Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Σήμερα :)


Πήγα για καφέ με το Κικιτσάκι μου σε ένα πολύ ωραίο μέρος..
(Θα το λάτρευες σίγουρα)
Πόσο όμορφα (!)
Τώρα θα πάω σε γάμο..
Ξαδέρφια που παντρεύονται..
Καλό ντύσιμο.
Τακούνια.
Έτοιμη.
Χορός.
Κρητικά.

Να ζήσουνε.

Και στα δικά σου!
Και στα δικά μου;
Αργούν αργούν ευχαριστώ..

Θα ήθελα να μπορώ να φωνάξω και να το πω.
Βλακείες.

Η μέρα της επιστροφής όλο και πιο κοντά..
Πφφφ...

Έχω ανάγκη τη μουσική μου...
Αλλά ο συνδυασμός σκοτώνει...

Γιατί τόσος θυμός απέναντι μου;
Πόσα λάθη;
Πόσες κατηγορίες; 

Δυσκολία.

Η Κικιτσα σήμερα είπε "πώς γίνεται δύο άνθρωποι να αγαπιούνται τόσο πολύ και να μην είναι μαζί;"

Μωρέ γίνεται.

Κι εγώ τι;

Εγώ;
Να ζήσετε!
Ευχαριστώ ευχαριστώ να είστε καλά.

Έτσι είναι η ζωή μου...
Απέχω..

Δεν προσέχω ούτε έχω..

Ασυναρτησίες.

Θυμός;!

(Για να μάθεις πρέπει να ρωτήσεις...γιατί αν οποιαδήποτε είχε κάτι αντίστοιχο θα τρέχαμε όλες να τη στηρίξουμε..πώς γίνεται εσύ να μην ξέρεις τι έχω; να μη με στηρίζεις; δε θέλω να δημιουργώ τύψεις. ξαναγεννιέμαι. πιο δυνατή.)

Αγαπώ σημαίνει..

Βρες το μόνος σου...

Για μένα σημαίνει... ελπίζω να ξέρεις...


(κι ακούω μποφίλιου..και μετρώ κι εγώ τους ανθρώπους στη ζωή μου..)




 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου