

Φαντάσου..
Φαντάσου έναν άνθρωπο. 
Ένα απλό καθημερινό συμβατικό ανθρωπάκο. Έναν ανθρωπάκο που έχει μια συνηθισμένη έως και βαρετή ζωή. Έναν ανθρωπάκο ήσυχο, λίγο μίζερο, που αγαπά την καθημερινότητά του. Έναν ανθρωπάκο θα λέγαμε γκριζωπό.. Έναν ανθρωπάκο που κάθε μέρα ακολουθεί ένα πρόγραμμα. Κάθε μέρα υπηρετεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη νομοτέλεια.. Που κάθε μέρα ξυπνά την ίδια ώρα. Βάζει κάποια από τα βαρετά αλλά και όμοια ρούχα του. Κι αυτά γκρίζα είναι. Και ετοιμάζεται. Με την ίδια σειρά πάντα. Ξυπνά, πηγαίνει στο μπάνιο, φορά τους φακούς του, πηγαίνει στο δωμάτιό του ξανά, ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του, χαιδεύει το σκύλο του και φεύγει. Φορά πολλά εάν θα κάνει κρύο ή ντύνεται ελαφριά τις μέρες που έχει ζέστη. Αλλά μόνο αυτό αλλάζει. 

Και μετά βγαίνει από το σπίτι του. Πηγαίνει στο ασανσέρ. Πατάει για μία ακόμη φορά το ίδιο κουμπί. Μπαίνει μέσα, η πόρτα ασφαλείας κλείνει. Το ασανσέρ κατεβαίνει. Και φτάνει στο ισόγειο. Κοιτά δεξιά κι αριστερά. Ετοιμάζεται, ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας του και βγαίνει στον έξω κόσμο. Για μία ακόμη μέρα.  

Και προχωρά κι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα, πηγαίνει στην ίδια δουλειά, βλέπει τους ίδιους ανθρώπους. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά πάντοτε την ίδια ώρα, γυρίζει από τον ίδιο δρόμο, έχει τις ίδιες ασχολίες. Γυρίζει σπίτι του, χαιδεύει ξανά το σκύλο του, τον ταίζει, τον βγάζει βόλτα κι έπειτα γυρνά. 

Τρώει πάντα τα ίδια αποστειρωμένα φαγητά, κάθεται και βλέπει με την ίδια απάθεια σειρές κι έπειτα νυστάζει. Νυστάζει και πάει για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο μόνος. Στην ίδια ακριβώς θέση. 

Και στη ζωή του έρχονται άνθρωποι και φεύγουν. Αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν μεγάλες βλέψεις. Και όχι μόνο μπαίνουν στη ζωή του αλλά θέλουν να του την αλλάξουν. Και βάζουν χρώματα στη ντουλάπα του. Και του αλλάζουν το πρόγραμμα. Κι επηρεάζουν την καθημερινότητά του. 

Όμως το κάνουν άτσαλα. Δεν τον ρωτούν, του επιβάλλουν. Φαντάσου λοιπόν αυτό... Έναν ανθρωπάκο που ξαφνικά αλλάζει η κοσμοθεωρία του. Και τον γεμίζουν χρώματα και σχήματα. 

Και η αλλαγή του αρέσει. Αλλά όχι η συγκεκριμένη. Του αρέσει που ανακάλυψε. Ανακάλυψε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι ότι μπορεί να ξυπνήσει άλλη ώρα. Και μπορεί να πάει αλλού το σκύλο του βόλτα. Και τα σκεπάσματά του να είναι ανακατεμένα. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. 
Έναν άνθρωπο που πάλι έρχεται να εκμεταλλευτεί την αλλαγή του. Να του την αλλάξει ξανά την κοσμοθεωρία του. Να του επιβάλλει ξανά αναζητήσεις. Και ξανά προβληματισμούς. Και να τα κάνει όλα αυτά σα σίφουνας. Και μετά τσουπ να εξαφανιστεί. Γιατί δεν το έκανε για εκείνον αλλά για τον εαυτό του. Και μόλις πήρε αυτό που ήθελε έφυγε. 

Και σκέψου το γκρίζο ανθρωπάκο που βρέθηκε ξανά στο κενό. 

Και τώρα πια φοβάται. Κι εκεί έρχεται κι άλλος άνθρωπος. Κι αυτός τίποτα δεν τον κάνει. Μόνο είναι εκεί. Είναι εκεί απλώς. Και υπάρχει και τίποτα δεν θέλει να επηρεάσει. Μόνο να μοιραστεί. Κι είναι κι αυτός ένας γκρίζος ανθρωπάκος που έχει πάθει πολλά. Αλλά από την άλλη είναι εκεί.. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. ότι αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.. Κι ότι όλα αυτά έχουν συμβεί σε εσένα.. 
Και φαντάσου απλώς αυτό.. 
Τι θα έκανες.. 

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Αφιερωμένο.



 ~ Θέλω να ζήσω αυτό που φοβάμαι.. μήπως κι από φόβο δεν προλάβω να το ζήσω..~ 


Δυσφορία.

Δυσφορία. 

Αίσθημα ελαφράς αδιαθεσίας. 

Αβολίας. 

Συναίσθημα. 

Συναίσθημα ελαφρού εκνευρισμού. 

Δυσανασχέτηση.

Πνίγομαι. 

Ρήμα. 

Πνιγμός ουσιαστικό. 

Πολύ ουσιαστικό. 

Αίσθημα αδυναμίας αναπνοής. 

Αίσθημα δυσφορίας. 

Αίσθημα έλλειψης οξυγόνου. 

Τρέχουσα κατάσταση.

Πνιγμός - Δυσφορία. 

Αναιτιολόγητη. 

Απροσδιόριστη. 

Απροσδόκητη.  



Σήμερα στην όμορφη αυτή πόλη χιόνισε. Η πρώτη μου εικόνα ήταν μια χιονισμένη σκεπή. Η πρώτη μου συνομιλία ήταν για το χιόνι. Να, εμείς οι νότιοι δεν είμαστε συνηθισμένοι.. Κι έτσι βλέπουμε χιόνι και χαιρόμαστε. Άσπρο, λαχταριστό χιόνι. Παντού. Και κρύο. Σήμερα χιόνισε εδώ.. Και ήταν μαγικά. Περπατούσες και σε έλουζαν χαριτωμένες χιονονιφάδες.. Αλλά μετά.. Μετά.. σαν κάτι να πάγωσε.. Πάγωσαν οι στιγμές μαζί με το νερό. Ψυχράνθηκε η ατμόσφαιρα.. και ξαφνικά.. άρχισε να χιονίζει μέσα μου.. Κι η ομορφιά, μου τελείωσε.. και μέσα μου κάτι πάγωσε..! Σήμερα χιόνισε εδώ..

Αλλά μάλλον χιόνισε και μέσα μου για κάποιο λόγο.. 


Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Από επιλογή.

Τόσες μέρες και τόσες ώρες διάβασμα που η σκέψη μου δεν υπήρχε πουθενά. Δεν υπήρχε χρόνος. Και σήμερα κάπου ανάμεσα σε κεφάλαια που βάζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες κι εξηγούν τις συμπεριφορές έκανα διάλειμμα. Αλλά από την κούραση δε μπορούσα να εκφραστώ. Ήθελα να μιλήσω και δε μπορούσα. Να πω.. και να βρω το γιατί. Γιατί εγώ βρέθηκα πνιγμένη κάποτε. Γιατί έχασα εμένα. Γιατί υποτάχθηκα σε ξένες επιταγές. Γιατί... γιατί.. γιατί..γιατί... 

Πρέπει να ζούμε καταστάσεις από επιλογή. Δεν πρέπει να βιάζουμε τα πάντα για να γίνει αυτό που θέλουμε. Δεν είναι όλα ένα παιχνίδι. Πρέπει να σεβόμαστε. Εμάς πρώτα κι έπειτα τους άλλους..! Και κάπως έτσι να δημιουργούμε από κοινού. Να μη δημιουργεί ένας.. Αλλά από κοινού. 

Να υπάρχει ένα εμείς ισότιμο.. Κι όχι ένα επιβεβλημένο από το εγω εμείς. 

Γιατί ζεις πνιγμένος..; 

Γιατί βρίσκεσαι να μη ζεις πράγματα από επιλογή.. αλλά από επιβολή. 


 ~Όταν επιτέλους κάνω πράγματα από επιλογή.. Σέβομαι και δημιουργώ. Και η πραγματικότητα παύει να είναι φορτική. Όταν οι επιλογές μας συναντήθηκαν.. κάτι όμορφο έγινε.. και τώρα ξέρω. Ό,τι κάνω τώρα.. το κάνω από επιλογή. Δεν έτυχε. Το έφτιαξα.. και τώρα το φτιάχνουμε.. α' πληθυντικό. ~ 


Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014


~ Τη χαρά δεν πρέπει να τη μνημονεύεις.. πρέπει να τη φυλάς και να την προσέχεις.. ~ 



Υ.Γ χαρά είναι να με σφίγγεις στα χέρια σου, σα να μη θες να φύγω ποτέ από εκεί.. 


Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Delete.

Κι είναι που να.. Κάποιες πράξεις πονάνε. Όσος καιρός κι αν περάσει. 

Κι είναι και μερικοί άνθρωποι που πληγώνουν.. είτε υπάρχουν πια είτε όχι. 

Και πάλι κάνουν πράξεις. 

Και σε πονάνε. 

Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. 

Οι άνθρωποι που θα σε πονάνε.. 



Κι είναι και αυτοί οι λίγοι 

Αυτοί 

Που το μόνο που δε θέλουν 

Είναι να σε βλέπουν να πονάς 

Και προσπαθούν πολύ γι'αυτό 

Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο λίγοι 

Και εξαιρετικά σπάνιοι 

Δε νομίζω να γνωρίζω πολλούς 

Δε νομίζω κανείς μας να γνωρίζει πολλούς 






Και είναι κι αυτοί.. που χωρίς καλά καλά να σε ξέρουν.. προσπαθούν. 
Προσπαθούν πολύ.. 
Για να μη σε βλέπουν έτσι.. 
Κι αυτό που χρειάζεται.. 
Ένα μεγάλο DELETE. 
 Σε όλους αυτούς.. 
Που με θράσος περισσό ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. 




~ Όσο κι αν δεν το θέλουμε.. όλοι έχουμε υπάρξει κομμάτι της ζωής μας.. και όλοι έχουμε υπάρξει κάτι από τους τρεις αυτούς ρόλους για κάποιον. Εγώ πόνεσα. Αλλά δεν ξεχνώ. Και αγαπώ. Και αυτό είναι και το δύσκολο. Και σβήνω όμως.. Όσους δεν έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υπάρχουν.. ~





Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. όπως σοφά έχεις πει..

Θα 'θελα να επικρατεί αυτό. 
Μια διαφάνεια. 
Και τα μάτια μου.. 
Να έβγαζαν ακτινογραφίες. 
Ακτινογραφίες.. 
Που θα δείχνουν τη σκέψη σου. 
Τη σκέψη σου όταν με κοιτάς..
Με την άκρη των ματιών σου. 
Σαν να μην πρέπει να δω να με κοιτάς. 
Σα να μη θες.. 
Γιατί θα προδωθείς. 

Θα 'θελα να ξέρω. 

Στο σύννεφο των σκέψεων σου. 
Θα 'θελα να είμαι αυτό που επικρατεί. 

Θέλω να σε κοιτάω. 

Και να σε αγγίζω.. 
Και θέλω πιο πολύ απ'όλα..
Να το καταλαβαίνεις. 
Και να το νιώθεις. 

Μυστηριωδώς παράξενες αντιδράσεις. 

Ανασφάλεια.
Φόβος. 

Και 'γω να σκέφτομαι. 

Μακάρι να έβγαζα ακτινογραφίες με το μάτι.
Που θα διαβάζουν τη σκέψη.

~ Με θες..; Κι εγώ.. πώς το ξέρω..; 



Υ.Γ στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει αυτό.. θέλω να είσαι συνέχεια κάπου τριγύρω.. 




 

:) 



Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014



It doesn't matter
What you create
If you have no fun
Pretty girl
Put down your pen
Come over here
I'll show you how its done
I can dance, I can drink
In the dark
It's all a trick
Across the room, across the street
I'm in the moment
Can't you see
I'm a party girl
Do a twirl
See my eyes, throw a glance
Can't you see I'm a natural
Life of a party girl, funny girl
Make you laugh, want me bad
Now I feel so much better
In the back
Of a car
I just met them tonight and I feel like such a star
What's your name
What's your art
Nobody knows
About my broken heart
Yes I'm a party girl
Crazy girl
See my lips, how they move
Can't you see I'm a natural
  Life of a party girl
Sexy girl
I used to be so fragile
But now I'm so wild
What did you do last night?
Oh, I was out so late, now I'm so tired
What did you do last night?
Oh, I was out so late, now I'm so tired
I'm a party girl
Do a twirl
See my eyes, throw a glance
Can't you see I'm a natural
Life of a party girl, funny girl
Make you laugh want me bad
Now I feel so much better
I used to cry
But now I don't have the time
I used to be so fragile
But now I'm so wild
I used to cry
But now I don't have the time
I used to be so fragile but now I'm so wild
So wild


Θυμήθηκα τις προάλλες.. 
Οι μυρωδιές δεν ξεχνιούνται.
Είναι επίπονο. 
Κι έτσι βγήκα.
Και εκεί κάπου.. 
Μύρισα. 
Μύρισα όλους τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, 
την επιμονή, την ψευτιά. 
Μύρισα αυτό που θυμίζει λάθη. 
Που θυμίζει βεβιασμένες αντιδράσεις. 
Μύρισα εσένα και θυμήθηκα εμένα. 
Και πόνεσα. 
Γιατί δε μου άρεσε. 

Και μετά σκέφτηκα.
Σε σκέφτηκα. 
Και πάλι δε μου άρεσε.

Κι ύστερα.. 
Απογοητεύτηκα τις προάλλες. 
Απογοητεύτηκα γιατί έχω χάσει.. 
Εγώ αυτό ποτέ δεν ήθελα να το ρισκάρω. 
Και το ρίσκαρα. 
Και το έχασα. 
Αλλά εμένα μου λείπει. 
Και τώρα θα είστε εκεί.. 
Κι εγώ αλλού.. 
Και αυτό μου θυμίζει εμένα.. 
να λέω ΑΟΥ. 
Και να φοβάμαι.. 
Κι από φόβο να πράττω. 
Μικρό. 
Αλλά απογοητεύτηκα. 
Απογοητεύτηκα από τις εικόνες που κρύβονται. 
Κι από τους ανθρώπους που λείβονται. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο..
Μεγάλωσα λίγο τις προάλλες..
Γιατί είδα πράγματα. 
Μεγάλωσα μισό πόντο. 
Κι έτσι είμαι μισό πόντο πιο ψηλά από το τίποτα.  
Μήπως μια μέρα καταφέρω και γίνω κάτι. 


~ γράφω και κάπου κάπου θέλω να πιστεύω ότι διαβάζεις. γράφω. αλλά δεν έχω την ανάγκη σου. γράφω γιατί θέλω να απαλλαγώ. γράφω γιατί μάλλον έτσι μαθαίνω. και στο τέλος χαίρομαι. διότι δε γράφω για σένα. και για μένα αυτό είναι υγεία. είναι υγεία να μη γράφω για σένα. είναι υγεία να μιλάω και να μην παρεξηγούμαι. ~ 



Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014


Κι έρχονται ξανά εκείνες οι αναθεματισμένες στιγμές.. 
Εκείνες.. Της ανασφάλειας. Που ψάχνεις κάπου να πιαστείς. Ψάχνεις να ακούσεις. Οι πράξεις δε σου φτάνουν. Κι εσύ πάλι ψάχνεις. Μία επιβεβαίωση.. Μία επιβεβαίωση ότι δεν είσαι τρελός. Μία επιβεβαίωση ότι όλα αυτά που συμβαίνουν όντως υπάρχουν. Ενδείξεις. Λόγια. Λόγια άσκοπα ενώ εσύ βλέπεις. Βλέπεις τι υπάρχει. Το αναγνωρίζεις. Το νιώθεις. Κι από την άλλη.. Τόσες φορές έχεις καεί.. που χρειάζεσαι κάθε φορά όλο και περισσότερες ενδείξεις. Ενώ αυτές που σου δίνονται είναι ήδη αρκετές. Ανασφάλεια. Σου κάνουν κακό.. και μετά όλοι μπαίνουν στο ίδιο σακί. Άδικο για τους επόμενους να έχεις προκαλέσει τόσο κακό. Και πάλι σκέψη... Δε μου αρέσει να με κερδίζει η ανασφάλεια μου. Δε χρειάζεται τόση σκέψη.. Δε χρειάζεται τόσος φόβος. Μικρά κι απλά βήματα. Και σιγά σιγά κερδίζεις. Αυτό που σου αξίζει.. Πάντα εκεί να είναι η σκέψη σου. Λίγο λίγο κάθε μέρα. Κι όλα γίνονται. Αλλά λίγο λίγο.. Δε χρειάζεται υπερβολή. Κι ο χρόνος είναι εκεί. Δε φεύγει.. Και πάντα θα έχουμε όσο κερδίσουμε. Επομένως.. εμείς το καθορίζουμε.. 

Μ'έκανες να φοβάμαι ότι φαντάζομαι πράγματα.. Είναι άδικο.. Ενώ εσύ δεν είχες τίποτα κι έλεγες ότι μπορείς να δώσεις τα πάντα, εγώ να φοβάμαι ότι φαντάζομαι. Γιατί τώρα υπάρχουν άλλοι, που μάλλον έχουν να δώσουν.. κι εγώ νιώθω ότι φαντάζομαι.. ενώ είναι εκεί. Κι είναι κρίμα κι αυτοί να φοβούνται επειδή υπάρχουν πολλοί "εσύ" που μας φτιάχνετε, μας αλλάζετε, μας κυλάτε, μας σκορπάτε, μας χρησιμοποιείται, μας αναλώνετε, μας ρουφάτε, μας τάζετε, μας παίρνετε στα χέρια σας.. και στο τέλος.. μας πετάτε. 


Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

~ Όσο καλύτερα τα πας με τον εαυτό σου, τόσο καλύτερα τα πας και με τους γύρω σου.. ~ 

Αλλάζω και μαθαίνω.. Και πια ξέρω. Και μεγαλώνω. Ότι θες από τον άλλο οφείλεις να το κερδίζεις. Όχι να το καταπιέζεις για να γίνει.. Μαθαίνεις εντέχνως να παίρνεις αυτό που ζητάς χωρίς να τον πνίγεις. Μαθαίνω πώς είναι πολλά πράγματα.. Μαθαίνω πως είναι να στέλνω μηνύματα όλη μέρα χωρίς να με ενοχλεί.. αντιθέτως να με ευχαριστεί.. Με μαθαίνουν. Με μαθαίνουν πως ότι θέλω μπορεί να γίνει. Κι ότι θέλουν μπορώ να το δώσω απλά κι εύκολα. Και νιώθω ήρεμη και είμαι καλά. Γιατί μαθαίνω να είμαι ο εαυτός μου σε συνάρτηση με άλλους. Και αγαπώ τους πάντες πιο ουσιαστικά, πιο βαθιά και με την πιο μεγάλη ειλικρίνεια..! Και είναι όμορφο αυτό. Γιατί η αγάπη μου φτάνει για όλους.. κι εγώ ποτέ δεν το περίμενα. Γιατί είχα μάθει να πιστεύω ότι είμαι ανεπαρκής.. κι όμως δεν είμαι..! Κάθε άλλο.. 

*Αυτό το άρωμα με σκοτώνει. Κι όχι επειδή θυμίζει εσένα και αυτό μου λείπει. Αλλά με σκοτώνει γιατί το μυρίζεις και μένει για ώρα. Κι επιβάλει κι αυτό την παρουσία του όπως έκανες κι εσυ. Χωρίς κανένα δικαίωμα. Αυθαίρετα.! Δε μου αρέσει η αυθαιρεσία. 

** Με αυτό που έκανες χθες έλιωσα..! να ξέρεις.. Απλά έλιωσα.. 
Εμένα αυτά τα χαζά σου μου αρέσουν ^^  


Αυτά. Καλημέρα μας..! 


Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Στάση Αγίας Σοφίας.

Πάτησα πάλι το κουμπί κι είμαι ήδη εδώ. Είμαι ξανά εδώ. Είμαι εκεί που νιώθω ότι πρέπει να είμαι. Φόρτωσα πάλι το βιός μου και να 'μαι. Βαλίτσα - Ερνεστάκος -Εγώ. Κι έφτασα. Και μετά από τόσες ώρες είμαι εδώ..! Και νιώθω για μία ακόμη φορά ήσυχη.. Είμαι σπίτι μου. Και φόρτωσα και ξεφόρτωσα. Και ταξίδεψα. Κι ακούστηκε "επόμενη στάση αγίας σοφίας". Κι εγώ έπρεπε να πατήσω το κουμπί. Έπρεπε να κατέβω. Κάθε φορά χαίρομαι σε αυτό το ακουσμα..! 
Και κατέβηκα. Και ξεφόρτωσα για τελευταία φορά. Κι έβγαλα τα κλειδιά. Κι ήμουν εκεί. Μπροστά στην πόρτα. Κι ανέβηκα επτά ορόφους σκεπτόμενη μόνο το σπίτι μου. Κι η πόρτα άνοιξε. Και τα πράγματα μπήκαν. Με το δεξί, με το δεξί..! Έχουμε καινούργια χρονιά. Για να δούμε τι θα μας φέρει σπιτάκι μου.. Για να δούμε..  


