Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Πρωινό Τετάρτης..

Μόνη στο σπίτι μου :)
Ξύπνια μετά από έναν αρκετά καλό ύπνο..μην είμαι και αχάριστη δηλαδή.. ας εκτιμώ αυτά που έχω.. 
Πλήρωσα λογαριασμούς, πήρα πρωινό και τώρα κάθομαι.. απολαμβάνω την αίσθηση. Στο σαλόνι μου μόνη εγώ, οι σκέψεις μου, ο Ερνέστο, μία ζεστή σοκολάτα κι ένα κουλούρι με σταφίδα. 
Χαζό σκηνικό, απλό καθημερινό. 
Μία αναγκαιότητα γαλήνης και μια ανάγκη καθημερινότητας...ρουτίνας.
Ανάγκη εύρεσης μίας ρουτίνας ζωής μετά από τόσο καιρό ανισορροπίας, πόνου, καταστροφής.
Διαβάζω.. διαβάζω ξανά και ξανά.. όπως άλλωστε και γράφω.
Σκέφτομαι, πονάω, γράφω.. 
Κι ελπίζω πως θα γράψεις κι εσύ κάτι... για να έχω ένα σήμα..ένα σήμα ότι νοιάζεσαι...
Ένα σήμα ότι δεν είμαι κάτι που ξέχασες απλώς μία μέρα βρίσκοντας κάτι καινούργιο.
Ένα σήμα ότι όλα αυτά που έχουν ειπωθεί είναι πραγματικότητα.
Μπούρδες..
Σήμα δε δίνεται κι εγώ ανησυχώ...
Αλλά παράλληλα ζω.. 

Και μέσα σ'όλα ένα μήνυμα στο σκαιπ. 
Από έναν άνθρωπο που πάρα πολύ έχω αγαπήσει κι αγαπώ..
Που είναι αυτοκαταστροφικός..
Αλλά που κάτι βαθύ μας ενώνει.. 

Μάλλον είναι η ανάγκη μας για δράμα και θλίψη...που μας κάνει να μοιάζουμε κάπου κάπου στο βάθος. Η ανάγκη μας να εκφραστούμε για να θυμηθούμε πως μοιάζει η ευτυχία μας.
Μη νομίζεις ότι δε σε σκέφτομαι. Κι εγώ μετράω ανθρώπους... κι οι δικοί μου λιγοστεύουν όπως κι οι δικοί σου. Αλλά οι απώλειες δεν είναι κάτι τόσο απλό κι ούτε κάτι τόσο μόνιμο.. Να το θυμάσαι όταν θα με σκέφτεσαι... Αν πλέον διαβάζεις αυτά που γράφω.. Τσιπουράκι. Γιατί όπως σου είπα... 

δεν ξεχνώ ποτέ. δεν έχω τον εαυτό μου. όταν θα βρω αυτό θα είμαι εκεί για τους άλλους. τώρα δεν είμαι εδώ ούτε καν για μένα. κι εγώ έχω ξεχάσει πως θα είμαι ευτυχισμένη. γιατί δεν θυμάμαι τι είναι όντως αυτό που με έκανε.. (αν και αρχίζω σιγά σιγά) από τα τόσα πράγματα που έκανα... χάθηκα. με έχασαν. με χάλασαν. καταστράφηκα. και ξαναχτίζω από την αρχή :) 

Και περιμένω... εξάλλου έχω ξαναπεί δεν πιστεύω στην ευτυχία ως μία κατάσταση.. 
Πιστεύω όμως στις ευτυχισμένες στιγμές.. που σου δίνουν ανατροφοδότηση :) 
Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. 

Η ανατροφοδότηση. Για να μπορείς να υπάρξεις μέσα από τις στάχτες και να νιώθεις αναγεννημένος.. 
Ελεύθερος.. και ποτέ ξανά πολιορκημένος..

Είναι περίεργο που οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο καταλήγουν να σε πληγώνουν πιο πολύ απ'όλους...
Κι εγώ τώρα.. βρίσκω καινούργιους ανθρώπους... όπως η Κ. που γίνονται με ένα μαγικό τρόπο σημαντικοί...

Κι είναι συνεπείς.. 
Κι αποκτούν δικαιώματα. 

Το δικαίωμα μου σε εσένα.. το κέρδισα σκληρά. Μη νομίζεις. Γιατί κανένας άνθρωπος στη ζωή σου δεν έχει δείξει τόση επιμονή να είναι σε αυτή. Και δεν το λέω για να στους υποβαθμίσω. Αλλά για να θυμίσω ότι το κομμάτι αυτό το κέρδισα και ήμουν συνεπής.. τουλάχιστον για εμένα.. 

Κι απέκτησα πολλά...
Ένα κλειδί, μία οδοντόβουρτσα, ένα τυχερό εισιτήριο, μία τελεία γεμάτη νοήματα, ημερομηνίες που δε θα ξεχάσω ποτέ, μία καινούργια πτυχή του εαυτού μου κι ένα τατουαζ... που θα μου θυμίζει πάντα τη στάση μου για τη ζωή.. 

Γιατί σου είχα πει ότι δε μετανιώνω... αν γύριζα το χρόνο πίσω μπορεί να τα έκανα καλύτερα αλλά δε μετανιώνω.. 


Στο άπειρο...που μας ενώνει.. όχι εμάς.. μόνο... στο άπειρο που μας ενώνει με ένα σύμπαν ατελείωτο και χιλιάδες άλλους ανθρώπους.. 

Στο άπειρο.


Υ.Γ  A! και μία πένα "rainbow" (:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου