Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Λυπάμαι..

Λυπάμαι για πολλά που συμβαίνουν... 
Αλλά πιο πολύ λυπάμαι για σένα.
Λυπάμαι που είσαι με έναν τέτοιο άνθρωπο που δε μπορώ να εκτιμήσω και να σεβαστώ..
Που είσαι με έναν άνθρωπο που θεωρώ λίγο και φτηνό. Που τραγουδάς και δεν κρέμεται από τα χείλη σου όλο το βράδυ. Που τραγουδάς και μιλάει και χασκογελάει.. Που όταν τραγούδησα δεν ήταν ανώτερος.. Που τραγουδούσα κι έκανε όσο πιο πολύ φασαρία μπορούσε με την παρέα του για να "δηλώσουν" την παρουσία τους χωρίς να σεβαστούν αυτό που έκανες κι έκανα εκείνη τη στιγμή. Που δε σεβάστηκαν το πάθος μου. Που σηκώθηκε κι έφυγε όταν τραγουδούσα. Που πήρε και το Γ. μαζί ενώ εσύ του αφιέρωνες. 

Που τον βρίσκω ένα τίποτα.. κι εσύ του βρίσκεις τα πάντα. Λυπάμαι αλήθεια. Γιατί δε μπορώ να μην λυπάμαι με έναν άνθρωπο που του αφιερώνεις τραγούδια και τραγουδάει και κουνάει το χέρι του όπως θα τραγουδούσε το κάθε τελευταίο σκυλάδικο. 

Αλλά εσύ με κοίταζες.. κι έλιωνες.. και το ξέρεις. 
Κι εγώ το ίδιο δεν είναι ότι δεν το παραδέχομαι.. Γιατί αυτό που κάναμε χθες είναι το ύψιστο. Είναι αυτό που με κάνει αυτό που είμαι. Και δυστυχώς το κάνουμε από κοινού. Αλλά τραγούδησα τον πόνο μου και τα συναισθήματα μου και αυτό περνάει. Και ταρακουνάει. Και λίγο ταρακούνημα χρειάζεται που και που..

Αν κι εγώ όλο αυτό το βρίσκω φτηνό... με συγχωρείς.. είχα πει ότι δε θα πω τίποτα κακό αλλά δε μπορώ τελικά... 

Διότι είσαι άνθρωπος για μεγάλα πράγματα κι εγώ αυτά που κάνεις τα βρίσκω μικρά και φτηνά.
Κι εύκολα.. κακά εύκολα όμως.. όχι από αυτά που κυλάνε.. (ασχετα αν είναι για σένα και με τον ωραίο τρόπο εύκολα)

Είναι να σαν αυτό... δεν υπάρχει λόγος να παίζεις σε ένα μικρό μαγαζί όταν μπορείς να γεμίσεις μεγαλύτερο.. κι αυτό το λέω ως παρομοίωση. όχι για χθες. γιατί χθες ήταν σπουδαία η φάση :) 
Απλώς για να σου δείξω το συμβιβασμό.. και την ανασφάλεια.

Αλλά για να έχεις κάνει αυτές τις επιλογές όλο αυτό κάτι λέει και για το ποιόν σου..σιγουρα.. 
Και λυπάμαι και που φτάνω να τα λέω αυτά.. Και πονάω όταν τα λέω.. Γιατί είσαι για μεγάλα πράγματα. Τουλάχιστον έτσι σε έχω στο μυαλό μου. 

Κι εσύ..έτρεξες.. για να της πεις.. είμαι μαζί σου..εσύ είσαι επιλογή μου..μη θυμώνεις. 

Κι εγώ αηδίασα. 

Κι είναι κρίμα..να λες τα ίδια.. και είναι κρίμα να την κοιτάς όπως κοιτάς εμένα. Γιατί εγώ είμαι εγώ κι είμαι πολλά παραπάνω.. 

Και γιατί εμένα δε μου αφιερώνεις τραγούδια.. Αλλά εγώ τραγουδάω τα τραγούδια σου και κάνω αυτό που είναι σπουδαίο. Το ύψιστο δικαίωμα μου πάνω σου.  

Αλλά λένε ότι ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει...επομένως αυτή τη στιγμή αυτό είναι το καλύτερο μάλλον για σένα.. κι ίσως να μην αξίζεις και τιποτα παραπάνω μεταξύ μας. 

Ίσως πάλι να σου έδωσα και πάρα πολύ αξία.. 

Δεν ξέρω λυπάμαι. 
Και συγγνώμη που σου μίλησα έτσι. 
Αλλά δε μπορώ να σου μιλήσω αλλιώς.. 
Γιατί εσύ έκανες πρόβες και κάτι σου έλειπε..αλλά εγώ δεν έκανα καν πρόβες..
Και γιατί είμαι θυμωμένη μαζί σου!
Νιώθω προδομένη. 
Κι εύχομαι καποια στιγμή να αλλάξουν αυτά. 
Γιατί είσαι σημαντική. 
Και είμαι θυμωμένη γιατί σε είχα πάρει τηλέφωνο όσο ήμουν κάτω κι εσύ δεν το σήκωσες. 
Και μπορεί να θεωρείς το καλύτερο για μένα και για σένα.

Αλλά έχασες πολλά εκείνη τη μέρα. Να το ξέρεις. Γιατί τότε σε χρειάστηκα πραγματικά κι εσύ με απογοήτευσες. Γιατί έπιασα πάτο..

Αλλά ξαναγεννιέμαι μέσα από τις στάχτες μου. 
Όμως για σένα λυπάμαι. 
Και λυπάμαι που το λέω. 

Je ne regrette rien...  
Να θυμάσαι το άπειρο που έχω ζωγραφίσει πάνω μου.. 
Αυτό πάντα θα μας ενώνει. 
Θες δε θες.
Γιατί θα το κοιτάς και θυμάσαι τη μέρα που έφυγα για κάτω.. 
Όπως και το δαχτυλίδι..
(Το οποίο νόμιζα ότι είχες αφήσει..αλλά το είχες πάρει πίσω τελικά..όπως παίρνεις πίσω τα πάντα.) 

Αλλά κρατάω την πιο σημαντική φράση από χθες..
Νιράκη μου δύο πράγματα θα σου πω..
1ον έχεις αρχίδια..
και 2ον έχεις ωραία φωνή.

Και ναι τα έχω και τα δύο..
Άρα είμαι καλά. 
Και κάποτε υπήρξαμε θα λέω...
Αλλά δυστυχώς μέχρι κι εμείς γίναμε ξένοι
(ελπίζω προσωρινά)

Υ.Γ. Συγγνώμη στους ανθρώπους που θα διαβάσουν και θα δυσαρεστηθούν..σέβομαι την αγάπη σας για αυτόν τον άνθρωπο.. σεβαστείτε την απέχθεια μου.  

 




Ακούγοντας υπέρτατους placebo... :) 
Διότι..
A friend in need.. is a friend indeed.



A! κι εσύ καινούργιε άνθρωπε που σε γνωρίζω σιγά σιγά...Δείχνε αυτό που είσαι συμβουλή! 
Είναι κρίμα..!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου