Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  






Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

όλο ξεχνώ.



Δεν ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα. 
Μάλλον το πρόβλημα είναι.. 
ότι δε βρίσκω πρόβλημα.



Κι η λύση αυτού; 



Μάλλον δεν υπάρχει. 





                                                                            
                                                                                                                    :) 




Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

για δες.. έξω φυσάει.


Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~



Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

ο άνθρωπος ακροβάτης

Νιώθω αυτό.
Νιώθω σα να υπάρχουν στον κόσμο ετούτο 
κάποιοι άνθρωποι
που είναι ακροβάτες. 

Κάποιοι είναι γενναίοι. 
Αγέροχα ακροβατούν. 
Ατάραχοι. 
Δεν πέφτουν. 
Ισορροπούν. 
Κι αν πέσουν,
ποτέ δεν πονούν..
Μονάχα γελούν. 

Υπάρχουν κι οι άλλοι.. 
Άλλοι άνθρωποι ακροβάτες..
Ξέρεις αυτοί.. 
είναι ευάλωτοι. 
Χάνουν εύκολα την ισορροπία τους. 
Μετά βίας ισορροπούν. 
Αν τους σπρώξεις.. 
μπορεί και να σκοτωθούν. 
Αν τους αγαπήσεις.. 
ίσως και να μάθουν να ισορροπούν. 

Είναι ιδιαίτεροι. 
Μοναδικοί. 

Γνώρισα κι εγώ κάποτε έναν άνθρωπο ακροβάτη.
Ήταν πολύ όμορφος ξέρεις. 
Τον ερωτεύτηκα αμέσως.
Με γοήτεψε αμέσως. 
Με κέρδισε.  

Xωρίς δεύτερη σκέψη. 





Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου 




Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Πάντα να θυμάσαι...


- Εεε κάνεις ψυχανάλυση; ... κι είσαι ευχαριστημένη με τη θεραπεία σου;
- Μεγάλη κουβέντα.
- Με ενδιαφέρει γι'αυτό ρωτάω.
- Σνομπάρεις ψυχανάληση;
- Όχι αναρωτιέμαι για το αν βοηθάει.

Κάπως έτσι ξεκινάει. Κάπως έτσι ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθει. Ένας έρωτας απλώς έρχεται. Έτσι από το πουθενά. Και κάπως έτσι εγκαθίσταται στη ζωή σου. Ένας μεγάλος έρωτας απλώς ξεκινά.. με μια χαζή αφορμή. 

Υ.Γ Ποτέ μην ξεχνάς τη δική μας χαζή αφορμή. κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. 


Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Ερωτεύομαι..

Πάντα προσπαθούσα να σκεφτώ πώς προσδιορίζεται για μένα το ρήμα ερωτεύομαι..
Και κάθε φορά που έβρισκα κάτι νέο το σημείωνα..
Κι έτσι γέμιζα λέξεις που σήμαιναν για εμένα έρωτα.
Και φράσεις που έδειχνα την κατάσταση αυτή πάνω στο άτομο μου..

Και με αυτόν τον τρόπο κάπως..
Κατέληξα..

Ερωτεύομαι για μένα είναι..

Να σε κοιτάω και να μη μπορώ παρά να χαμογελάσω..
Να μπορώ να σου πω όλα αυτά, αλλά και να φοβάμαι ταυτόχρονα.
Να ακούω τις λέξεις σου και αυτές να με γεμίζουν χαρά..
Να θέλω να σε αγγίξω μα και να φοβάμαι.
Να σε αγκαλιάζω και να πνίγομαι.
Να μου κόβεται η ανάσα.
Να σε αγγίζω και να παραβιάζω το χώρο σου.
Να ακούς την καρδιά μου κι αυτή να σου μιλάει.
Να ανατριχιάζω στην ιδέα της ύπαρξης σου.
Να με πονάει το στομάχι μου.
Να μη μπορώ να κοιμηθώ.
Να λείπεις από το χώρο μου.
Να παίζεις με το σκύλο μου.
Να με λες βλαμμένη.
Να κάνεις πως δε ζηλεύεις.
Να θέλω να σε δω κάθε λεπτό που περνάει.
Να χαμογελάω σα χαζή καθώς περπατάω στο δρόμο.
Να κάνω στροφές στη σβώλου και να με κοροιδεύει ο Η.

~και να που ήρθε η ώρα σου κι εσένα να ειπωθείς~


Μηδενίζοντας αποστάσεις - Ή αλλιώς σπάζοντας δεσμά

Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες μνημονεύοντας την ευτυχία. 
Την ύπαρξή της. 
Την ανυπαρξία της.  
Την προσέγγισή της.
Την ανάγκη της. 

Πολλές φορές είπα χαζούς αυτούς που είναι ευτυχισμένους. 
Άλλες είπα χαζούς αυτούς που την κυνηγούν. 
Μιας κι είχα πιστέψει, δεν υπάρχει. 
Άλλες πάλι εμένα που την πέταξα. 

Νιώθω πώς είναι να είσαι ευτυχισμένος. 
Το βλέπω τώρα. 
Βλέπω πώς είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι χαρούμενος. 

Βλέπω. 
Απλώς βλέπω.
Κι είναι ωραίο ξέρεις το μέρος της ευτυχίας.
Κι ας έχω γίνει πια κι εγώ ένας απ'τους χαζούς που την απέκτησαν.

Κορόιδεψα κι όσους από βλακεία τους την έχασαν.

Γιατί είναι περίεργο να ξέρεις που βρίσκεται η ευτυχία σου.
Κι ακόμη πιο περίεργο να μπορείς να πας να τη βρεις. 

Να, οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει σε αυτό. 
Έχουμε μάθει η ευτυχία μας να ΄ναι κάτι το άπιαστο. 

Τι γίνεται όταν όμως πια δεν είναι;

Τότε την κυνηγάς. 

Και τι γίνεται όταν συγκρούεται με την ευτυχία αλλωνών; 

Τότε απλώς διαλέγεις ποια ευτυχία προτιμάς. 


~ Χαίρομαι που σε βρήκα τόσο νωρίς σε αυτή τη ζωή γιατί έτσι θα έχω περισσότερο χρόνο να σε απολαύσω.. keep in mind.. ~



Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

218.

Day 1. 

Πίσω στο κλουβί μου. 
Υπήρξα πουλί ελεύθερο. 
Καιρό.

Ο χρόνος μου τελείωσε. 
Είμαι πίσω.

Σκέφτομαι μόνο εσένα. 
Στα μάτια μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι το βλέμμα σου.
Το βλέμμα σου, κάθε φορά που ολοκληρώνεις τη γλυκιά σου ιεροτελεστία. 

Με κοιτάς. 
Περνάς τα δάχτυλα σου..
Βγάζεις την μπλούζα μου. 

Ίδιο πάντα. 
Σπουδαίο κάθε φορά και περισσότερο. 

Θέλω να λιώσω στα χέρια σου.
Να κυλήσω σε κάθε σημείο του κορμιού σου. 
Να σε καλύψω ολόκληρη. 
Να είμαι παντού πάνω σου. 

Κι εσύ σε εμένα. 

Θέλω να σε γεύομαι. 
Ξανά. 
Γεύση μοναδική.
Κάθε σημείο σου. 

Day 1 - completed. 

 ~ Μου λείπεις πολύ κι είναι αρχή ακόμη... Κι έπειτα μαζί σου θέλω να ΄μαι. Γιατί με εσενα είμαι καλύτερη. Κι όπως λέει η Βαγγελιώ είμαστε με κάποιον γιατί μαζί του είμαστε καλύτεροι απ'ότι θα μπορέσουμε ποτέ να υπάρξουμε μόνοι.~

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Ναι. αν κάτι κυριαρχεί στο μυαλό μου αυτό είσαι εσύ.

Βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Ουρλιάζω. 
Ουρλιάζω από ηδονή. 

Είσαι έρωτας. 

Συνεχίζω να βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Αυτή τη φορά κλαίω.
Απροσδιόριστη η αιτία.

Κλαίω για όλα. 

Κλαίω για αυτά που βγήκαν απ'τα χείλη σου.
Κλαίω γιατί πιστεύω στη διαφορετικότητά σου. 
Κλαίω γιατί λέω μεγάλες κουβέντες. 
Κλαίω γιατί τις εννοώ. 
Κλαίω γιατί κι εσύ λες. 
Κλαίω γιατί πάντα έτσι γίνεται.

Όμως δεν κλαίω πια μετά απο λίγο. 

Φοβάμαι αυτά που λες. 
Όχι το περιεχόμενο. 
Την ανάγκη μου να σε πιστέψω. 

Περνούν μερικά λεπτά. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 
Δεν το λέω. 
Λέω απλώς ότι είσαι η γυναίκα της ζωής μου. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 

και πάλι κλαίω.

Σκέφτομαι να μεγαλώνουμε μαζί. 

φοβάμαι. 

Είσαι από αυτούς τους έρωτες. 
Από αυτούς που κάνεις σχέδια. 

πάλι φοβάμαι. 

το ζω. 

~ έλα να μεγαλώσουμε η μία την άλλη, έλα να γευόμαστε η μία την άλλη. για καιρό. πολύ καιρό ~ 



Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα.

Με εσένα είναι αλλιώς. 
Όλα είναι αλλιώς κι όλα πάνε πιο γρήγορα.
Σβήνεις τα φώτα, φεύγεις από το σαλόνι.
Σβήνεις την ανασφάλεια. 

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι μου.
Μπαίνεις στη ζωή μου.
Γυμνή. 
Χωρίς τα όπλα σου.
Ριγμένη τυχαία στα κίτρινα σεντόνια.
Κάθε φορά τυχαία.  
Σε κοιτώ. 

Όλα είναι αλλιώς. 
Ο τρόπος που με κοιτάς. 
Ο τρόπος που μιλάς. 
Ο τρόπος που με κάνεις να νιώθω. 
Ο τρόπος που κινείσαι στο χώρο. 
Ο τρόπος που καπνίζεις.. 

Η εικόνα σου όταν καπνίζεις. 
Εθιστική όπως το τσιγάρο σου.

Σε σκέφτομαι. 
Σε ψάχνω. 
Είσαι εθιστική. 
Μου λείπεις πριν καν προλάβεις να φύγεις. 

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα...; 
Τώρα θα είμαι εθισμένη σε εσένα. 




Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

4 φρούτα bonne maman

Κάθομαι στον καναπέ. 
Πάλι σκέφτομαι. 
Σκέφτομαι κορμιά. 
Μάτια. 
Εικόνες. 
Λέξεις.
Χαμόγελα. 

Σκέφτομαι το βάζο με την αγαπημένη σου μαρμελάδα. 
Έτσι βουτάς μέσα μου. 
Όπως βουτάς τα δάχτυλα σου μέσα στο βαζάκι. 
Και με γεύεσαι. 

Και κάπου κάπου σε γεύομαι κι εγώ. 
Ίδια πάντα η αγαπημένη γεύση του έρωτα. 
Μοναδική. 
Αλλά και αλλιώτικη με σένα. 

Άραγε τι είναι έρωτας;
Μάλλον θα σου πω το να με κοιτάς. 
Να χαμογελάς. 

Έρωτας είναι να θες να παγώσει ο χρόνος, 
διότι ποτέ δεν είναι αρκετός μαζί σου.


~ Βούτα με στον έρωτα σου, πνίξε με στον ωκεανό σου, αλλά πάντα να θυμάσαι στο τέλος να με κολυμπήσεις ως την ακτή. μη με αφήσεις ποτέ στον πάτο. θα βουλιάξω. δε θα επιπλεύσω. ~ 



Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

μ.λ.




Μου έρχονται πράγματα στο μυαλό. 
Θέλω να τα γράψω. 
Πιάνω το υπολογιστή. 
Τα έχω ήδη ξεχάσει στη διαδρομή. 


Θα τα συνοψίσω σε μία φράση. 
Είμαι ευτυχισμένη θαρρώ. 






Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

κενό.

Σκέφτομαι, προβληματίζομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι.
Νιώθω ενοχές.
Μετά από ένα χρόνο είμαι καλά.
Αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Είναι άραγε το λογικό να είμαστε περίεργα..;

Νιώθω ότι σε έχω χάσει.
Αλλά είμαι εδώ.
Πάντα είμαι εδώ για σένα.
Και δε μπορώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και δεν το νιώθεις.

Συναισθηματικά ανάπηρη.

Κι από την άλλη ΕΣΥ. 
Βγες και λίγο από το μυαλό μου.
Αλήθεια.
Ανησυχώ.

Και πού και πού αποκτώ την κακή μου τη συνήθεια και φοβάμαι.

Μετά σε σκέφτομαι ξανά.

Και σκέφτομαι αυτό..
Θέλω να είσαι δική μου.
Μόνο δική μου.
Ολόδική μου.

  ~ Υπόγειο ~


Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Δύο τελείες

Γενικά τις τελευταίες μέρες έχω κόκκινα μαλλιά. 
Είναι άβολο. 
Σκέφτομαι. 
Αγχώνομαι. 
Είσαι αυτό που λένε "πολύ καλό για να 'ναι αληθινό".
Σε σκέφτομαι. 
Τα κόκκινα μαλλιά τα σιχαίνομαι. 
Ακριβώς όπως σιχαίνομαι το φόβο που νιώθω. 
Μετά σε βλέπω. 
Ηρεμώ. 
Μετά πάλι έρχονται στο νου μου τα κόκκινα μαλλιά. 
Εσύ όμως πάλι, ακόμη κι αυτά τα κάνεις να φαντάζουν όμορφα. 
Σκέφτομαι. 
Αυτό το έχω νιώσει άλλες δύο φορές. 
Είναι το ίδιο πάντα.
Όμως τώρα είναι ακόμη καλύτερο. 
Καλύτερο από ποτέ. 
Τώρα ξέρω να το χειριστώ. 
Αου. 
Άβολο. 
Πάλι αγχώθηκα. 

Χαμογέλασα. 

Σε σκέφτηκα. 



   * Γενικά τρελαίνομαι...               
Ειδκά με τρελαίνεις.. * 


  
                                                          I do nothing but think of you 
                                                                        :) 





Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

φοβάμαι. μαμά.


Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να `ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου, 
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα.







Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα `χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα, 
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής. 





Στη Βαγγελιώ χάρη στην οποία είμαι αυτή που είμαι...
Στη Βαγγελιώ που στο πρόγραμμα των πανελλαδικών μου στην 1η Ιουνίου μου ζωγράφισε ένα μεγάλο χαμόγελο και με συγκίνησε...
Στη Βαγγελιώ που με ανέχεται!
Στη Βαγγελιώ μου λέει γάμησε τους όλους και κάνε αυτό που θες..
Στη Βαγγελιώ που μου λέει ακολούθησε τα όνειρά σου.. 
Στη Βαγγελιώ που με δουλεύει..
Στη Βαγγελιώ που με πάει για καφέ πριν τις εξετάσεις για να μου φύγει το άγχος 
Στη Βαγγελιώ που δεν κοιμάται επειδή στενοχωριέμαι που δεν έχω βγάλει την ιστορία όπως θέλω... 
Στη Βαγγελιώ που μου τραγουδά όταν δε μπορώ να κοιμηθώ..
Στη Βαγγελιώ που του χρόνου θα μου λείπει επειδή δε θα μένουμε στο ίδιο σπίτι! 

Στη Βαγγελιώ που είναι αυτή που είναι. 

Στη Βαγγελιώ που θα θυμηθεί κάποια στιγμή ότι είμαι η ίδια



Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Α.Α.


Και η μέρα που φοβόμουν ήρθε. 
Και αντί για μάλωμα. 
Πήρα επιβράβευση. 
Και αντί για πισωγυρίσματα. 
Έχω κάνει βήματα μπροστά. 

Θέλω να το ακούω ξανά και ξανά και ξανά. 
"Σε βλέπω πιο καλά από ποτέ" είπε. 
Και το χαμόγελό μου από τότε ξεχειλίζει. 
Ακούγεται αλλιώς όταν το λέει αυτός. 

Και έχει άλλη χάρη.. 
Διότι όταν το λέει αυτός.. 
Πάντα σημαίνει πολλά. 




Υ.Γ πάντα θα σε ευχαριστώ :) 


Τρίτη, 29 Απριλίου 2014


Λέξη από άλφα, θηλυκού γένους, 10 γράμματα, στο κεφάλι όλων σας, όλων μας. 


να τη χαιρόμαστε. 


Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Το ονομάζω φθινόπωρο.

Ψάχνω να βρω τι μου θυμίζει η εποχή που ζούμε. 

Έχει μερικά πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που κάτι μου φέρνουν στο νου. 

Η εποχή μας.. 

Θα τη χαρακτήριζα καφετί. 

Άκρως ενδιάμεση. 

Μεταβατική. 

Ο καιρός της εξίσου περίεργος. 

Βροχερός. 

Μα ο μήνας δεν ταιριάζει σε αυτό. 

Ζούμε μια παρατεταμένη μεταβατική περίοδο. 

Αυτό θαρρώ.  




Η επιστροφή στο σπίτι μου πάντα το ίδιο γλυκιά .. το ίδιο ζεστή.. το μελινόσπιτο το καταφύγιο μου.. μου έλειψες :) 




Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Παρερμηνεία.


Μεταφράζω κάποιες κινήσεις σαν εξιλέωση. 

Άλλες πάλι δε μπορώ να τις ερμηνεύσω.

Ζω στον κόσμο που μάλλον είναι πολύ διαφορετικός από πολλούς άλλους.

Κι έτσι, πολλά δεν καταλαβαίνω.

Αναμένω το αύριο.

Πώς θα ΄ναι άραγε η αυριανή ημέρα;

Ζω για το σήμερα;

Ή ξεχνιέμαι περιμένοντας το αύριο..;

Καθορίζω αυτά που μπορώ.

Ξεγελιέμαι, σα να ΄χω τον έλεγχο.

Γελάω.

Ίσως και να κλαίω.

Σίγουρα κλαίω.

Στην τελική..

Ίσως να φταίει και η μετάφραση.



 

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Οι κρίσεις πανικού μου Vol. έχω χάσει το μέτρημα.


Το σπίτι μου εδώ στην Κρήτη το φοβάμαι.
Να, κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα νιώθω ανακρίνομαι.
Ξέρετε, ναι άλλαξα.
Όμως σε όλα τα άλλα είμαι η ίδια.
Δείτε με.
Σας φωνάζω πως είμαι αυτή που ξέρετε.

Δεν το βλέπετε.

Εγώ όμως εδώ μέσα φοβάμαι.
Φοβάμαι το ότι δε λέτε τίποτα.
Φοβάμαι το ότι κάνετε σα να μη συνέβη τίποτα.
Φοβάμαι που δεν ξέρω αν το αποδέχεστε.

Φοβάμαι να είμαι αυτό που είμαι.

Εδώ μέσα ξέρετε είναι πιο δύσκολο.

Θα περάσει.
Πιστεύω.
Όλα περνάνε.

 
 
 
~ ..οι άντρες περνούν μαμά.. ~
 
*ανευ όρων αποδοχή* 
 
 


Τρίτη, 8 Απριλίου 2014


~ Όλη η μαγεία εκεί είναι.. στα πράγματα που δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε. Στα πράγματα που απ'όπου κι αν τα πιάσει ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει την απαρχή τους και να τα εξηγήσει. Εκεί στα έγκατα της ανερμήνευτης διαφορετικότητας. που η φύση της μένει σκοτεινή. η ύπαρξη της ανεξήγητη. και η διαιώνισή της αναγκαία κι επιτακτική.~ 



Στην απαρχή της πιο όμορφης διαφορετικότητας. εκεί θα σε περιμένω..




Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

λίγα λόγια για το χθες.



είδα  εσένα. κάπου στο πλήθος ήσουν. με το που μπήκες έπεσες πάνω μου. έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι. ναι σε σκέφτηκα. δε θα πω ψέματα σε σκέφτηκα. πάντα το ακούγαμε κι είχες το ίδιο χαμόγελο. θυμάμαι να έρχεσαι σπίτι να αράζουμε και να το βάζεις στο repeat. και λίγο μου έλειψες. αλλά μετά πάγωσα. και μετά.. σα να ήσουν στο μυαλό. εμφανίστηκες μπροστά μου. σκάλωσα. είχα να σε δω από τότε. η κακή μνήμη νίκησε. 

ζορίζομαι. κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό ζορίζομαι. 

και τέλος, εσύ. το μεγάλο εσύ. το κυρίαρχο εσύ. γίναμε δυο γνωστές. αου. αηδία. λέμε ένα τυπικό γεια. δε γίνεται. είναι σα να είσαι η κάθε τελευταία. δεν είσαι. κάθε φορά απλώς θέλω να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά. φοβάμαι. πάντα φοβάμαι. πείθω τον εαυτό μου. δεν έχεις φύγει λέω. αποκλείεται. λείπεις κυνηγέ. 

ζορίζομαι ξανά. αλλά ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει κάτι άλλο; δε μπορείς. μου λείπεις. το ξεχνάω. ρωτάω τη χρι αν θα είναι πάντα έτσι. μου λέει ότι είναι νωρίς ακόμη. κι έτσι να, κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη. αλλά φοβάμαι μήπως το νωρίς ακόμη δεν προλάβει το αργά. τότε που θα 'ναι αργά. δε θέλω. 

και κάνω τον κύκλο και καταλήγω σε εσένα πάλι. για να γελάσει λίγο πάλι το χειλάκι μου. αιωρούμαστε στην ατμόσφαιρα σαν κάτι.. ίσως γίνουμε κάτι. ίσως και τίποτα. ίσως και πολλά. ίσως και λίγα. 

θα το χαρακτηρίσω ανοιχτούς λογαριασμούς και θα το αφήσω εκεί. όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν.  




Σάββατο, 5 Απριλίου 2014



δεν υπάρχω, διότι δεν πρέπει. όταν πρέπει, υπάρχω. ενυπάρχω στα δεν πρέπει. αποχωρώ για να μην πρέπει. υπάρχω ενώ δεν πρέπει. 
κι ενώ πρέπει συχνά δεν υπάρχω.  

ωστόσο πάντα ξέρω. 



Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

4.4.14.


ένα χρόνο μετά.. δοκιμάζω φακούς. δυσκολεύομαι. δεν ξέρω ποιο ζευγάρι με βολεύει καλύτερα. η χάρη είναι ξεχωριστή. μισοβλέπω. όπως έκανα πάντα. 

αλλά αυτό τελειώνει σε λίγο. αναγκαστικά έρχεται η ώρα που είτε το θέλεις είτε όχι πρέπει να δεις. δε γίνεται να μη βλέπεις πέρα από τη μύτη σου. 

και είδα το φως. να, κάπου ένας χρόνος πάει. 

και να που ο κόσμος άλλαξε. είδα "αλλιώς" τα πράγματα. την είδα αλλιώς γενικότερα. 

τώρα ξέρω. έμαθα να βλέπω. έμαθα μάλλον να θέλω να δω. 

λένε ότι η άγνοια είναι ευτυχία κι έτσι και η τύφλωση φέρνει ευδαιμονία. 

η άγνοια είναι δυστυχία και η τύφλωση χάος.  

και η όραση η πιο σπουδαία αίσθηση. 






Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

χαρούμενη χρυσή πρωταπριλιά.



Είναι φορές που φαντάζομαι πως κάποια μέρα το φαντασιακό μου σενάριο θα γίνει πραγματικότητα, θα με περιμένεις στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μου
και θα θέλεις να μου πεις 
όλα αυτά που 
θέλω
 να 
ακούσω 

Κι είναι και οι φορές που ξυπνάω 
ΑΠΟΤΟΜΑ


Καλό μήνα σε όλους γεμάτο ανασφάλειες, ερωτηματικά, δυσκολίες, κ.α.
ENJOY  




Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

13.3


είναι απίστευτο.ναι είναι.κάθε φορά.κάθε φορά το ίδιο.κάνεις έρωτα στο μυαλό μου. 





Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014


Ίσως η έμπνευση μου να έχει εξαφανιστεί. Ίσως πάλι να φταίει που νιώθω ότι όλοι εσείς με αδειάσατε. Ίσως να φταίει που είμαι ανοιχτοχέρα. Σας τα έδωσα όλα χωρίς να περιμένω από εσάς τίποτα. Δεν περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι έστω θα ανταποδίδατε με την ύπαρξη σας. Μου αρκούσε. 
Αλλά τίποτα. Με είδατε, μετά πήρατε και τέλος φύγατε. Νιώθω άδεια. Ίσως πάλι είναι που δεν έχω νέα ερεθίσματα. Αλλά δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο για παλιά. Το παλιά είναι παλιά. Γιατί να κάθομαι να το μνημονεύω..; Είναι καιρός να φτιάξω το μετά. 

Κι όλο κακά συναισθήματα με τριγυρίζουν.. τόσο κακά.. τόσο άσχημα.


Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

1 χρόνος και 9 μέρες..

Αναλογίζομαι.. 
Το πιο δύσκολο πράγμα που μου έχει συμβεί τον τελευταίο χρόνο. 
Και καταλήγω.. 

Ένα χρόνο και εννιά μέρες μετά.. 

Θυμάμαι το βράδυ εκείνο. 

Και συνειδητοποιώ.. 
Πως το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει έως τώρα είναι να μάθω να ζω χωρίς εσένα. 

Ίσως ακούγεται μελό. 

Αλλά έτσι είναι. 





Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014



Overdose 


Καπνίζω drum καφέ..

φεύγω, γυρίζω, φεύγω γυρίζω, φεύγω.. 

κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. 

κυνηγάω την ουρά μου. 

ιστορία που κρατάει χρόνια. 

κανένας ποτέ δεν το κατάφερε. 

μα εγώ συνεχίζω.. 

μάλλον δεν έχω κάτι άλλο. 

και καταλήγω κάπως έτσι.. 

να κυνηγάω την ουρά μου. 

και πού και πού εμφανίζεσαι. 

και τότε κυνηγάω εσένα για λίγο. 

έτσι για αλλαγή. 

το αποτέλεσμα.. 

πάντα το ίδιο. 

τι κυνηγάω εσένα..

τι την ουρά μου.. 

το αποτέλεσμα μένει το ίδιο. 

όμως εμένα μ'αρέσει που αλλάζω πού και πού ρότα.. 


Υ.Γ αν και πάντα σιχαινόμουν το κυνηγητό.. μιας και τρέχω αρκετά αργά.. είναι που δε μπορώ τελικά να κάνω και αλλιώς. και κάθομαι και καπνίζω. αυτή τη φορά ντραμ κκαφέ. γιατί είναι ελαφρύς. και τα πνευμόνια μου θα αντέξουν το τρέξιμο..  


Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Athens Voice.

Διάβασα (σε τοίχους)

Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους. 

Σκέφτηκα.. να.. όντως σε αυτήν την πόλη οι μπάτσοι είναι παντού. Τόσο τρομοκρατικό. Τόσο άσχημο. Σα να πρόκειται ανά πάσα στιγμή κάτι κακό να συμβεί. Γι'αυτό.. Σε τρομάζουν καλά. 

Και μετά αναλογίστηκα τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που επικαλείται ο γλυκός αναρχικός γκραφιτάς. Αυτόν τον έρωτα που θα μας κάνει αόρατους κι έτσι θα γλιτώσουμε από τον πανικό αυτής της πόλης. Ή και από τον πανικό γενικότερα.  

Μετά διάβασα ότι.. 

Δε χρειάζεται να γαμάς ανθρώπους για να επιβιώσεις.  

Χαμογέλασα με λίγη ειρωνεία να κυριαρχεί στο μυαλό μου. Αν όλα όσα μας συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή είναι όντως πραγματικότητα, (μιας κι ενός είδους άρνηση με διακατέχει κυρίως λόγω αδυναμίας συνειδητοποίησης των γεγονότων που τρέχουν.), τότε αυτή η φράση είναι η πιο ακριβής περιγραφή. Απανταχού άνθρωποι ακούστε αυτό και σας παρακαλώ ακολουθήστε το..! Μη μας γαμάτε άλλο κι ας δείχνουμε ότι αντέχουμε. Γίνεται κι αλλιώς. 

Και το αστειάκι της τύχης ολοκληρώθηκε όταν διάβασα αυτό.. 

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει. 

Αν αυτό που μας τρώει είναι μια μεγάλη ανασφάλεια, τότε σε αυτό το γύρο του παιχνιδιού έφαγε καλά.. Ας πάρουμε τα μέτρα μας λοιπόν όλοι.. διότι το παιχνίδι έχει πολύ ακόμη. 



~Στο μυαλό μου η πρώτη λέξη που έρχεται είναι ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.. όμως δε συνηθίζω να τα παρατάω..~




love it or leave it.



you have to believe it. 



Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014


Το αυτονόητο έχει γίνει αδιανόητο. 
Το φυσιολογικό αφύσικο. 
Και το απαράδεκτο αποδεκτό. 

Αρνούμαι. 


Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014





Σκέφτομαι σε πολλά διαφορετικά μήκη κύματος. 
Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Είναι δύσκολο να αγαπάς. 
Κι ακόμη δυσκολότερο να βρεις να αγαπιέσαι. 


- Ξενερώνω - 

Το λιγότερο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή όταν σκέφτομαι ανθρώπους. 

- Πληγώνομαι - 

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να ζει κάτι λιγότερο από το ιδανικό. (Δε θέλω να παρεξηγηθώ.) 

- Πνίγομαι - 

Εσύ θέλω να είσαι δική μου.. Δεν είσαι. Ποτέ δεν έγινες. Θέλω.. Θέλω μια μέρα να γίνεις. Πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της μέρας. 

- Νυστάζω - 

Αλλά θεωρείται ξενέρωτο να κοιμάσαι πριν τις δύο.  


 



Glasgow - Edimbourgh March 2014