Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Είναι αυτό που είχες πει..

Θυμάμαι αυτό που είχες πει.

Να εκεί που είμαι σε μία παρέα χάνομαι. 

Τρέχει ο λογισμός μου. 

Είμαι εκεί. 

Και δεν είμαι ταυτόχρονα. 

Τα δύο ημισφαίριά μου εργάζονται ανελέητα. 

Κι ο λογισμός να τρέχει. 

Μακριά. 

Κοντά. 

Είναι αυτή η αίσθηση.. 

Που για λίγο είσαι σκηνοθέτης στη δική σου τη ζωή.

Απρόσωπος παρατηρητής. 

Που βλέπεις απλά σώματα να κινούνται στο χώρο. 

Κανείς δεν το είχε καταλάβει. 

Μόνο εσύ. 

Περίεργο. 

Τριπάρω. 

Ασταμάτητα. 

Κι είμαι εκεί.

Αλλά δεν είμαι κιόλας. 

Και να εκεί που καθόμασταν.. 

Κοιτούσα στο δαδα. 

Και χάζευα. 

Πώς ένα μέρος είναι τόσο διαφορετικό όταν είναι Κυριακή. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Και το μέρος ήταν οικείο, αλλά και ξένο. 

Κι εγώ ένα κομμάτι ανθρώπου πεταμένη μέσα σε ένα χώρο. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Κι εγώ ταξίδεψα. 

Ήμουν αλλού. 

Πόσο αυτό το μέρος παρά την κακομοιριά του..

Θα το αγαπώ. 

Κι εκεί μέσα θα νιώθω καλά. 

Ακόμη κι όταν είναι κυριακή. 

Και κάθομαι και πίνω ένα ήσυχο ποτό. 

Με φίλους..

Αλλά παράλληλα φεύγω.. 

Όπως μου αρέσει να κάνω. 

Να χάνομαι στη σκέψη μου.

Αυτό το μέρος έχει μία περίεργη σύνδεση μαζί μου..  

Μάλλον εκεί ανακάλυψα ποια είμαι. 

Κοίτα να δεις.. 

Και εκεί μέσα όλα μου επιτρέπονται. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Να υπάρχω. 

Να μην υπάρχω. 

Και να φεύγω..

Ενώ θα είμαι εκεί



Υ.Γ Απλά κουράστηκα να εύχομαι..! Δεν εύχομαι. ζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου