Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Κι έκλεισα έτσι μια στιγμή λίγο τα μάτια..

Ξεχάστηκα.. έφυγα. Έπλενα τα πιάτα αλλά δεν ήμουν εκεί. Ταξίδεψα για λίγο. Είναι όμορφη η αίσθηση αυτή. Κάνεις κάτι άκρως πρακτικό, πραγματικό αλλά παράλληλα τόσο εύκολο που έχεις χρόνο να "φύγεις". Κι άκουσα τη μουσική και παρασύρθηκα.. Κι αναρωτήθηκα. Πήγα εκεί στο μέρος του παραμυθιού. Πρίγκιπας αγαπά κοπέλα, τη σώζει, την κλέβει και ζουν ευτυχισμένοι και μαζί ως το τέλος. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Και να εκεί που έλειπα στο ταξίδι μου ήταν όλα μαγικά. Δεν χρειαζόταν κόπος πνευματικός. Δεν υπήρχαν προβλήματα. Τίποτα δύσκολο. Όλα κυλούσαν όπως το παραμύθι των παιδικών μου χρόνων.

Κι ήμουν στο λιβάδι μου. Κι είχε λιακάδα. Καταπράσινο γρασίδι που μύριζε όμορφα.  Και το σπίτι στο λιβάδι μου ήταν ένα διώροφο, ξύλινο μέσα.. με ρουστικ έπιπλα και πετρόλ ντουλάπια στην κουζίνα. Κι είχε και σοφίτα.. Βασικά κάτι ανάμεσα σε οντά και σοφίτα. Κι ένα κρεβάτι στο πάτωμα. Και να είχε  κλίση το ταβάνι.. γιατί είχε κεραμίδια. κι ένα μικρό παράθυρο βρισκόταν πλάι από το κρεβάτι μου κι έβλεπε τη συνέχεια του λιβαδιού κι ένα βουνό πέρα πολύ πέρα στο βάθος. Και στο υπόγειο μου.. Βιβλία πάνω σε ράφια και μπουκάλια κόκκινο κρασί. Τίποτα άλλο δε χρειαζόταν.

Κι έτσι εκεί.. να..ήθελα λίγο να είναι σαν το παραμύθι της πριγκίπισσας ή τις χαζοαμερικάνιες ή έστω τελοσπάντων τις σειρές του παπακαλιάτη. Άνθρωποι ερωτεύονται, παθαίνουν τα πάνδεινα αλλά στο τέλος υπάρχει χάπυ εντ. Το πολυπόθητο χάπυ εντ. Και η ηρεμία.

Κι έτσι.. να.. περίμενα.. για λίγο τη σκηνή που ο άνθρωπος των ονείρων μου θα ερχόταν.. οι φίλοι μου θα ήταν ευτυχισμένοι χωρίς προβλήματα.. και τέλος θα ερχόταν κι εκείνο το χαπυ εντ.

Και κάπου εκεί.. το καυτό νερό μου έκαψε το χέρι.. κι επανήλθα εξαιρετικά άτσαλα στην πραγματικότητα.. κακό.

Να ξέρεις ότι τη μέρα που θα έρθεις να με κλέψεις όποιος κι αν είσαι θα με βρεις στο λιβάδι μου.. εκεί κάτω από το παράθυρο καθιστή στο κρεβάτι. Θα πίνω κρασί και θα διαβάζω κάποιο βιβλίο. Και θα περιμένω.. θα περιμένω την άφιξή σου. 

Κι έκλεισα έτσι μια στιγμή λίγο τα μάτια.. και ταξίδεψα πέρα απ'την πραγματικότητα..



Άραγε θα έρθει ποτέ το χάπυ εντ; 
Αυτό το ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; 
εεε; 

:)

1 σχόλιο:

  1. Θα 'ρθει εκείνη που θα ρθω να σε βρώ μες σε λιβάδια ολάνθιστα *~,
    Και θα ξυπνήσω απ' το βαθύ,απ' το μεγάλο λήθαργο
    που με κρατάει μακρυά σου παγωμένο και βουβό
    Θα είναι μια μέρα γιορτινή όταν θα έρθω να σε βρω :)!!!!!
    http://www.youtube.com/watch?v=BNpmDFe9-48
    <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή