Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

ισχαδόπωλις

Κι είναι που πάλι είστε σαν οικογένεια. Κι ενώ με θυμώνεται, με ξενερώνετε, από την άλλη σας αγαπώ παθολογικά. Και καθώς καθόμαστε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και λέμε τα ποιηματάκια μας, εδώ δημιουργώ τις οικογενειακές μου αναμνήσεις. Κι ενώ πολλές φορές πνίγομαι και θέλω να ξεφύγω... Ένα κομμάτι μου είναι τόσο δικό σας που με κρατάει γερά καρφωμένη εδώ. Καθώς επιδέξια έχετε κλέψει ενα κομμάτι μου κι έχετε γίνει εσείς αυτό που έλειπε. Είναι περίεργο. Αλλά είστε σαν οικογένεια για μένα. Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο αυτό είναι. Αλλά και πόσο όμορφο. Και η ένωση επίπονη, παρεξηγήσιμη αλλά αναπόφευκτη. Και η αγάπη μεγάλη. Κι ενώ θέλω να φύγω.. (ναι θέλω..! εδώ δε νιώθω άνετα.) Από την άλλη σας χρειάζομαι.. Χρειάζομαι τη δόση μου. Γιατί θα διασκορπιστούμε πάλι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.. όμως θα ξανάρθει πάλι ο καιρός.. και θα οδηγηθούμε πάλι να καθόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι... ενώνοντας τις ζωές μας καθώς λέμε τα νέα μας. Και αναπληρώνοντας το κενό στη σύνδεση.

Και ναι είναι λογικό. Οι μεγάλες οικογένειες έχουν μεγάλα προβλήματα.

Αλλά σίγουρα έχουν και μεγαλύτερη αγάπη..
Καληνύχτα σας..
Με αγάπη.

:)

~ Γυναίκα που πουλάει σύκα ~


 

Ειν΄οι κακές συνήθειες..

Σκέφτομαι και γράφω. Όπως λέγαμε και στο δημοτικό. Αλλά γράφω ενώ παράλληλα σκέφτομαι. Σκέφτομαι τις φετινές γιορτές εως τώρα. Πόσα πολλά πράγματα. Πόσοι πολλοί άνθρωποι. Και αναλογίζομαι. Είναι η πρώτη φορά που περνάω τόσο όμορφα. Νιώθω τόσο καλά μαζί μου. Νιώθω καλά με τους ανθρώπους γύρω μου. Νιώθω καλά με την οικογένεια μου. Νιώθω καλά.

Κι από την άλλη σκέφτομαι.. πόσο αγαπώ να παρεκτρέπομαι. Να φεύγω από τα συρματοπλέγματα των επιλογών μου. Να ξεφεύγω. Όχι να είμαι επιπόλαιη. Αλλά να κάνω ένα διάλειμμα.

Ποτό, καπνός, ξενύχτια.

Τρεις λέξεις κλειδιά.

Θυμάμαι και γουστάρω.
Πίνω πολύ. Γίνομαι χάλια. Πετάω αναστολές. Καπνίζω όσα δε μπορώ να πω. Κυνηγάω αυτά που θέλω. Χορεύω στο ρυθμό των επιθυμιών μου.

Ζω.

Και ξέρω. Ξέρω πολύ καλά πως αυτό είναι διάλειμμα. Και πάλι θα προσέχω. Δε θα ξενυχτάω πολύ. Δε θα πίνω. Φυσικά και δε θα καπνίζω. Θα γίνω πάλι η ξενέρωτη που δε μπορεί να κάνει πολλά. Αλλά θα έχω γεμίσει μπαταρίες.

Κι ίσως κάπως έτσι εκτιμώ αυτές τις δεκαπέντε μέρες. Κάνοντας κρεπάλες που μου θυμίζουν να ζω.!

Και παράλληλα θα θυμάμαι και θα λέω να..(!) οι φετινές γιορτές δες τι όμορφες που ήταν.

Ένας άνθρωπος όσο και να θέλει.. για μένα.. δε γίνεται να ζει χωρίς κακές συνήθειες..Για εμένα.. αυτές οι κακές συνήθειες είναι η επιβράβευση των κόπων μου..!

Επομένως.. θα μας ευχηθώ καλή συνέχεια.


Υ.Γ χτυπάει το κινητό μου και δεν αγχώνομαι. χαίρομαι. :) χαίρομαι γενικά. απλώς χαίρομαι. το λέω ηρεμία..




 

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Ένα μεγάλο ουφ.

 
Εγώ ένα ξέρω.. δεν κρύβομαι πια απο κανέναν. Κι είμαι καλά. Γιατί εμένα δε μου αρέσει να κρύβομαι.

 
:) 
 
 

 

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Θέλω να κλάψω, να γελάσω.. και ίσως να χαμογελάσω..

Είναι που επικρατεί ο σουρεαλισμός αρκετές ώρες τώρα. Κι είναι που εγώ ότι θέλω το λέω. Κι είναι που πολλοί από εσάς μου τη σπάτε. Κι από την άλλη ναι εγω θα κάνω τα πράγματα με τον τρόπο που θέλω. Και γιατί βρισκόμαστε στο ηράκλειο. Και εμένα δε μου αρέσει αυτό. Και γιατί θα ήθελα να είμαι σπίτι μου. Και όλη αυτή τη συζήτηση μαζί σου να την έκανα από κοντά. Και τα πράγματα είναι απλά αλλά και σύνθετα. Κι είναι που να.. με κάνεις να ντρέπομαι γιατί είσαι γλυκούλα..! Και είναι δύσκολο να με κοιτάς με το ύφος της γλυκούλας.. να ενώ ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και πως.. κι έτσι λίγο λίγο να μου δίνεις δικαιώματα και να με προκαλείς. Κι είναι περίεργο να θέλω να σε αγγίξω και να μη μπορώ..!


Κι από την άλλη δε γράφω τόσο. Γιατί με εσένα μπορώ να μιλάω και να συνεννοούμαι. Οπότε αυτά που θέλω στα λέω και δεν τα γράφω.! Κι είναι σπουδαίο αυτό. :)



Θέλω..! αχ.. θέλω! :)
Αυτό που σου είπα!
Τέλος Μελ.
Τέλος.



 

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι..

Ήρθαν λοιπόν.. Για μία ακόμη φορά τα Χριστούγεννα έφτασαν. Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στρώθηκε, το φαγητό ετοιμάστηκε και το μόνο που έμενε ήταν η άφιξη των αγαπημένων μου ανθρώπων. Ο εορτασμός σταθερός, συνεπής και όμορφος. Όμως από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι φέτος κάτι έλειπε.. Κάποιος έλειπε.. 19 χρόνια τώρα η σύσταση ήταν αμετάβλητη. Και να που η πρώτη αλλαγή στη σύσταση ήρθε.. Κι έτσι τα φετινά Χριστούγεννα κάποιον μας είχαν πάρει.. αλλά και ένα νέο μέλος μας είχαν φέρει. Και μαζί μια καινούργια οικογένεια να δημιουργείται. Είναι απίστευτο ο κύκλος της ζωής να αποτυπώνεται σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Και να πρέπει με αυτόν τον τρόπο να συνειδητοποιείς τη νέα τάξη πραγμάτων. Τις αλλαγές. Το ότι μεγαλώνουμε όλοι μαζί.. Γύρω από το ίδιο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. 

Από τα φετινά Χριστούγεννα κάποιος έλειπε.. Και η ισορροπία έστω και για λίγο διαταράχθηκε.. Πόσο εντυπωσιακό. Πόσο περίεργη η αίσθηση. Αλλά και πόσο επίπονο..;


Τα χριστούγεννα όμως πέρασαν όμορφα.. :)

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

24.12.13

 
Κάποιοι συσχετισμοί άλλαξαν..
 
 
Κάποιοι συσχετισμοί αλλάζουν.. με κόπο αλλά αλλάζουν σταδιακά..
 

Και είναι και κάποιοι συσχετισμοί..

Που δε θα αλλάξουν ποτέ.
 
 
 
 
Παραμονή Χριστουγέννων.. οφείλει να είναι κάπως διαφορετική.. οφείλει να είναι χαρούμενη.. Πώς μας έχουν καταντήσει έτσι;

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Στολίσαμε και φέτος..

Περίεργες είναι οι μέρες φέτος τα Χριστούγεννα..
Κάναμε το χατίρι της Βαγγελιώς φέτος. Στολίσαμε κλαδιά.
Πάντα ήθελε για μια φορά να στολίσουμε κλαδιά αντί για δέντρο.
Εε, φέτος έγινε. Στολίσαμε κλαδιά. Είναι περίεργα.
Είναι όμορφα, αλλά και λίγο θλιβερά συνάμα. Είναι φτωχά αλλά και πλούσια ταυτόχρονα. Εμένα η αίσθηση μου περίεργη πάλι.
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά. Από όλες τις απόψεις..
Άνθρωποι διαφορετικοί. Σχέσεις διαφορετικές. Φιλίες διαφορετικές.
Όλα πολύ διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Αλλά σίγουρα δεν είμαι σίγουρη ότι δε μου αρέσει. Ξέρω μόνο τι αγαπάω και τι θέλω. Επομένως είμαι καλά.

Και είμαι στο σπίτι και στολίζω ξανά για τα Χριστούγεννα. Και χαζεύω τα χρυσά φωτάκια. Και κάνω σκέψεις..

Η οικογενειακή ευτυχία είναι κάτι περίεργο. Ειρωνευόμαστε πολύ όλοι μας όλο αυτό το σκηνικό. Αλλά κατα βάθος είναι όμορφο. Και συγκινητικό. Και το οικογενειακό για κάποιο λόγο είναι οικογενειακό.

Αλλά το δέντρο μας αντικαταστάθηκε από κλαδιά. Κι όλα αλλάζουν. Όπως αυτό. Και στο τέλος τι θα μείνει ίδιο;

Να εγώ φοβάμαι να μιλήσω..

Γιατί φοβάμαι να χάσω το επόμενο στολισμα του δέντρου.

 

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013


Και κάπως έτσι έφτασα πάλι να ετοιμάζομαι. Μαζεύω πράγματα, ελπίδες και ζωή και την μεταφέρω ξανά στο πατρικό μου. Για να την πάρω ξανά πίσω σε δύο βδομάδες.. Πίσω στην ασφάλεια, πίσω στην παιδική μου ηλικία. Πίσω στο σπίτι. 

Να έχουμε μία όμορφη μέρα.. κι εγώ ένα καλό ταξίδι.. :) Με εσένα θα τα πούμε στο ηράκλειο.. 



Αναχώρισις. 
:)  


Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Εγώ αυτό το σπίτι το αγαπώ..!

Είναι περίεργο.. το παραδέχομαι. Αλλά αυτό το σπίτι.. με το μπαλκόνι που βλέπει στην αγία σοφία, που το ασανσέρ κάνει χίλια χρόνια να φτάσει στον έβδομο.. που έχει χίλια δυο κακά το αγαπώ.. 

Το μπάνιο κι η κουζίνα είναι μικρά. Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού προβληματική. Το θυροτηλέφωνο παλιό, σχεδόν άχρηστο. Το πάτωμα βγάζει βρωμιές. Δεν έχει καλή θέρμανση. 

Αλλά είμαι εγώ. Είναι ένα καταφύγιο σαράντα τετραγωνικά που έχει χωρέσει περίεργα όλη μου τη ζωή. Παντού υπάρχουν τα στιγμιότυπα της ζωής μου. Είναι η προσωπική μου ζωή. Μεταφερόμενη σε τοίχους, πίνακες, έπιπλα κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Είναι το καταφύγιο μου. Εδώ μένω εγώ. Είναι ο προσωπικός μου χώρος. Αν θέλω ίσως να είναι η κρυψώνα μου και μερικές φορές αυτό εδώ να 'ναι κι η φυλακή μου. Είναι ξεχωρισμένος εδώ ο κόσμος μου από τον έξω κόσμο. Εδώ είναι ο μικρόκοσμος μου, όπου δεν συνδέεται αν δεν το θέλω εγώ. 

Ίσως να ΄ναι και η φωλιά μου..  

Σήμερα όλη μέρα σκέφτομαι ότι για έναν άνθρωπο το σπίτι του είναι ότι και για την ψυχή μας το σώμα μας. Είναι η προστασία μας, το "είναι" μας. Οι ενδόμυχες σκέψεις μας. Ο ενδότερος μας κόσμος.

Κάθε φορά δε θέλω να το αφήσω.. μου λείπει. Θα ήθελα να το κάνω μικρό..τόσο δα.. και να το έχω πάντα μαζί μου. Και σαν θα το έχω ανάγκη.. Τσουπ θα ξεδιπλώνεται και θα γίνεται το σπιτάκι μου και θα με προστατεύει. 

Δε θέλω να φύγω, γιατί νιώθω πώς κάθε φορά χάνω λίγο από την ελευθερία μου. 

Εγώ αυτό το σπίτι το αγαπώ. 
Γιατί εδώ μέσα έμαθα να ζω .. :)  


Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Υ.Γ σημερινών μου σκέψεων. (σημαντικό) 

 Κάποιοι άνθρωποι είμαστε οικογένεια. Είμαστε εκεί ακόμη κι όταν δεν είμαστε, αγαπιόμαστε παντοτινά, με αυταπάρνηση, με πλήγωμα, με σεβασμό, με κατανόηση, με παρεξηγήσεις, με έρωτες, με τα πάντα. Όμως είμαστε οικογένεια. Και πάντα θα είμαστε εκεί. Και οι οικογένειες μπορούν να τα ξεπεράσουν όλα. Είμαστε οικογένεια. Τόσο απλά. Η δική μου οικογένεια είναι πενταμελής. Και της λείπει ένα. Αλλά μάλλον θα ξαναχτιστεί. Θέλω. Δε θέλω η δική μου οικογένεια να μείνει λειψή. 


Είναι πολύ δύσκολο να αγαπάς τελικά. Και νιώθω ότι σας έχω συνέχεια κοντά μου κι ας μην είμαστε με κάποιες όπως παλιά. Κι είναι αυτό που σου είπα. Ίσως, (για μένα) να είμαστε οι καλύτερες φίλες που μπορούν να υπάρξουν. Όχι ότι αυτό σε χωρίζει από τις άλλες. Κι είσαι κι εσύ που υπάρχεις λίγο αλλά είσαι κάτι πολύ. Λες και υπάρχεις χρόνια. Ελπίζω η οικογένεια μου να γνωρίζει. Σας αγαπώ. Γιατί νιώθω ότι είστε η οικογένεια μου. :)  




"Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται. Αφήστε αυτούς που ονειρεύονται.." 


Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013


* Στη θάλασσα.. πάντα εκεί θα γυρίζω.. Αν με ψάχνεις. Εγώ πάντα θα γυρνώ στη θάλασσα.. * 


Περιφρούρηση.

Περιφρουρώ τα κεκτημένα μου. 

Δεν αφήνω να με επηρεάζουν πράγματα περισσότερο απ'όσο αξίζει. 

Δεν επιτρέπω. 

Θέτω όρια. 

Προστατεύω τον εαυτό μου. 

Κανείς δε θα μπορέσει να αρπάξει ότι εγώ με κόπο έχτισα.. Είναι δικό μου. Κόπιασα. Το έφτιαξα. Το αξίζω. Το γεύομαι. 


Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Άκουσα αυτό..  


~ Αρνούμαστε την αγάπη, για να μην προλάβει να μας αρνηθεί αυτή.. ~ 



Και πόνεσα..

Είναι αυτό που είχες πει..

Θυμάμαι αυτό που είχες πει.

Να εκεί που είμαι σε μία παρέα χάνομαι. 

Τρέχει ο λογισμός μου. 

Είμαι εκεί. 

Και δεν είμαι ταυτόχρονα. 

Τα δύο ημισφαίριά μου εργάζονται ανελέητα. 

Κι ο λογισμός να τρέχει. 

Μακριά. 

Κοντά. 

Είναι αυτή η αίσθηση.. 

Που για λίγο είσαι σκηνοθέτης στη δική σου τη ζωή.

Απρόσωπος παρατηρητής. 

Που βλέπεις απλά σώματα να κινούνται στο χώρο. 

Κανείς δεν το είχε καταλάβει. 

Μόνο εσύ. 

Περίεργο. 

Τριπάρω. 

Ασταμάτητα. 

Κι είμαι εκεί.

Αλλά δεν είμαι κιόλας. 

Και να εκεί που καθόμασταν.. 

Κοιτούσα στο δαδα. 

Και χάζευα. 

Πώς ένα μέρος είναι τόσο διαφορετικό όταν είναι Κυριακή. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Και το μέρος ήταν οικείο, αλλά και ξένο. 

Κι εγώ ένα κομμάτι ανθρώπου πεταμένη μέσα σε ένα χώρο. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Κι εγώ ταξίδεψα. 

Ήμουν αλλού. 

Πόσο αυτό το μέρος παρά την κακομοιριά του..

Θα το αγαπώ. 

Κι εκεί μέσα θα νιώθω καλά. 

Ακόμη κι όταν είναι κυριακή. 

Και κάθομαι και πίνω ένα ήσυχο ποτό. 

Με φίλους..

Αλλά παράλληλα φεύγω.. 

Όπως μου αρέσει να κάνω. 

Να χάνομαι στη σκέψη μου.

Αυτό το μέρος έχει μία περίεργη σύνδεση μαζί μου..  

Μάλλον εκεί ανακάλυψα ποια είμαι. 

Κοίτα να δεις.. 

Και εκεί μέσα όλα μου επιτρέπονται. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Να υπάρχω. 

Να μην υπάρχω. 

Και να φεύγω..

Ενώ θα είμαι εκεί



Υ.Γ Απλά κουράστηκα να εύχομαι..! Δεν εύχομαι. ζω.

Χόρεψε μου το..

Ντύνεσαι καλά. 
Πολύ καλά. 
Να είσαι ζεστός. 
Το σώμα σου πρέπει να καίει. 
Το προστατεύεις κρατώντας το ζεστό. 

Το μάθημα ξεκινά. 
Αναπνέεις. 
Βαθιά. 
Σαν από τα σωθικά σου. 
Εισπνέεις με διάρκεια. 
Εκπνέεις το ίδιο. 
Παίζεις με το χρόνο. 
Παίζεις με τη διάρκεια. 
Με τις παύσεις. 
Με τις δυναμικές. 
Αναπνέεις. 
Όλα γίνονται αναπνοή που ρέει.
Και το σώμα σου κινείται. 

Και γίνεσαι ένας μεγάλος αστερίας. 
Και τεντώνεσαι προς όλες σου τις κατευθύνσεις.
Σα να μπαίνεις στον προκρούστη. 
Κι όμως γίνεσαι τεράστια έτσι. 
Ξεφεύγεις από τα μικρά όρια του σώματος σου. 

Μετά γίνεσαι μικρός.
Λιώνεις αργά και μαλακά. 
Γίνεσαι ένα έμβρυο τόσο μικρό.
Και απροστάτευτο. 
Και μικραίνεις, μικραίνεις, μικραίνεις. 
Το κάθε κύτταρό σου μικραίνει.
Αλλά μέσα σου γίνεσαι γιγαντιαίος. 

Και μετά.. 
Περιστρέφεσαι. 
Και ζαλίζεσαι. 
Και εκπνέεις. 
Και βογγάς. 
Αναστενάζεις. 
Βγάζεις δυνατούς ήχους εκτόνωσης. 

Κι ύστερα.. 
Να ύστερα..

Μεταφέρεσαι. 
Κυλιέσαι. 
Περνάς από τα γόνατά σου. 
Στηρίζεσαι στους ώμους σου. 

Περπατάς. 
Τρίβεις τα χέρια σου. 
"Νίπτεις τας χείρας σου" 
Ξεπλένεις κάθετί από μέσα σου που σε βασανίζει. 
Τινάζεις απότομα. 
Κάνεις δυο συσπάσεις. 
Γυρνάς.
Μπερδεύεις.
Πιάνεις ένα άστρο.
Το κρύβεις καλά.
Το κυλάς στο σώμα σου. 

Σε γυρνά. 

Σε πνίγει. 

Αλλά σα να μη συμβαίνει τίποτα. 

Σκύβεις και γεύεσαι. 

Βάζεις το μικρό σου δαχτυλάκι σε ένα βάζο. 

Το γλείφεις απαλά. 

Δοκιμάζεις. 

Το κοιτάς πονηρά..

Και προχωράς σε άλλο κόσμο. 
























Ότι ιστορία έχεις να μου δώσεις μπορώ να στη χορέψω. Να στην κάνω κίνηση και να 
στη δώσω.. Όλες τις ιστορίες που έχω ζήσει κίνηση της κάνω και τις προσφέρω χρόνια. Σε ανθρώπους που δε μπορούν να φανταστούν ότι εγώ τους δίνω την ιστορία της ζωής μου. Με άκρα δυνατά. Γεμάτα ένταση.. Τη ζωή γεύομαι, πληγώνομαι και συνεχίζω.. Κι είναι που έχει μια γεύση γλυκιά ο πόνος. Και χορός γίνεται και ταξιδεύει. Και τραγούδι να σε συντροφεύει. Πες μου μια ιστορία. Μία ιστορία χωρίς τέλος. Μια ιστορία που να αρχίζει από την αρχή. Δώσε μου το κουβάρι σου κι εγώ θα το απλώσω. Δώσε μου την ιστορία σου, τις λέξεις σου.. Κι αυτές χορός θα γίνουν.. Θα παίξουν με το σώμα μου..Και φτερά θα δώσουν σε όποιον θέλει να πετάξει..  







Κι άκου αυτό..
Και νιώσε. 
Όλα όσα λέω. 
Κι όλα όσα έχω ποτέ πει. 
Και χόρεψέ μου.
Και πες.. 
Ότι δε μπορείς να πεις. 
Κι εγώ πάλι θα σου χορεύω..
:) 


Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Προς αναζήτηση..

Έρωτας.. 
Άγνωστης μορφής..
Σχήματος 
ή χρώματος. 

Άγνωστης προέλευσης. 
Ασήμαντης καταγωγής.  
Δυναμικής έλξης. 

Ύπαρξις.
Γελοία.  

Αγνώστου πατρός. 
Άγνωστης μητρός. 

Έρωτας απλός.
Γαλήνιος. 
Όμορφος. 
Αισθαντικός. 

Έρως. 
Ειλικρινής. 

Έρως. 
Μαγευτικός. 


Πραγματοποιήσιμος. 
Αληθινός. 

Πλούσιος και γευστικός.

Έρως. 
Ακαταμάχητος.
  



~Έρως ανίκατε μάχαν.~ 




Υ.Γ. πίστη στην αξία που διαιωνίζει την ύπαρξη αυτού του κόσμου. Αμφιβολία για το είδος της. Αγάπη για την ύπαρξη της. Σεβασμός στο πρόσωπο της. 




(..).το ότι δεν μπόρεσες να είσαι εσύ.. δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.. 




Μείνε μόνος και σκέψου.. 

~Συμβουλή προς όλους μας..~

:)

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Αποχωρώ από την αρρώστια.

Δύο πράγματα.. 

Ένα μεγάλο φτάνει σε εσάς.. ναι εσάς..! Τους ανθρώπους που τρέφεστε με αρρώστια, ψυχοπαθείς καταστάσεις, συμπλεγματικές και τη δυστυχία των άλλων. 

Κι ένα δύσκολο ερώτημα.. Γιατί να μας ελκύουν άνθρωποι άρρωστοι..; 


Αποχωρώ από την αρρώστια σας και ζω τη ζωή μου αρμονικά. Εσείς συνεχίστε να ζείτε μέσα σε αυτό. Μπορείτε να τροφοδοτήσετε απεριόριστα τους εαυτούς σας με θλίψη, μιζέρια και ένα κάρο άλλα άσχημα συναισθήματα που εσείς προκαλείτε αλλά άλλους κατηγορείτε. Αλλά εγώ αποχωρώ. Δεν τη βρίσκω με τη δυστυχία των άλλων. Αντιθέτως. Τη βρίσκω με απλά πράγματα που εσείς ποτέ δε θα γευτείτε.. Τη βρίσκω με υγεία. Με αλήθειες. Με καθαρή συνείδηση. Κι αποχωρώ. Και λυπάμαι.. Λυπάμαι για όλη αυτή την ύπαρξη αρρώστιας μέσα σας. 



~Στη δική σου παρτίδα σκάκι σίγουρα ένα πιόνι το 'σκασε. Να φοβάσαι το μίσος των ανθρώπων. Να φοβάσαι ανθρώπους που είναι έξυπνοι. Και μπορούν να καταλάβουν. Γενικά να φοβάσαι. Κάποτε έγραψα ότι είσαι η αιτία των όμορφων ετικετών στο μπλογκ μου.. ίσως να ήσουν.. αλλά το σίγουρο είναι ότι είσαι η καταστροφή αγαπημένων ανθρώπων μου..~ 



Α! και το πιο σημαντικό. Οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν ξέρουν τι είμαστε και τι δεν είμαστε..  


Κορίτσι.. συγγνώμη για όλο αυτό. Ειλικρινά συγγνώμη.. 


Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Ό,τι και να γίνει εγώ αυτήν την πόλη θα την αγαπώ.. 



 

Lately I've been sitting in the dark
And our moments at the park
Seem so far and distant 

Tell me would you want to kiss me 
Hold me in your arms and squeeze me
If you knew I was a beast

But in the light
Everything looks beautiful and bright 
I can see no clouds up in the sky 

!


Πα

Παιδική αίσθηση-ανάμνηση...

Χθες λίγο μετά που έφυγες.. Θυμήκα μια παιδική μου συνήθεια.. 
Παιδική κι αγαπημένη.. Από αυτές που ποτέ δε θα αλλάξουν.. και θα μας προκαλούν πάντα την ίδια όμορφη αίσθηση ελαφρότητας.. όπως ακριβώς όταν ήμασταν παιδιά. 

Έπαιξα με το νερό.. Παιχνίδι πάντοτε εντυπωσιακό και μυστηριώδες για μένα.. Μπορείς να το απολαύσεις.. Όμως οφείλεις να είσαι προσεκτικός.. Διότι μπορεί και να βραχείς.. 

Όταν ασχολούμαι με το νερό..νιώθω σα να είμαι στο στοιχείο μου. Αυτή η αίσθηση.. να.. ότι κάτι κυλά. Γλιστρά. Τόσο κομψά. Τόσο απαλά. Κι από την άλλη θες να το κρατήσεις. Μα δε μπορείς.. Είναι ρευστό. Και το κρατάς για λίγο, αλλά σου φεύγει..  

Ένιωσα λοιπόν λύτρωση.. Γέμισα το νιπτήρα μου.. Ζεστό νερό.. Λαχταριστό! Κι έτσι, να, έβαλα τα χέρια μου μέσα. Κι άρχισα να παίζω. Όπως όταν ήμουνα μικρή.κι έβρεχα την παλάμη μου.. Κι άφηνα το νερό να τρέξει από τα ακροδάκτυλα. Και το έπιανα στη χούφτα μου κι αυτό χυνόταν απ'τα κενά. 

Έχει κάτι μαγικό το νερό. Εκτός ότι παραμορφώνει.. Έχει και κάτι άλλο. Εντυπωσιακό. Προσδίδει διαύγεια. Καθαρίζει. 

Αυτή η αίσθηση του ζεστού νερού να κυλά στα χέρια μου.. 

Με ηρεμεί.. 

Ανεκτίμητο (!) 

Με ηρεμεί. 






Το νερό 
Είναι στοιχείο 
και 
στοιχειό  
.



Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013


Ίσως γράφω για να ξορκίσω το κακό. 

Ξορκίζεται όμως αυτό ποτέ; 

4ις στίχοι..!





One of these mornings..
Won't be very long..
You'll look for me.. 
And I'll be gone..!  



Τέσσερις οι στίχοι.. πολύ περισσότερα τα νοήματα. Κανείς δεν είναι δεδομένος.. Κανείς δεν είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει.. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν θες κάποιος να υπάρξει φροντίζεις. Όταν θες κάποιον το δείχνεις. Δεν θα είμαι δεδομένη για κανέναν. Όποιος θέλει κερδίζει την ύπαρξη μου.. Όπως έχω κερδίσει κι εγώ τη δική του. Αν δεν κάνεις τίποτα μην περιμένεις να υπάρξω.. δεν πρόκειται. 



Με αγάπη 
(!)  


Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Προδοσία..

Δε με ενοχλεί πολύ τίποτα από τα συνηθισμένα. 

Δε με πληγώνουν πολλά πράγματα από τους ανθρώπους. 

Με πειράζει πολύ..

Η προδοσία..

Όλες τις φορές που έχω πληγωθεί..

Είναι επειδή έχω νιώσει προδομένη.  

Δε μου αρέσει αυτό.

Να νιώθω ότι κάποιος με είχε στα χέρια του..

Κι αντί φεύγοντας να με ακουμπήσει κάτω..

Ήσυχα.. Απαλά..

Με πέταξε κάτω.

Χωρίς καμία προφύλαξη.

Χωρίς αγάπη. 

Με πέταξε κάτω.

Μου αρέσουν τα ξηγημένα πράγματα. 

Δε μου αρέσει να νιώθω προδομένη. 

Δε μου αρέσει να τολμήσω να με αφήσω στα χέρια σου.. 

Κι εσύ να μη φροντίσεις πώς θα με αφήσεις κάτω. 

Προσπάθησε..

Και μη με κάνεις να νιώσω προδομένη. 


Υ.Γ Νιώθω πως είσαι για μένα κι εγώ για σένα.. Όμως μπορεί να μην ισχύει. Αλλά αν δεν ισχύει θέλω να μου το πεις. Δε θέλω να νιώσω προδομένη στο είπα ξανά. Αυτό είναι κάτι που με πειράζει πολύ. Σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη μαζί σου.. Αυτό. Γιατί περιμένω. 



Κάθαρση.. 

Έτσι έχουμε μάθει..

Έχουμε μάθει στο φόβο. 
Στο φόβο να αποφασίσουμε. 
Στο φόβο των επιλογών. 
Στο φόβο να ρισκάρουμε.
Στο φόβο να δοκιμάσουμε. 

Στο φόβο. 

Μαθαίνουμε να χάνουμε..
Για να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσουμε.
Πρέπει να μοιραζόμαστε. 
Μαθαίνουμε να μην τα έχουμε όλα.  

Να μην τα θέλουμε όλα. 

Έχουμε μάθει στο φόβο. 

Και χάνουμε όλα τα υπόλοιπα. 


Εγώ λοιπόν τα θέλω όλα. Και τα παίζω όλα για όλα. Γιατί έτσι νιώθω. Και έχω τα αρχίδια να το κάνω. Και αυτό με κάνει να νιώθω όμορφη. Και να ξέρω τι είμαι.! 

Πιστή στις επιταγές της κάθε ζωγραφιάς μου.. 

Fight.. 
Παλεύω γι΄αυτό που θέλω και είμαι εκεί και το δηλώνω. 

Je ne regrette rien..
Και δε μετανιώνω για τίποτα.. πάρα μόνο για το χρόνο που είναι λίγος και θα 'θελα να έχω περισσότερο. Για να... δε λέω άλλα. 





 


και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε
δίνουμε ό,τι αποκτάμε
ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν
και εμείς δεν αντιδράμε
μάθαμε να ξεχνάμε
και να μένουμε μόνοι... 


(!) 



Υ.Γ Σημαντικό! Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι που ξεπερνούσαν το φόβο τους. Αν εγώ ξεπερνάω το δικό μου απαιτώ το ίδιο κι απο εσένα.. Βασικά απαιτώ να υπάρχεις ή όχι και αυτό να είναι ξεκάθαρο. Απαιτώ να είσαι τόσο ειλικρινής όσο εγώ. Απαιτώ πράγματα διότι κέρδισα το δικαίωμα. 


Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Φαντασιώνομαι..

Φαντασιώνομαι πολλά τώρα τελευταία..
Μα πιο πολύ φαντασιώνομαι αυτό..

Έρχεσαι στο σπίτι μου..παρουσία επιβλητική.. Επικρατεί το πάθος..(!) 
Φαντασιώνομαι τον τρόπο με τον οποίο εισέρχεσαι στο χώρο μου.. Αφήνεις τα πράγματα σου στο σαλόνι.. εμείς δεν καθόμαστε εκεί. Καθόμαστε ως συνήθως στο κρεβάτι. Καθόμαστε απέναντι ο ένας στον άλλο. Πρόκληση. Μεγάλη. Ποιος θα αντέξει περισσότερο χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον άλλο. Είναι δύσκολο. Δε μπορώ να αντισταθώ. Μόνο φως.. τα φωτάκια γύρω από τα κάγκελα του κρεβατιού μου. Σκηνικό ζεστό. Κοκκινωπό. Αισθησιακό. Έρχομαι πάνω σου και σε φιλάω. Έντονα. Σκληρά. Φαντασιώνομαι να δαγκώνω τα χείλη σου χωρίς σταματημό. Με σπρώχνεις πίσω και πέφτεις πάνω μου. Φαντασιώνομαι τα χείλη σου στο σώμα μου.. Στο λαιμό μου, στο στόμα μου, στο στήθος μου, στα πόδια μου. Λύνεις τα μαλλιά σου και τα τινάζεις. Κι αυτά με αγγίζουν. Φαντασιώνομαι το πώς βγάζεις τα ρούχα σου αργά και διακριτικά. Και μετά, σειρά μου. Φαντασιώνομαι να βγάζεις την μπλούζα μου απαλά. Να με αγγίζεις με τα παγωμένα σου χέρια. Να μου προκαλείς ανατριχίλα.. Γλιστράς τα χέρια σου στο σώμα μου. Απαλά αλλά και πιο παθιάρικα. Φαντασιώνομαι να γλιστρας τα χέρια σου μέσα από το παντελόνι μου.. με φιλάς παντού.. Φαντασιώνομαι γυμνά κορμιά γεμάτα έρωτα και πάθος να περνούν στιγμές απίστευτες.. Ηδονικές.

Απλά φαντασιώνομαι.. 


Χριστουγεννιάτικη ευτυχία είναι..


Να κάνεις δώρο ένα playmobil στην αγαπημένη σου φίλη.. και να χαίρεται τόσο πολύ.. σα να της χάρισες το χρυσάφι όλου του κόσμου.. :) 

Να περπατάς στην Τσιμισκή και να είναι γεμάτη φωτάκια.. 

Να κάνει κρύο και να χαίρεσαι..

Να χαζεύεις στα οντεον το χριστουγεννιάτικο δέντρο τρώγοντας ζαχαρωτά λες και είσαι πεντάχρονο.. :)

Να τραγουδάς χριστουγεννιάτικα στη μέση του δρόμου μαζί της χωρίς να σε νοιάζει.. 

Να χαζεύεις την πανέμορφη Αριστοτέλους.. 

Να γυρνάει το καρουζελ και να σε πηγαίνει αλλού.. 

Και τέλος.. να προχωράω μαζί σου και να μυρίζει χριστούγεννα.. 

Να μου χαμογελάς.. 

Να σου χαμογελάω :) 






Πάντα η μαμά μου, μου έλεγε..
εύπω..; 

Ε.. ναι λοιπόν 
εύπω..! 



Από τις πιο όμορφες μέρες που έχω περάσει ποτέ... λαλαλαλααα :) 



Αίσθημα ότι είναι Κυριακή.. 


Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Οι νύχτες από εδώ και πέρα..

Υπάρχουν κάποια βράδια που είναι μαγικά. 
Βράδια που είναι τρυφερά. 
Που δε θυμίζουν τίποτα σε άλλες αντίστοιχες βραδιές.
Που ξεπερνούν ωμότητες και ανάγκες.
Που ξεπερνούν το πάθος..
Και αφήνουν το ρομαντισμό.
Αφήνουν την ουσία. 
Την ομιλία. 
Την έλξη. 
Τον αισθησιασμό. 
Αφήνουν τα σώματα να θέλουν. 
Και τα αγγίγματα να μιλούν. 
Οι συμμετέχοντες να νιώθουν.. να θέλουν.. αλλά να αρκούνται.
Να περιμένουν. 
Να φτάνουν στο "αμην".
Λίγο πριν την έκρηξη. 
Και πάλι εκεί να μένεις. 
Με την ανάγκη. 
Με την ανάγκη όλο και να μεγαλώνει.. 
Και να τα κάνει όλα ακόμη πιο επιθυμητά..
Είναι.. να.. αυτά τα βράδια που δεν υπάρχουν συχνά.. 
Που είναι αλλόκοτα.. 
Και που σου αφήνουν μία περίεργη γλύκα οικειότητας, 
τρυφερότητας και αγάπης.. 
Είναι κάτι βράδια.. να.. σαν αυτό που περάσαμε χθες.. :) 


Και στο αφτί μου να ηχεί ξανά και ξανά η φράση σου.. 
"πώς θα σε ερωτευτώ αμα δε σε γευτώ..; " 


Κι είναι και κάποιες βραδιές που επιθυμείς.. 
Επιθυμείς πολύ.. 
Και δεν κάνεις "σεξ"..
Κάνεις "έρωτα"..  


:)