Περιμένοντας.. Μη νομίζεις ότι θα σε ξεχάσω.. Περιμένω.. Περιμένω την άλλη Δευτέρα. 


~Για να θυμάμαι τη μέρα εκείνη που ένιωσα τι θα πει γιολο. ~ 

 

:)  
Εγώ αυτή τη μέρα την αγάπησα..
Γιατί κάθε δύσκολη μέρα..
Φέρνει ένα αξέχαστο βράδυ.. 




Υ.Γ  Τέσσερις τυχαίοι άνθρωποι, σε τυχαία μέρη, με τυχαίους προορισμούς, σε ένα τυχαίο βράδυ. Τα τυχαία είναι και τα καλύτερα.. σε αγαπώ Σ..! κι όλα θα τα περάσουμε μαζί..! :) 


Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014



Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Κι αυτές να σου χορεύω.
Στις λέξεις σου να ανάβω και να σβήνω.
Στην ύπαρξή σου να μεθώ.
Και ένα όνειρο ν'αναζητώ.
Μονάχα αυτό.

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Να χώνομαι.
Να κρύβομαι.
Να αδειάζω.
Και να χύνομαι.

Σε λέξεις που γνωρίζω.
Σε σκέψεις που ορίζω.
Σε ανθρώπους που χωρίζω.

Σε όλα αυτά.

Σε όλα αυτά που βρίσκεις σ'ενα μεγάλο όνειρο.
Σ'ένα μεγάλο έρωτα.






~ Φαντάσου κορμιά γυμνά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Σα μαγικά. Φαντάσου να γίνουμε ένα καινούργιο εμείς. Φαντάσου να γίνει επιτέλους το κλικ. Φαντάσου να φύγει το μυστήριο.. Φαντάσου να γίνεις δική μου κι εγώ δική σου. Φαντάσου κορμιά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη.~

 

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

That the nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day..

 
 
Αυτό νιώθω.
Σήμερα όλη μέρα νιώθω αυτό.
Όχι επακριβώς.
Θα ήταν άδικο να νιώθω ακριβώς έτσι.
Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου..
Θα ήταν άδικο για πολλούς λόγους.
Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου.
Έχω κάνει τόσο κόπο για να είμαι καλά.
Που ναι πλεον δεν τον χαραμίζω,
για ένα σου δάκρυ.
Ούτε καν για πολλά.
Λυπάμαι που το λέω.
Αλλά δε γίνεται.
Δε μπορώ να παθαίνω θύμιση.
Δε θέλω.
Μου αρέσουν άλλα πράγματα πια.
Και μου πήρε καιρό να μου αρέσουν άλλα πράγματα, άλλοι άνθρωποι..
Να μου αρέσω εγώ.
Όπως είμαι.
Κι όχι όπως ήθελες να είμαι.
Κι είναι άδικο.
 
Οπότε όχι..
Για μενα δεν ισχύει το crawling back to you.
Όχι πια.
Δεν ισχύει.
Γιατί πάει.
Χάθηκε.
Το έχασες.
Με έχασες.
Χάθηκα.
 
 
 




 
 
 
 
Κι από την άλλη πλευρά..
Κυριολεκτικά..
Αλλά και μεταφορικά..
Μια αναστάτωση επικρατεί.
Καλή και κακή.
Την καλή θέλω να την κρατήσω.
Να, είναι αυτή που βλέπεις κάποιον και ταράζεσαι.
Και σου αρέσει.
Και σκέφτεσαι τι να πεις, πώς να το πεις.
Να επικοινωνήσεις την αρεσκεία σου.
Να επικοινωνήσεις τη ζωή σου.
Εν συντομία.
Αυτή την αναστάτωση τη θέλω.
Μου αρέσει.
Μου αρέσεις θαρρώ.
Αλλά είναι και η κακή αναστάτωση.
Περίεργα όνειρα.
Πολλά όνειρα.
Δε μου αρέσει να βλέπω όνειρα..
Δε μου αρέσει να τα θυμάμαι δηλαδή..
Δεν το θέλω αυτό.
Γιατί όμως τόση ένταση και τόσα όνειρα;
Τι συνέβη;
Τι προέκυψε;
Θαυμάζω όμως τις αντιδράσεις αυτές..
Τις ανώτερες.
Τις ξεκάθαρες.
Η αλλαγή είναι καλό πράγμα,
όταν γίνεται προς το καλύτερο..
 
Κι επικρατεί..
I've dreamt about you nearly every night this week
How many secrets can you keep?
Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow and I play it on repeat
Until I fall asleep..
I don't know if you feel the same as I do..
 
 

 

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Να κι ο απολογισμός μου..

Σκέφτομαι...
Είχα σκοπό να ξεκινήσω να γράψω πιο τυπικά.
Ήταν περίεργη η πρώτη μέρα του χρόνου μου.. Όμορφα περίεργη.. Ξεκίνησε με πολύ αλκοόλ, με χορό, διασκέδαση, ανθρώπους που αγαπώ.. Είχε πισωγυρίσματα, γέλια κλάματα, αγάπη, φροντίδα, θύμιση, αλλαγή. Είχε εμένα.. την αληθινή και πιο γνήσια έκδοση μου που έχει υπάρξει ποτέ. Είχε σωστές αντιδράσεις. Μία δόση επιπολαιότητας και αυθορμητισμού, που δε λέω, χρειάζεται. Δεν είχε ένα έντονο εσύ. Ωστόσο δεν είναι ότι δεν υπήρχε στο μυαλό μου μια έντονη παρουσία..
 
Η συνέχεια είχε ύπνο.. Και όταν κοιμάσαι σκέφτεσαι.. Σκέφτεσαι πολύ..
Και είναι η στιγμή που οι πληροφορίες κατασταλάζουν.

Και ξυπνάς.. κι είναι ακόμη η πρώτη μέρα του χρόνου.. και κάποια στιγμή..
Κάνεις τον απολογισμό σου της χρονιάς που πέρασε.. (!)

Και κάπου εδώ η σκέψη πύκνωσε..

Η χρονιά που έφυγε ξεκίνησε χωρίς διάθεση. Ξεκίνησε με μια μεγάλη βλακεία. Συνεχίστηκε με πολύ πείσμα χωρίς λόγο. Πλήγωσε ανθρώπους πολύ. Άφησε πίσω ένα μεγάλο έρωτα χρόνων.. Χάλασε μια φιλία. Δημιούργησε μια νέου είδους σχέση. Οδήγησε στην αλλαγή. Στη συνειδητοποίηση. Είχε πολύ ψυχοθεραπεία. Πολλές δυσκολίες. Μια καινούργια πτυχή του εαυτού προς διαχείρηση. Μεγάλους καυγάδες. Ανθρώπους φαντάσματα. Ένα κακό ερωτικό τρίγωνο. Έλλειψη κατανόησης. Κρίσεις πανικού. Ξανά τσακωμούς. Μία γενική αποστασιοποίηση. Ένα μεγάλο χωρισμό. Πολύ θλίψη. Εκτόνωση συναισθημάτων. Εύρεση αλήθειας. Εξισσορόπηση σχέσεων. Πολλή αγάπη σίγουρα. Μεγάλες αποκαλύψεις. Την επανένωση μιας οικογένειας. Απογοήτευση. Προδοσία. Απουσία. Επανεύρεση.

Το '13 ήταν μια πλούσια χρονιά. Κακά πλούσια κατά κύριο λόγο.

Ήταν αυτό που λέμε μία δύσκολη χρονιά.
Ωστόσο πάντα μια δύσκολη χρονιά έχει και τα θετικά της.

Μέσα από αυτό, λοιπόν, το χρόνο.. βγήκα άλλη. Με γνώρισα, με έμαθα, με αγάπησα, με αποδέχτηκα.

Κι είναι άδικο μόνο για ένα λόγο να χαίρομαι τόσο πολύ που έφυγε..
Αλλά από την άλλη δε χορταίνω να το ακούω.

Γιατί ναι..!
Το πούστικο το '13 επιτέλους έφυγε.. και μαζί έφυγαν κι ένα σωρό κακά πράγματα.
Και αυτό είναι άδικοα για τα καλά πράγματα που έφυγαν επίσης.
Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ.
Και ναι..
Είναι παρελθόν..

Και πλέον έχουμε '14.. :)
Κι εγώ ξεκινάω με άλλους όρους.

Και είμαι καλά.

Διότι έμαθα.