Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Υ.Γ σημερινών μου σκέψεων. (σημαντικό) 

 Κάποιοι άνθρωποι είμαστε οικογένεια. Είμαστε εκεί ακόμη κι όταν δεν είμαστε, αγαπιόμαστε παντοτινά, με αυταπάρνηση, με πλήγωμα, με σεβασμό, με κατανόηση, με παρεξηγήσεις, με έρωτες, με τα πάντα. Όμως είμαστε οικογένεια. Και πάντα θα είμαστε εκεί. Και οι οικογένειες μπορούν να τα ξεπεράσουν όλα. Είμαστε οικογένεια. Τόσο απλά. Η δική μου οικογένεια είναι πενταμελής. Και της λείπει ένα. Αλλά μάλλον θα ξαναχτιστεί. Θέλω. Δε θέλω η δική μου οικογένεια να μείνει λειψή. 


Είναι πολύ δύσκολο να αγαπάς τελικά. Και νιώθω ότι σας έχω συνέχεια κοντά μου κι ας μην είμαστε με κάποιες όπως παλιά. Κι είναι αυτό που σου είπα. Ίσως, (για μένα) να είμαστε οι καλύτερες φίλες που μπορούν να υπάρξουν. Όχι ότι αυτό σε χωρίζει από τις άλλες. Κι είσαι κι εσύ που υπάρχεις λίγο αλλά είσαι κάτι πολύ. Λες και υπάρχεις χρόνια. Ελπίζω η οικογένεια μου να γνωρίζει. Σας αγαπώ. Γιατί νιώθω ότι είστε η οικογένεια μου. :)  



2 σχόλια:

  1. " ξερεις ολοι λενε οτι στο πανεπιστημιο χτιζονται οι καλυτερες φιλιες. αλλα εγω δε χρειαζομαι αλλους φιλους"

    εσυ στην αθηνα, οδος θεμιστοκλεους, οταν γυριζαμε απο ισπανια.
    ασχετα απο τις εξελιξεις (που ειναι ολες γαματες) το θυμηθηκα το στιγμιοτυπο κι ειπα να στο θυμησω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι είναι που να.. ίσως τελικά να ήμουν απόλυτη.. όμως έχω τους καλύτερους.. :)
      <3

      Διαγραφή