Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

ισχαδόπωλις

Κι είναι που πάλι είστε σαν οικογένεια. Κι ενώ με θυμώνεται, με ξενερώνετε, από την άλλη σας αγαπώ παθολογικά. Και καθώς καθόμαστε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και λέμε τα ποιηματάκια μας, εδώ δημιουργώ τις οικογενειακές μου αναμνήσεις. Κι ενώ πολλές φορές πνίγομαι και θέλω να ξεφύγω... Ένα κομμάτι μου είναι τόσο δικό σας που με κρατάει γερά καρφωμένη εδώ. Καθώς επιδέξια έχετε κλέψει ενα κομμάτι μου κι έχετε γίνει εσείς αυτό που έλειπε. Είναι περίεργο. Αλλά είστε σαν οικογένεια για μένα. Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο αυτό είναι. Αλλά και πόσο όμορφο. Και η ένωση επίπονη, παρεξηγήσιμη αλλά αναπόφευκτη. Και η αγάπη μεγάλη. Κι ενώ θέλω να φύγω.. (ναι θέλω..! εδώ δε νιώθω άνετα.) Από την άλλη σας χρειάζομαι.. Χρειάζομαι τη δόση μου. Γιατί θα διασκορπιστούμε πάλι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.. όμως θα ξανάρθει πάλι ο καιρός.. και θα οδηγηθούμε πάλι να καθόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι... ενώνοντας τις ζωές μας καθώς λέμε τα νέα μας. Και αναπληρώνοντας το κενό στη σύνδεση.

Και ναι είναι λογικό. Οι μεγάλες οικογένειες έχουν μεγάλα προβλήματα.

Αλλά σίγουρα έχουν και μεγαλύτερη αγάπη..
Καληνύχτα σας..
Με αγάπη.

:)

~ Γυναίκα που πουλάει σύκα ~


 

2 σχόλια: