Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Προστασία..; Ή απλώς υπεκφυγή..


Προχωράς...
Πάντα φοράς γυαλιά ηλίου.. Είτε χειμώνας είναι είτε καλοκαίρι.. Τα φοράς. Τα αγαπάς. Είναι κομμάτι σου. Γκρινιάζεις όταν τα ξεχάσεις σπίτι. Ακόμη κι αν έχει την πιο έντονη συννεφιά. Πάντα μπορεί να υπάρξει η αντηλιά. Κι αυτή είναι πιο ενοχλητική κι από την πιο φωτεινή λιακάδα. Σε τυφλώνει. Σε κάνει να σμίγεις τα φρύδια σου για να μπορέσεις έστω και λίγο να δεις καθαρά γύρω σου. Θυμώνεις. Έπρεπε να έχεις πάρει τα γυαλιά σου από το σπίτι. Όμως αυτά... Είναι επικίνδυνα ξέρεις.. Γιατί.. Κάνουν κάτι περίεργο. Αλλάζουν αυτό που βλέπεις. Το διαστρεβλώνουν. Το κάνουν να φαίνεται πιο όμορφο συνήθως.. πιο έντονο.. πιο σκοτεινό.. ίσως και πιο μαγευτικό... Ειδικά τα χρώματα. Κάνουν τα χρώματα μοναδικά ζωντανά.. Σαν άλλα. Φτιάχνουν έτσι.. Μιαν άλλη πραγματικότητα. Παρά τη χρησιμότητα. Και συνεχίζεις να φοράς γυαλιά.. Κι αυτά σε "προστατεύουν" από τον ήλιο. Αλλά μήπως τελικά δεν είναι τόσο η προστασία; Κρύβονται τα μάτια μας έτσι. Όσο πιο σκούρα τόσο πιο καλά. Και κρυβόμαστε κι από τα βλέμματα των άλλων. Γιατί κοιτάζουμε. Αλλά κανείς δεν ξέρει που. Και κρύβουμε τα μάτια μας γιατί αυτά είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Και μπορεί να συναντηθούν με το βλέμμα κάποιου άλλου. Και μπορεί να εκτεθούμε.. Και να αποκαλυφτούμε. Γιατί στην υποτιθέμενη πραγματικότητα που δημιουργούμε..Κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Και τα μάτια αποκαλύπτουν όσα εμείς δε θέλουμε να δείξουμε. Τα μάτια μιλούν. Και λένε τις πιο βαριές αλήθειες. Αλλά φροντίζεις. Να μην ξεχάσεις τα γυαλιά σου φεύγοντας από το σπίτι. Είναι βασικό. Γιατί η αντηλιά τυφλώνει. Και σε κάνει να σμίγεις τα φρύδια σου. Και να παραμορφώνεις εσύ ο ίδιος αυτό που βλέπεις.

Εξάλλου το λέει και το τραγούδι...
Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω... 
Κι ούτε ξέρω πως να ζω ούτε και πως ν'αγαπώ τη ζωή μου επιβλέπω 





Όμως κάποια μέρα.. θα τα ξεχάσεις. Ή μπορεί και να τα βγάλεις από επιλογή εκεί που προχωράς. Και τότε μέσα στη γύμνια σου θα δεις. Θα δεις αυτό που δε μπορούσες να δεις μέχρι τώρα. Και θα δεις πραγματικά. Τα χρώματα μπορεί να μην είναι τόσο όμορφα αλλά θα είναι αληθινά. Και το βλέμμα σου θα συναντήσει ανθρώπους. Και θα γνωρίσεις πολλά. Και ίσως να μαγευτείς. Αλλά πρόσεχε. Γιατί δεν είσαι συνηθισμένη χωρίς αυτά. Και μπορεί και να πληγωθείς. Κι αυτό καλό κάνει όμως. Γιατί έτσι θα ωριμάσεις. Λίγο λίγο. Σιγά σιγά. Και μία μέρα δε θα φοβάσαι να βγεις χωρίς αυτά. Γιατί θα ξέρεις.. και θα βάζεις το χέρι σου στο μέτωπο σου.. και δε θα σμίγεις τα φρύδια σου.. Και δε θα παραμορφώνεται ο κόσμος σου... και θα κάνεις σκιά και δε θα θαμπώνεσαι.

Γιατί όταν τα βγάλεις θα νιώσεις αυτό το συναίσθημα (!)

Και θα ΔΕΙΣ...  

Όσα δεν έβλεπες καιρό.





Κι όσο για μένα... 
Δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις....
Και του το κρατάω αυτού του κόσμου που δε μου ανήκει ο εαυτός μου... 



Κι αν κάποια μέρα θελήσεις να με γνωρίσεις να ξέρεις... Εγώ βγάζω τα γυαλιά ηλίου μου συχνά όταν περπατάω.. 
Μου αρέσει να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια. 
Και φυσικά βγάζω τα γυαλιά μου όταν μιλάω στους άλλους. Γιατί για μένα το έντιμο είναι να βρίσκεις κουράγιο να κοιτάς τον άλλο στα μάτια..  :) 

Γιατί έτσι βλέπεις ..δεν κοιτάς απλώς. 

Περπατάω χωρίς γυαλιά .. Η έστω τα βγάζω για λίγο... για να δω.. τι κρύβει ο κόσμος γύρω μου.. 

Κι έτσι όταν με δεις κι εσύ με τη σειρά σου.. θα δεις τα μάτια μου.. 

Κι αν είσαι έξυπνη θα καταλάβεις.. όσα ποτέ δε λέω κι όσα ποτέ δεν είπα..

Εκεί βρίσκονται όλα μου 'χε πει ο Μιχ. κι είχε δίκιο.

Γιατί το "βλέμμα" δε θα πάψεις ποτέ να το αναγνωρίζεις..

Κι όταν δε θα υπάρχει πια.. Θα ξέρεις ότι κάτι άλλαξε...

Στο μεταξύ

Εσύ.. Συνέχισε να φοράς γυαλιά. 


Υ.Γ  Δε γράφω προσωπικά,. κράτα όμως κάτι από αυτά. θα ήταν καλό. με αγάπη, λείπεις.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου