Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Στοργή και Προδερμ.

Κάθε φορά που έτσι λίγο αρρωσταίνω (πράγμα το οποίο γίνεται αρκετά συχνά..), πάντα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. Αναζητώ φροντίδα. Έτσι να μου χτυπήσει κάποιος την πόρτα, χωρίς να το έχω ζητήσει, να αρχίσει να με προσέχει, να μου φτιάχνει τσάγια, χυμούς κι εγώ να του γκρινιάζω. Γιατί για μία ακόμη φορά ήμουν απρόσεχτη και κρύωσα. Αλλά θέλω να γκρινιάξω ασταμάτητα.. Και να με χαιδεύει, μέχρι να ηρεμήσω από την γκρίνια μου και να κοιμηθώ ήσυχη στο τέλος.. Νιώθω κάπως παιδάκι κάθε φορά που αρρωσταίνω. Γίνομαι μικρή. Γίνομαι αδύναμη. Ευάλωτη. Δε μου αρέσει αυτή η μεριά του χαρακτήρα μου. Δε μου αρέσει που φτάνω στο σημείο να ζητάω, έστω κι αν είναι μόνο στο μυαλό μου, φροντίδα και να εύχομαι να χτυπήσει το κουδούνι μου. Αφελές.. Κανείς δεν πρόκειται να προσέξει περισσότερο απ'ότι εσύ τον εαυτό σου.. ίσως μόνο η μάνα μας να πλησιάζει σε κάτι τέτοιο.. ίσως και όχι.

Τελοσπάντων..
Αυτό που με απασχολεί δεν είναι τόσο το ότι είμαι πάλι κρυωμένη. Είναι το ότι από την πολλή ξάπλα μπαίνω κλασικά σε σκέψεις. Μερικές φορές εύχομαι να μη σκεφτόμουν τόσο. Με κουράζει άσκοπα. Δε βγαίνει κάποια άκρη. Δεν χρειάζεται πιθανότατα να βγει κάποια άκρη.  Δε θέλω να βγει κάποια άκρη.. Ίσως είναι καλό να κυλούν τα πράγματα αβίαστα και ως έχουν. Να μην επιδιώκουμε αλλαγές έντονες. Να προσέχουμε. Και να είμαστε συγκρατημένοι.

Και κυρίως προσεκτικοί..
Οι ευχές είναι επικίνδυνες.. Μπορεί να πραγματοποιηθούν και να μην ξέρουμε πώς να τις διαχειριστούμε. Είναι ρίσκο.

Ησυχία μες στο μυαλό μου για λίγο.
Συγκρότηση.

Δε σκοπεύω να πληγώσω κανέναν. Σκοπεύω να είμαι ειλικρινής. Αυτή τη φορά κάνω τα πράγματα όσο πιο σωστά γίνεται. Δεν προδίδω άλλο την ηθική μου. Δε θέλω να προκαλώ μπλεξίματα..

Όσο για σένα που είσαι το πιο ξανθό μου απ'όλα και η πιο αγαπημένη μου.. συγγνώμη.. δεν είναι θέμα απολογίας.. είναι θέμα αναγνώρισης του τι μπελάς είμαι.. και του τι χαμό έχω προκαλέσει στη ζωή σου :)  

Υ.Γ.  Ναι όντως συνειδητοποιώ.. γράφεις για να διαβαστείς και να πεις όσα δε μπορείς.. Γράφεις για να νιώθεις ελεύθερος. Γιατί δεν υπάρχει λογοκρισία. Κι έτσι μπορώ να λέω ό,τι θέλω.. να απευθύνομαι όπου θέλω.. Μην μπαίνεις στην παγίδα να ψάχνεις απαντήσεις και μυστήριο άνθρωπε που διαβάζεις.. Γιατί η γραμμή είναι λεπτή.. Και το τι είναι φανταστικό, τι πραγματικό, τι αισθάνομαι και τι εν τέλει θα γίνει είναι πολλά διαφορετικά πράγματα. Κι αν δεν είσαι σίγουρος για το τι συμπεράσματα βγάζεις..καλύτερα να τα θεωρείς φανταστικά δημιουργήματα αφορμόμενα από πιθανώς πραγματικά συμβάντα. Κράτα το τι νιώθεις και μην ψάχνεις τι ακριβώς συμβαίνει. Τι μου συμβαίνει.. Αυτό ούτε εγώ δεν το ξέρω. Δυστυχώς.. Οπότε δε θα πάρεις καμία απάντηση..


Α! κι εσύ γλυκό μου κουκουτσάκι τραγουδιστερό.. νιώθω ότι σε ξαναβρίσκω. Μου έλειψες! Αυτό. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου