Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ένα τραγούδι για κάθετί..


Για μια εφηβεία που θυμίζει... δε γυρίζει... και μια απορία.. για το αν τη ζήσαμε (!)...
Ίσως δεν τη ζήσαμε... όπως της αντιστοιχούσε 






Καθαρά εφηβικό :) 




Σε φοιτητικά χρόνια που παραλίγο χαραμίσαμε.. Αλλά θυμηθήκαμε εγκαίρως.. να τα ζήσουμε όπως τους αρμόζει.. :) 





Διότι we've got a love that keeps us waiting..waiting..
all of us.




Και σε μία "εντεχνήλα"  που λέει πολλά 





Μα οι φίλοι μου μισούν τις Κυριακές...
Έκανα δρόμο να σε δω μα σε βρήκα.. Στέκω στις μύτες των ποδιών μα δε σε φτάνω 
..


Πράγματα.. που θέλουμε να προλάβουμε να κάνουμε..που μας κοιτούν απειλητικά. Σχέδια που δεν υλοποιήθηκαν. Όνειρα που αφήσαμε μισά. Γείωση που προέκυψε από την επιβεβλημένη λογική επίδραση της κανονικότητας πάνω μας. Μυστικά που δεν δώσαμε σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. Πολλά θέλω. Κι ο χρόνος τρέχει.. και για μένα τα 19 τελειώνουν.. σιγά σιγά.. Όμως τα έχω καταφέρει; Θαρρώ πως ναι. Ίσως και τελικά αυτό που να αξίζει πιο πολύ απ'όλα είναι να μην ντρέπεσαι και να χτυπιέσαι αλλοπρόσαλλα σε ρυθμούς αγαπημένης μουσικής με φίλους που στα πρόσωπα τους έχουν υπέροχα χαμόγελα που σου δίνουν ζωή. (Για εσάς πάει, χαμένα <3 ) 

Και να μπορείς.. να κοιτάς την πραγματικότητα στα μάτια..και να μην παθαίνεις κρίση πανικού, αλλά να είσαι πιο δυνατός από αυτό. 

Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχουν άνθρωποι που να σε αγαπούν να το λένε και να σε γεμίζουν να σε πείθουν. Και να μην αφήνουν περιθώρια στις ανασφάλειες σου. Γιατί τρέχουν πιο γρήγορα από αυτές :) και κινούνται πιο έξυπνα από αυτές. Να σε αγαπούν και να σε πείθουν γιατί θα το έχεις κερδίσει. 

Και πάντα θα σκέφτομαι αυτό.. ότι το σημαντικό είναι να είσαι μα κάποιον και να μην επιτρέπεις οι ανασφάλειες του να γιγαντώνονται, να πολλαπλασιάζονται και να τον "τρώνε". Έτσι με έμαθες τουλάχιστον. 

Τώρα όμως βλέπω αυτό.. ότι όλοι τα λέμε καλά.. αλλά τελικά είναι ένα παιχνίδι δύναμης.. διότι οι ανασφάλειες δημιουργούν φόβο και ο φόβος σε θέτει σε επιφυλακή κι ο άλλος σε νιώθει πιο "εκεί" 

Μέγα λάθος.. κι εύχομαι να μην το ξανακάνεις... 


΄Όσο για μένα σε αυτήν την περίπτωση άστο καλύτερα.. Διότι εσύ.. σε ένα βράδυ δυσκολίας.. μου δημιούργησες ανασφάλεια από εκεί που δεν υπήρχε.. προσπάθησες να με πείσεις ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για πολύ καιρό, μεταξύ μας ποτέ δεν τα κατάφερες γι'αυτό και δεν ήμουν ποτέ πια ήρεμη..και τέλος...έκανες γερό φινάλε και μου επιβεβαίωσες με κάθε λεπτομέρεια την ανασφάλεια μου η οποία έγινε μία πραγματικότητα. Κι εγώ έζησα το μεγαλύτερο μου φόβο..πάνω στην πίστη μου σε έναν άνθρωπο.. που του έδωσα το δικαίωμα να με κάνει να πιστέψω ότι όντως είναι διαφορετικός. Μακάρι κάποια μέρα μετά από όλα αυτά να δώσω ξανά δικαίωμα να με πείσουν.. Γιατί σχεδόν τώρα πια, μπορεί να είναι προσωρινό, αλλά δεν πιστεύω σε αυτή τη διαφορετικότητα που θα κάνει τον άλλο να μη σε πληγώσει και όλα αυτά τα όμορφα. 

Το μόνο που ξέρω ότι με έκανες πολύ δυνατή. Βασικά όχι. Δε θα σου δώσω εύσημα.. Δε με έκανες. 
Εγώ με έκανα. Εσύ ήσουν απλώς μια κακή αφορμή για να βρω δυνάμεις που ποτέ δεν πίστευα ότι είχα. Και που εύχομαι να μην είχε χρειαστεί να ανακαλύψω. Αλλά τώρα ξέρω :) Κι είμαι πολύ δυνατή.
Και κάπου κάπου εύχομαι.. να διαβάζεις και να πονάς.. και να νιώθεις έστω και λίγες τύψεις.. Κι είναι μικρότητα αυτό που λέω. Αλλά το θέλω. Για να είναι δίκαιο όλο αυτό μέσα μου. 

Κι ας γίνω κι εγώ μία φορά "μικρή". 
Δε θα χαθεί κι ο κόσμος. Εξάλλου όσοι ξέρουν πραγματικά.. δε θα απογοητευτούν από τη μικρότητα μου αυτή τη φευγαλέα. 

Στη δύναμη μου λοιπόν :) 
Και στη σημερινή μέρα.. (!)  

Α! και με αφορμή τη συζήτησή μας χθες Μ. δεν θα ήθελα να ξαναζήσω τίποτα κατέληξα.. μου αρέσει που πέρασαν.. τα αγαπώ και τα σέβομαι.. αλλά είναι παρελθόν και δε θα 'θελα να γίνουν παρόν. Όμως θα 'θελα να είχα ανακαλύψει πιο σύντομα. Αυτό. 


αλλά δε μετανιώνω 
:) 

για τίποτα.


και γράφω με μωβ.. γιατί κάνω σκέψεις μωβ.. (στα βήματα του πάθους.)

3 σχόλια:

  1. Έντονο, γεγονός που δείχνει εξέλιξη και -γιατί όχι- ακόμη και βελτίωση..... :)

    (ξέρεις βέβαια ποιό είναι το καλύτερο? ότι αυτά τα προκαλούμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας, νιώθοντας ξαφνικά μία ανάγκη να αναγεννηθούμε εκ των έσω και να γίνουμε ομορφότεροι....)

    "γιατί τρέχουν πιο γρήγορα απο αυτές και κινούνται πιο έξυπνα από αυτές" :)

    μου άρεσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι είναι, κάποιες φορές γινόμαστε μικροί, μα αυτοί που μας αγαπούν μας αγαπούν όπως και να'μαστε, όχι μόνο όταν είμαστε ανώτεροι. Αυτό είναι θαυμασμός, η αγάπη είναι άλλο πράγμα.
    Είναι αυτό που διαβάζοντας κείμενά σου σημερινά και κείμενά σου λίγο παλιότερα μπορεί κάποιος να δει την εξέλιξη, ή καλύτερα μια αναγέννηση που σε βγάζει κερδισμένη αφού γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου.
    Να είσαι καλά και να χαμογελάς :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η εξέλιξη..
    Η συνέχεια των πραγμάτων..
    Και μάλιστα είναι καλό να είναι ανοδική.. :)

    Οι άνθρωποί μας οφείλουν να τρέξουν πιο γρήγορα από αυτές :)
    Μάλλον το αξίζουμε :)

    Στην αναγέννηση, εκ των εσω (!)

    Αναγεννιόμαστε μέσα από τις στάχτες μας και βγαίνουμε χιλιαδες φορές πιο δυνατοί

    (:

    Χαμογελώ ανάποδα για να είναι ξεχωριστό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή