Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Παιδική αίσθηση-ανάμνηση...

Χθες λίγο μετά που έφυγες.. Θυμήκα μια παιδική μου συνήθεια.. 
Παιδική κι αγαπημένη.. Από αυτές που ποτέ δε θα αλλάξουν.. και θα μας προκαλούν πάντα την ίδια όμορφη αίσθηση ελαφρότητας.. όπως ακριβώς όταν ήμασταν παιδιά. 

Έπαιξα με το νερό.. Παιχνίδι πάντοτε εντυπωσιακό και μυστηριώδες για μένα.. Μπορείς να το απολαύσεις.. Όμως οφείλεις να είσαι προσεκτικός.. Διότι μπορεί και να βραχείς.. 

Όταν ασχολούμαι με το νερό..νιώθω σα να είμαι στο στοιχείο μου. Αυτή η αίσθηση.. να.. ότι κάτι κυλά. Γλιστρά. Τόσο κομψά. Τόσο απαλά. Κι από την άλλη θες να το κρατήσεις. Μα δε μπορείς.. Είναι ρευστό. Και το κρατάς για λίγο, αλλά σου φεύγει..  

Ένιωσα λοιπόν λύτρωση.. Γέμισα το νιπτήρα μου.. Ζεστό νερό.. Λαχταριστό! Κι έτσι, να, έβαλα τα χέρια μου μέσα. Κι άρχισα να παίζω. Όπως όταν ήμουνα μικρή.κι έβρεχα την παλάμη μου.. Κι άφηνα το νερό να τρέξει από τα ακροδάκτυλα. Και το έπιανα στη χούφτα μου κι αυτό χυνόταν απ'τα κενά. 

Έχει κάτι μαγικό το νερό. Εκτός ότι παραμορφώνει.. Έχει και κάτι άλλο. Εντυπωσιακό. Προσδίδει διαύγεια. Καθαρίζει. 

Αυτή η αίσθηση του ζεστού νερού να κυλά στα χέρια μου.. 

Με ηρεμεί.. 

Ανεκτίμητο (!) 

Με ηρεμεί. 






Το νερό 
Είναι στοιχείο 
και 
στοιχειό  
.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου