Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013



Είναι που να.. στο τέλος της μέρας.. ό,τι και να γίνει.. καταλήγουμε εγώ, ο καναπές μου, το πάπλωμα κι ο Ερνεστάκος ξαπλωμένος δίπλα μου.. 

Ανεκτίμητο (!) 




Κάπου στο φεισμπουκ διάβασα Χριστουγεννιάζει..! Πόσο αλήθεια..?! 
Χριστουγεννιάζει λοιπόν! 
                        
                               :) 



Χθεσινοβραδινό.


Εσύ να ξέρεις ότι είμαι θυμωμένη μαζί σου.. Αυτό που έκανες ήταν απαράδεκτο.. Θα το συγχωρήσω. Αλλά ήταν απαράδεκτο. Να ξέρεις. 

Εσύ μου χρωστάς θεωρώ να μου μιλάς σταράτα όπως κάνω κι εγώ τόσο καιρό. Νομίζω ότι μου λες μισά πράγματα. Σκέψου το. Σε εκτιμώ. Μη με κάνεις να αλλάξω γνώμη γι'αυτά που πιστεύω για σένα. Περιμένω σταράτα πράγματα. Να το ξέρεις. 

Εσύ λυπάμαι, αλλά δε μπορείς να γίνεις κάτι παραπάνω. Είμαι σίγουρη πλέον. Μακάρι να ήταν αλλιώς θα μου ήταν πιο εύκολο. Το εννοώ. Πολύ πιο εύκολο. Να θυμάσαι ήμουν ξεκάθαρη. 

Εσύ δε δίνεις κανένα σήμα. Πέρασα ωραία μαζί σου. Κλασική εξαρτημένη. Να δούμε ποιά θα λυγίσει και θα στείλει πρώτη. Εγώ αυτή τη φορά θα περιμένω αρκετά για να στείλω. Έκανα το πρώτο βήμα εξάλλου. Εγώ σε βρήκα. Fuck..! μ'αρέσεις..  

Εσύ επιτέλους είσαι ευτυχισμένος! Το αξίζεις..! Ζήσε το με όλο σου το πάθος. Θα είμαι εκεί.. Ζήσε το τέλειο. Σου αξίζει :) Σ'αγαπώ.

Εσύ χαίρομαι που μου εκμυστηρεύτηκες πράγματα που δεν γνώριζα για σένα.. Με έφερες πιο κοντά. Έχουμε ένα περίεργο συναισθηματικό touch..! το συνειδητοποιώ κι εγώ πλέον. Ελπίζω να είσαι κι εσύ ευτυχισμένος όσο φαίνεσαι. :) 

Εσύ να ξέρεις χαίρομαι που βρίσκεις σιγά σιγά τα πάνω σου..! Άιντε. ώρα είναι! 

Εσύ επιτέλους χαμογελάς..! Χάρηκα πολύ γι'αυτό :) Είχες καιρό να είσαι έτσι.. 

Εσύ κάποτε υπήρξες.. 





Με πολλή αγάπη σε όλους σας.
Όσα δε μπορώ να σας πω. 
Γίνονται γράμματα.. 
Και λένε συναισθήματα.










Υ.Γ Εύχομαι να λάβατε τα σωστά μηνύματα, καθένας από εσάς..! :)  


Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Κι άνοιξα τα μάτια..


Κι άνοιξα τα μάτια.. 
Και τα σύννεφα είχαν φύγει.. 
Οι ευχές παρέμεναν ανικανοποίητες..
Αλλά τα σύννεφα είχαν φύγει..! 
Το γαλάζιο ήταν πιο καθαρό από ποτέ..
Εντυπωσιακά λαμπερό..
Ήταν γαλάζιο.
Μετά από καιρό. 



:) 




* Την ευτυχία μας τη φτιάχνουμε εμείς.. Είμαστε υπεύθυνοι γι'αυτή. Τη δημιουργούμε εμείς. Όμως πάντα να θυμάσαι ότι η αληθινή ευτυχία... Πηγάζει από μέσα σου..! 




~ Είμαι ιδιαίτερη, είμαι διαφορετική, είμαι χαρούμενη, είμαι ο... ~






Αποθήκες  
Λιακάδα  
Θεσσαλονίκη 
'Αψογο  
:) 



Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Ραντεβού..!

Από το γαλλικό.. rendez-vous 

Συναίσθημα πρωτόγνωρο.. 

Αίσθημα.. Ευχάριστο.. 

Αλλαγές.. 

Διαδικασία δοκιμής.. 

Άνθρωποι.. 

Randez-vous.. 




Υ.Γ  Ήρεμες καταστάσεις.. Χρειάζονται.. 


Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Δίχως ομπρέλα (!)

Βγήκα έξω.. και ξαφνικά καθώς γύριζα άρχισε να βρέχει.. 
Κατακλυσμός.! 
Εξαίφνης!

Βγαίνεις στην καταιγίδα δίχως ομπρέλα όπως βγαίνεις και στη ζωή σου χωρίς καμία προστασία. 
Και βρέχεσαι.. 
Γίνεσαι μούσκεμα από τη βροχή.. όπως μούσκεμα γίνεσαι κι από τους φόβους και τα συναισθήματα σου. 

Και δεν έχεις επιλογή. Γιατί δεν έχεις ομπρέλα.

Τίποτα δε θα πάθεις όμως.  


Ίσως κάποια πράγματα να μην πρέπει να μπλέκονται κι εγώ να είμαι στη ζωή μου και εσύ στη δική σου. 
Είναι καλύτερα ο καθένας εκεί που ανήκει.. 

Όσο για σένα καινούργια παρουσία... θέλω να σε γνωρίσω.. αυτό.. και μοιάζει εύκολο αυτό μαζί σου.. χωρίς να ξέρω το παραμικρό. Ελπίζω να μάθω.. :) 



Τη βροχή είναι ωραίο να την ακούς και να τη βλέπεις.. Σκέψου το..  


 Χαμογελώ :) 


Γνωρίζω..

Τον τελευταίο καιρό γνωρίζω πολλά καινούργια πράγματα..
Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους..
Έχω εντυπωσιαστεί από την ικανότητα μου αυτή.
Η ικανότητα του να είμαι κοινωνική.
Να επιτρέπω στον άλλο να μπει στο χώρο μου κι εγώ να μην τον αφήνω μόνο να κοιτά άβολα και να τα κάνει όλα μόνος.
Ανοίγω τα χαρτιά μου σε ανθρώπους που δεν ξέρω.
Μεγαλώνω και μαθαίνω.
Μαθαίνω πώς είναι να δημιουργείς πράγματα με νέους ανθρώπους..
Βασικά πώς είναι να γνωρίζεις κάποιον από το μηδέν. Πολλούς.
Μαθαίνω να θέτω ερωτήματα.
Μαθαίνω να φλερτάρω.
Να επιδιώκω.
Να θέλω και να κυνηγάω.
Έγκαιρα.

Αν κάτι όμως μαθαίνω πιο πολύ απ'όλα είναι ότι δε μπορούμε να πορευόμαστε με τους ίδιους δέκα ανθρώπους για πάντα, με την ίδια συχνότητα, τις ίδιες συνθήκες και τον ίδιο τρόπο. Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω το πόσο μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα μπορούν να αλλάξουν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι άνθρωποι αλλάζουν και οι σχέσεις μεταβάλλονται. Η αγάπη πάντα θα υπάρχει. Αλλά οι ανάγκες διαφέρουν κατά διαστήματα. Και τότε είναι οι περίοδοι που δε μπορούμε να συμβαδίσουμε. Τότε είναι οι περίοδοι που χρειαζόμαστε αλλαγές. Νέους ανθρώπους και δημιουργία νέων συνθηκών. Οι σχέσεις και οι δεσμοί δε θεωρώ πως χάνονται. Θαρρώ απλώς μετασχηματίζονται. Φεύγουν. Κι επανέρχονται με άλλους όρους. Όταν πάλι θα είναι η ανάγκη τέτοια. Τώρα η ανάγκη είναι διαφορετική. Και η αλήθεια είναι πως παραξενεύομαι.

Διότι είναι δυνατόν πλησιάζοντας τα είκοσι.. να έχουμε ξεχάσει ήδη να δημιουργούμε σχέσεις με ανθρώπους; Είναι δυνατόν να κλεινόμαστε ακόμη και περισσότερο στο καβούκι μας και να μην επιδιώκουμε να γνωρίζουμε ανθρώπους από το πουθενά; Να έχουμε ένα μονάχα στενό κύκλο γνωριμιών και φίλων και με αυτόν να πορευόμαστε;  Να μην επιδιώκουμε; Απορώ. Όχι μόνο με τον εαυτό μου. Με όλους μας.

Και τελικά.. γνωρίζω πώς να είμαι κοντά στα είκοσι και να το απολαμβάνω. Με όλες του τις δυσκολίες.

Γνωρίζω ανθρώπους.
Καταστάσεις.
Φίλους.
Πιθανούς έρωτες.

Γνωρίζω τον κόσμο μέσα από τους ανθρώπους του..

Γνωρίζω τον εαυτό μου.

Εξάλλου τα πράγματα ποτέ δεν είναι εύκολα. Και ούτε θα γίνουν. Είναι μπλεγμένα σαν τα ακουστικά σου όταν τα βγάζεις από την τσάντα σου. Όμως πάντα θα υπάρχει λύση.  

την ονομάζω..

ΔΙΕΞΟΔΟ 

 

(!)

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Addicted to drama..


Στοργή και Προδερμ.

Κάθε φορά που έτσι λίγο αρρωσταίνω (πράγμα το οποίο γίνεται αρκετά συχνά..), πάντα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. Αναζητώ φροντίδα. Έτσι να μου χτυπήσει κάποιος την πόρτα, χωρίς να το έχω ζητήσει, να αρχίσει να με προσέχει, να μου φτιάχνει τσάγια, χυμούς κι εγώ να του γκρινιάζω. Γιατί για μία ακόμη φορά ήμουν απρόσεχτη και κρύωσα. Αλλά θέλω να γκρινιάξω ασταμάτητα.. Και να με χαιδεύει, μέχρι να ηρεμήσω από την γκρίνια μου και να κοιμηθώ ήσυχη στο τέλος.. Νιώθω κάπως παιδάκι κάθε φορά που αρρωσταίνω. Γίνομαι μικρή. Γίνομαι αδύναμη. Ευάλωτη. Δε μου αρέσει αυτή η μεριά του χαρακτήρα μου. Δε μου αρέσει που φτάνω στο σημείο να ζητάω, έστω κι αν είναι μόνο στο μυαλό μου, φροντίδα και να εύχομαι να χτυπήσει το κουδούνι μου. Αφελές.. Κανείς δεν πρόκειται να προσέξει περισσότερο απ'ότι εσύ τον εαυτό σου.. ίσως μόνο η μάνα μας να πλησιάζει σε κάτι τέτοιο.. ίσως και όχι.

Τελοσπάντων..
Αυτό που με απασχολεί δεν είναι τόσο το ότι είμαι πάλι κρυωμένη. Είναι το ότι από την πολλή ξάπλα μπαίνω κλασικά σε σκέψεις. Μερικές φορές εύχομαι να μη σκεφτόμουν τόσο. Με κουράζει άσκοπα. Δε βγαίνει κάποια άκρη. Δεν χρειάζεται πιθανότατα να βγει κάποια άκρη.  Δε θέλω να βγει κάποια άκρη.. Ίσως είναι καλό να κυλούν τα πράγματα αβίαστα και ως έχουν. Να μην επιδιώκουμε αλλαγές έντονες. Να προσέχουμε. Και να είμαστε συγκρατημένοι.

Και κυρίως προσεκτικοί..
Οι ευχές είναι επικίνδυνες.. Μπορεί να πραγματοποιηθούν και να μην ξέρουμε πώς να τις διαχειριστούμε. Είναι ρίσκο.

Ησυχία μες στο μυαλό μου για λίγο.
Συγκρότηση.

Δε σκοπεύω να πληγώσω κανέναν. Σκοπεύω να είμαι ειλικρινής. Αυτή τη φορά κάνω τα πράγματα όσο πιο σωστά γίνεται. Δεν προδίδω άλλο την ηθική μου. Δε θέλω να προκαλώ μπλεξίματα..

Όσο για σένα που είσαι το πιο ξανθό μου απ'όλα και η πιο αγαπημένη μου.. συγγνώμη.. δεν είναι θέμα απολογίας.. είναι θέμα αναγνώρισης του τι μπελάς είμαι.. και του τι χαμό έχω προκαλέσει στη ζωή σου :)  

Υ.Γ.  Ναι όντως συνειδητοποιώ.. γράφεις για να διαβαστείς και να πεις όσα δε μπορείς.. Γράφεις για να νιώθεις ελεύθερος. Γιατί δεν υπάρχει λογοκρισία. Κι έτσι μπορώ να λέω ό,τι θέλω.. να απευθύνομαι όπου θέλω.. Μην μπαίνεις στην παγίδα να ψάχνεις απαντήσεις και μυστήριο άνθρωπε που διαβάζεις.. Γιατί η γραμμή είναι λεπτή.. Και το τι είναι φανταστικό, τι πραγματικό, τι αισθάνομαι και τι εν τέλει θα γίνει είναι πολλά διαφορετικά πράγματα. Κι αν δεν είσαι σίγουρος για το τι συμπεράσματα βγάζεις..καλύτερα να τα θεωρείς φανταστικά δημιουργήματα αφορμόμενα από πιθανώς πραγματικά συμβάντα. Κράτα το τι νιώθεις και μην ψάχνεις τι ακριβώς συμβαίνει. Τι μου συμβαίνει.. Αυτό ούτε εγώ δεν το ξέρω. Δυστυχώς.. Οπότε δε θα πάρεις καμία απάντηση..


Α! κι εσύ γλυκό μου κουκουτσάκι τραγουδιστερό.. νιώθω ότι σε ξαναβρίσκω. Μου έλειψες! Αυτό. 


Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Χωρίς τίτλο *

Είναι 5.34...
Γράφω ενώ παράλληλα προσπαθώ να ζεσταθώ..
Τόση ώρα δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κρύωνα.. Δε με είχε απασχολήσει που κρύωνα..
Και τώρα γύρισα σπίτι και προσπαθώ να ζεσταθώ.. είμαι κουρασμένη..
Νιώθω σα να έσκαβα.. Είναι περίεργο. Κουράστηκα σωματικά και ψυχικά.. Από μια συζήτηση επί των πάντων.. που κράτησε ώρες αρκετές.

Επικοινωνία. Σπάνιο πράγμα και πολύ όμορφο.
Αυτή η αίσθηση ικανοποίησης που δημιουργεί.
Ίσως η επικοινωνία να αποτελεί την ηδονή μου.

Πνευματικός οργασμός, απεριόριστη ειλικρίνεια και εκμυστηρεύσεις.

Πόσο δύσκολο (!)

Επικοινωνία.
Πράγμα απίστευτο και μοναδικό.
Το απολαμβάνω.


Κι εδώ θα βάλω μια τελεία.. γιατί αυτή τη στιγμή δε θέλω να εκτεθώ άλλο.. αρκετά για σήμερα. :) 
Εύχομαι να είσαι αυτά που γράφω κι όχι αυτά που λένε.. Και ναι ο προσωπικός μου χώρος και χρόνος είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο και για τους πολλούς απαραβίαστο.



* Χωρίς τίτλο διότι πολλές φορές βάζουμε ταμπέλες σε πράγματα και τα χωράμε σε κάτι τόσο μικρό που δεν τα αντιπροσωπεύει.. 


Καλό ξημέρωμα..
Θα διαβάσω το βιβλίο μου.. 
Μπας και σταματήσω τον καταιγισμό σκεψεων
 στο κεφάλι  μου

Άντρες - Γυναίκες - Άντρες - Γυναίκες


Αρέσω, 

Αρέσεις. 

Αρέσουμε.

Μου αρέσω. 

Μου αρέσεις. 

Σου αρέσω. 

Αρεσκόμαστε. 

Αρέσκομαι. 

Αρέσκεσαι. 

Μου άρεσες. 

Σου άρεσα. 

Μου είχε αρέσει. 

Με άρεζε. 

Αρέσκει μου. 

Μου αρέσει. 

Μου άρεσε.

Θα μου αρέσει; 

Θα σου αρέσω; 

Σου άρεσα; 

Σου είχα αρέσει; 





~ Αρέσω από το αρχαίο αρέσκομαι. ~ 
Εσένα τι σου αρέσει πραγματικά; 
Ιδού η απορία.. 






            Και να.. 
είναι που..
 πρώτη φορά ζω τη ζωή μου 
και κάνω ό,τι γουστάρω 
 και δεν έχω να δώσω πουθενά λογαριασμό..
 Κι είναι η πρώτη φορά.
 Και είναι περίεργα..
 Αλλά κάνω ό,τι θέλω.
. νιώθω απελευθερωμένη.. 
είμαι..
 Και κάνω ό,τι θέλω..
 και μόνο.
 Και ξηγιέμαι σωστά.
 Και δε χρειάζεται να απολογούμαι. 
Και κάνω ό,τι μου αρέσει.
 και μόνο. 
Και δε με νοιάζει. 
Γιατί πρώτη φορά το ζω αυτό. 
Και βγαίνω..
 και αρέσω.. 
και είναι φάση όμορφη όλο αυτό.
 Και βγαίνω και κάνω ό,τι θέλω. 
Και μόνο :) 
Και αυτή τη φορά τα κάνω όλα καλύτερα..
 Γιατί αυτή τη φορά κάνω κουμάντο εγώ.
 Και θέτω τους όρους εγώ.
Και ξεκαθαρίζω τη θέση μου. 
Και κανείς δεν περιμένει κάτι παραπάνω εν αγνοία του. 
Κι έτσι είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Και περνάμε όμορφες στιγμές. 
Με όμορφους ανθρώπους. 





~ Χαλαρά κι όπου πάει :) ~ 


Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

αιώρηση..

Φούσκες..
Νερόφουσκες.. Στην αρχή φυσάς δυνατά και μετά ήρεμα.. Και να ΄τη..
Αυτό είμαστε φούσκες που αιωρούμαστε.. σε ένα κόσμο που είναι πολύ σκληρός..
Και τσουπ..να.. κάπου θα ακουμπήσαμε πάλι.. και.. ΠΑΦ! Σκάσαμε..Και δεν αιωρούμαστε πια..
Πέσαμε.. Προσγειωθήκαμε.. Απότομα. Χτυπήσαμε και πριν καν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε πονάμε πάλι. Πληγωθήκαμε. Σκάσαμε. Δεν είμαστε πια ανέμελες νερόφουσκες.

Αλλά οι υπόλοιπες συνεχίζουν την πορεία τους.. και αιωρούνται..αιωρούνται.. κι ακουμπάνε κάπου απαλά και δε σκάνε.. μέχρι να ακουμπήσουν κι αυτές κάτι αιχμηρό..

Κλείσε τα μάτια για λίγο και νιώσε αυτό.. Είσαι στη φούσκα σου, αιωρείσαι..πετάς..και βλέπεις τα πάντα από ψηλά.. είσαι ελαφρύς.. αχχ αιώρηση.

 



Φυσάς και γεμίζει.. και αιωρείται.. και κυλάει με τον αέρα και μπερδεύεται με τον καπνό και συνεχίζει να αιωρείται.. κι ακουμπάει κάτι αιχμηρό και σπάει.. 


Ξέρεις η φούσκα μου πρόσφατα δημιουργήθηκε ξανά.. Γιατί φρόντισαν πολλοί.. και την έσκασαν.. και στην προσγείωση πόνεσα πολύ. Και δεν αιωρούνταν πια.. Και ακούω ακόμα το ΠΑΦ στα αφτιά μου.. σαν ήχος από σκανδάλη.. Κι ακόμα έχω το φόβο.. Και να τώρα που υπάρχει ξανά την αγαπώ περισσότερο.. Και την έχω φτιάξει πιο παχιά αυτή τη φορά.. Για να είναι πιο ανθεκτική.. :) Και για να ακουμπάει.. και να μη σκάει τόσο εύκολα.. Αλλά ο κόσμος είνα σκληρός.. κι εμένα η φούσκα μου πολύ καινούργια για να σπάσει.. Δεν την έχω χαρεί καλά καλά.. Κι από την άλλη εγώ δεν είμαι έτοιμη να σταματήσω την αιώρηση...

Κι εσύ.. σε αυτό τον κόσμο είσαι κάτι αιχμηρό.. Η φούσκα σου είναι επικίνδυνη για τη δική μου..
Γι'αυτό αν έστω λίγο αυτό σε νοιάζει.. Μη μου τη σκάσεις.. παρακαλώ.. Την προσέχω αλλά δε φτάνει..

Κι η φούσκα μου είναι ευαίσθητη.. 
Κι εσύ είσαι κάτι αιχμηρό.. 

Και στο τέλος τέλος τι είμαστε..; Φούσκες που κινούνται στον αέρα όμορφα και γαλήνια.. Είμαστε.. strangers in the night 



  

something in my heart.. 
told me 
i must have you 
:) 



~ Stragners in the night.~ 

* Είμαστε όντως τρεις κόσμοι είπε η Χρις... εσύ σε ποιόν είσαι..;; *  
 Μία νότα ασυνεννοησίας.. μία νότα Παπακαλιάτη.. ξέρεις ;)


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Κι έκλεισα έτσι μια στιγμή λίγο τα μάτια..

Ξεχάστηκα.. έφυγα. Έπλενα τα πιάτα αλλά δεν ήμουν εκεί. Ταξίδεψα για λίγο. Είναι όμορφη η αίσθηση αυτή. Κάνεις κάτι άκρως πρακτικό, πραγματικό αλλά παράλληλα τόσο εύκολο που έχεις χρόνο να "φύγεις". Κι άκουσα τη μουσική και παρασύρθηκα.. Κι αναρωτήθηκα. Πήγα εκεί στο μέρος του παραμυθιού. Πρίγκιπας αγαπά κοπέλα, τη σώζει, την κλέβει και ζουν ευτυχισμένοι και μαζί ως το τέλος. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Και να εκεί που έλειπα στο ταξίδι μου ήταν όλα μαγικά. Δεν χρειαζόταν κόπος πνευματικός. Δεν υπήρχαν προβλήματα. Τίποτα δύσκολο. Όλα κυλούσαν όπως το παραμύθι των παιδικών μου χρόνων.

Κι ήμουν στο λιβάδι μου. Κι είχε λιακάδα. Καταπράσινο γρασίδι που μύριζε όμορφα.  Και το σπίτι στο λιβάδι μου ήταν ένα διώροφο, ξύλινο μέσα.. με ρουστικ έπιπλα και πετρόλ ντουλάπια στην κουζίνα. Κι είχε και σοφίτα.. Βασικά κάτι ανάμεσα σε οντά και σοφίτα. Κι ένα κρεβάτι στο πάτωμα. Και να είχε  κλίση το ταβάνι.. γιατί είχε κεραμίδια. κι ένα μικρό παράθυρο βρισκόταν πλάι από το κρεβάτι μου κι έβλεπε τη συνέχεια του λιβαδιού κι ένα βουνό πέρα πολύ πέρα στο βάθος. Και στο υπόγειο μου.. Βιβλία πάνω σε ράφια και μπουκάλια κόκκινο κρασί. Τίποτα άλλο δε χρειαζόταν.

Κι έτσι εκεί.. να..ήθελα λίγο να είναι σαν το παραμύθι της πριγκίπισσας ή τις χαζοαμερικάνιες ή έστω τελοσπάντων τις σειρές του παπακαλιάτη. Άνθρωποι ερωτεύονται, παθαίνουν τα πάνδεινα αλλά στο τέλος υπάρχει χάπυ εντ. Το πολυπόθητο χάπυ εντ. Και η ηρεμία.

Κι έτσι.. να.. περίμενα.. για λίγο τη σκηνή που ο άνθρωπος των ονείρων μου θα ερχόταν.. οι φίλοι μου θα ήταν ευτυχισμένοι χωρίς προβλήματα.. και τέλος θα ερχόταν κι εκείνο το χαπυ εντ.

Και κάπου εκεί.. το καυτό νερό μου έκαψε το χέρι.. κι επανήλθα εξαιρετικά άτσαλα στην πραγματικότητα.. κακό.

Να ξέρεις ότι τη μέρα που θα έρθεις να με κλέψεις όποιος κι αν είσαι θα με βρεις στο λιβάδι μου.. εκεί κάτω από το παράθυρο καθιστή στο κρεβάτι. Θα πίνω κρασί και θα διαβάζω κάποιο βιβλίο. Και θα περιμένω.. θα περιμένω την άφιξή σου. 

Κι έκλεισα έτσι μια στιγμή λίγο τα μάτια.. και ταξίδεψα πέρα απ'την πραγματικότητα..



Άραγε θα έρθει ποτέ το χάπυ εντ; 
Αυτό το ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; 
εεε; 

:)

Μία τελεία.

Μία τελεία δεν είναι ποτέ αρκετή να περιγράψει μία κατάσταση. 

Μπορεί να σημαίνει πολλά παραπάνω, που δεν υπάρχουν λόγια να τα εκφράσουν.  

Μπορεί να σημαίνει θυμό. 

Μπορεί να σημαίνει αγάπη. 

Ή και τίποτα.   

Είναι επιβλητική.



Δύο τελείες είναι περίεργες.

Κρύβουν ένα νόημα..

Δίνουν μια αβεβαιότητα, αλλά και μία σιγουριά ταυτόχρονα. 

Δηλώνουν ύπαρξη πραγμάτων.

Προσδοκία για αυτοσχεδιασμό.. 

Απαιτούμενη σκέψη. 

Αποτελούν υπονοούμενο. 

Αλλά λίγο πιο σαφές. 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αποτελούν γκει συμβολισμό στην επικοινωνία. (πίπες) 

Δίνουν μυστήριο. 

Οι τρεις τελείες είναι βάσανο. 

Σου λένε εκεί είναι η λύση σκέψου μόνος σου. 

Σου αφήνουν μεγαλύτερο υπονοούμενο.

Πιθανή απογοήτευση. 

Μεγαλύτερη αβεβαιότητα. 

Αφήνουν κάτι να αιωρείται. 

Η τάση θεωρώ πώς είναι προς τις δύο τελείες. Είναι αρκετά σίγουρες και αφήνουν χώρο. Μία τελεία πάντα με φόβιζε. Είναι ένα μπαμ. Τις τρεις τελείες τις αποφεύγω θαρρώ. Δε μου αρέσουν αισθητικά. Και κάποιους τους φοβίζουν. 



Τα θαυμαστικά είναι επίσης περίεργα. Δε μου αρέσουν σκέτα. Προτιμώ να συνοδεύονται από μία τελεία, κάτι. Πακέτο με κάποιο ακόμη σημείο στίξης. Σκέτο θαυμαστικό βάζεις στα μηνύματα που σου στέλνει ένας άγνωστος. Θεωρώ ότι δεν έχει το στοιχείο του προσωπικού. Μου φαίνεται λίγο ψεύτικο. Το χρησιμοποιώ από αμηχανία. Ή από ειρωνία. Πιο πολύ όμως από αμηχανία. 

Το ερωτηματικό το σιχαίνομαι. Θέλει να έχεις απαντήσεις. Δε μου αρέσει.! Απαιτεί κάτι. Είναι άσχημο. Άσε που είμαστε γεμάτοι ερωτηματικά. Δε μου αρέσει.  

Εξάλλου να κάπως έτσι σκοτώνεις τη συζήτηση. 
:)


Το αγαπημένο μου.. είναι αυτό.. (!) 
Σημαίνει τόσα όσα δε μπορώ να πω και οφείλεις συνομιλητή να καταλάβεις. Σημαίνει σεβασμό.. θαυμασμό. Με έχεις αποστομώσει εδώ. Γι'αυτό αν το έχεις δει να στο γράφω να ξέρεις σημαίνει πολλά. Εκεί που δεν αρκούν τα λόγια ή δεν υπάρχουν τότε έρχεται αυτό. Ή όταν βρίσκεσαι μέσα στο μυαλό μου και μου κλέβεις τη σκέψη και την εκφράζεις πρώτα. 

(!) Σήμαίνει πολλά... 

Και η ανάγκη υπήρξε κι εγώ ξανακύλησα...

Μετά από τρεις μήνες αποτοξίνωσης κάπου εδώ ξανακύλησα σε μία από τις παλαιότερα αγαπημένες συνήθειες μου.. 

Πρωινό ξύπνημα με το ζόρι. 
Υπερβολική δόση βαρεμάρας μέσα σε ένα μάθημα που δεν κατάλαβα γιατί πήγα. 
Υπερβολική νύστα.
Διάθεση..μόνο για ύπνο. 

Πάντα είμαι εξαιρετικά πειθαρχημένη. 
Ότι οδηγίες μου δίνουν της ακολουθώ. 
Δεν είμαι άβουλη. 
Είμαι συνεπής.
Και πιστή στις οδηγίες μου. 
Πιστή στο κόψιμο των αγαπημένων μου αισθήσεων.
Πιστή σε όλα όσα είναι απαραίτητα.
Πιστή στην επίτευξη του στόχου. 

Σηκώθηκα κι έφυγα από το μάθημα. Σκεπτόμενη ότι είμαι στο πανεπιστήμιο. Δε με υποχρεώνει κανείς να κάθομαι σε μία καρέκλα και να βαριέμαι επί ώρες. Δεν έχω πια τύψεις. Με είχαν μάθει ότι έτσι πρέπει. Πλέον δεν είναι έτσι. Πας επειδή το θες. Όχι επειδή σε υποχρεώνουν. Πας επειδή είναι επιλογή σου το αντικείμενο αυτό. Πηγαίνω για να νιώθω όμορφα και να παίρνω πράγματα..Όχι για να κοιμάμαι σε μία καρέκλα δηλώνοντας έτσι την παρουσία μου. Πηγαίνω για να γίνω κάτι ανώτερο και μεγαλύτερο από αυτό που είμαι τώρα.

Ακολούθησα την υποταγή της λιακάδας..έφυγα και περπάτησα. Αγαπώ αυτό το κρύο με τον ήλιο και τη μυρωδιά από σόμπες και τζάκια.. Μυρίζει χειμώνας και σιγά σιγά Χριστούγεννα. Και να έτσι στο δρόμο είναι που ξανακύλησα.. Ζεστός καφές η πιο μεγάλη απόλαυση του χειμώνα.. Ζεστός..Καφτός.. Είναι σα να εξαγνίζει το μέσα σου και να ζεσταίνει την ψυχή σου... ίσως ακούγομαι υπερβολική. Η στέρηση, λένε, πάντα οδηγεί σε μεγαλοποίηση της απούσας συνθήκης.. Εγώ πάντως έτσι ένιωσα.. Και θυμήθηκα την απόλαυση μου την αγαπημένη :) Ζεστός καφές, πρωινό, καναπές και όλο το σπίτι ανοιχτό να γεμίσει φως από τη λιακάδα.. 

Ηρεμία. Ήλιος..Καφές. 

Νιώθω έτσι μία λύτρωση και μία χαρά.. 

Πάω να διαβάσω το βιβλίο μου.. και να βγω στο μπαλκόνι.. 
Γιατί τουλάχιστον έχει ήλιο.. 

Θέλει αντοχές να ζεις χωρίς καταχρήσεις.. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι χάνεις το ωραίο κομμάτι αυτής της ζωής. Γιολάρουν.. και τέλος; έχουμε μία ζωή για να τα κάνουμε όλα πουτάνα...; ή μήπως για να τη ζήσουμε όσο καλύτερα γίνεται και να την αξιοποιήσουμε στο έπακρον.. Γιόλαρε το και άλλες πίπες.. Ζήσε καλά. 








 Υ.Γ Χαμογελώ σε εσάς που σίγουρα φρικάρατε και περιμένατε να διαβάσετε τα χειρότερα βλέποντας τον τίτλο και βρήκατε 

αυτό :) 


Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ναι - Όχι - Ναι - Όχι...Τεστ! 1,2

Γυρίζει στο μυαλό μου όλη την ώρα κάτι.. μάλλον γυρίζουν στο μυαλό μου πολλά.. Μα πιο σίγουρα υπάρχει κάπου ένα ναι, και κάπου δίπλα ένα όχι.. κι εναλλάσσονται. Φεύγει το ένα κι αμέσως το διαδέχεται το άλλο. Κάνεις πράγματα στη ζωή σου για να μαζέψεις εμπειρίες, γνώσεις, να γίνεις άνθρωπος ολοκληρωμένος. Επομένως όλα κάτι σου δίνουν. Μαζεύεις, μαζεύεις, μαζεύεις και στο τέλος κάτι καινούργιο έχεις γίνει. Ακόμη και πράγματα που δεν θες απολύτως να κάνεις ή πράγματα που δεν έχεις καταλήξει μέσα σου για ποιον ακριβώς λόγο τα κάνεις, ακόμη κι από αυτά κερδίζεις.
Ωριμάζεις. Αυτό είναι το κλειδί. Κι ίσως κι ο σκοπός των ενεργειών μας. Κάθε φορά που ξεκινάμε κάτι καινούργιο προσέχουμε περισσότερο τη βάση που το χτίζουμε και επιδιώκουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Εξελισσόμαστε μέσα από μια διαδικασία επανάληψης. 

Κι όλα αυτά ακούγονται ομαλά. Κι αν το θες είναι για μένα. Έχουν μία σειρά. Μία συνέχεια και μία συνέπεια. Όμως αντί να εστιάζουμε σε αυτό.. Ποιος είναι ο λόγος που τα βλέπουμε όλα αρκετά πιο περίπλοκα;

Κάθε τι που κάνουμε μας απασχολεί πολύ περισσότερο απ'όσο αξίζει. Η σημασία που του δίνουμε ξεπερνά πολλές φορές τα όρια και καταλήγουμε σε παραλογισμούς ατελείωτους. Κάποια πράγματα είναι απλά. Όχι εύκολα.! Αλλά απλά. Μπορείς να τα συνειδητοποιήσεις. Και να πάψεις να αναλώνεσαι σε σκέψεις που από μόνες τους τα περιπλέκουν. 

Όσο για μένα; Ανήκω ένθερμα σε αυτούς που από μόνοι τους περιπλέκουν τις καταστάσεις στο μυαλό τους εξαιρετικά και άσκοπα. Ανήκω σε αυτούς που θεωρούν ότι όλα σημαίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που πραγματικά είναι. Δίνω πολλή σημασία, καταναλώνω πολύ χρόνο και εν τέλει, χάνω την ουσία. Κάποια πράγματα είναι απλά. Αλλά εγώ θα επιμείνω για να γίνουν σύνθετα. Και θα μπω σε ένα ατέρμονο τρυπάκι που η σκέψη μου δε θα με οδηγήσει πουθενά για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τη διακρίνει λογική. Αλλά εκεί θα επιμείνω. 

Και το αποτέλεσμα; Πολύπλοκες καταστάσεις από εκεί που δεν υπάρχουν. Και πολύ κοσκίνισμα. Τριπλή σκέψη για το καθετί για να είμαι σίγουρη. Λες και είμαστε ποτέ σίγουροι γι'αυτά που κάνουμε στο εκατό τοις εκατό. Ας γελάσω καλύτερα. Καλά θα ήταν. Αλλά δε γίνεται. Είναι ουτοπικό και αγγίζει τα όρια ψευδαίσθησης. Κι έτσι.. προχωρώ.. αλλά τεστάρω. Τεστάρω διαρκώς. Και δεν αφήνω. Τεστάρω για να αποδείξω σε εμένα. Ότι μπορώ. Και δεν απολαμβάνω. Διότι οι εμπειρίες έρχονται κι εγώ αντί για να τις ζω απλώς..παράλληλα τις τσεκάρω. Χάνω το μεγαλύτερο κομμάτι. 

Κι έτσι..άραγε... θα ωριμάσω; 

Εσύ;


Πάνω που πίστεψα για μια στιγμή ότι το έχω χάσει.. εκεί που δε μπορούσα να βρω την ουσία αυτού που ήθελα να πω.. Πίστευα ότι αυτό ήταν.. Δε θα έγραφα για καιρό. Αλλά τελικά τα λόγια μπήκαν σε σειρά και η σκέψη τακτοποιήθηκε. Κι ιδού που έγραψα :) Πάντα ήξερα ότι οι βραδινές βόλτες είναι ευεργετικές. Αλλά η σημερινή  ήταν ιδιαίτερη.. (Ερνεστάκος)  


Κι όσο για την ουσία δε βρίσκεται στα ναι και στα όχι.. Βρίσκεται πιο πέρα θαρρώ.. Δεν είναι όλα ναι/όχι, άσπρο/μαύρο, κρέας/ψάρι, άντρες/γυναίκες, φαγητό/ποτό.

Κάποια πράγματα είναι απλά. 

Έφαγες.

Βγήκες.

Έκανες σεξ.

Χαμογέλασες. 

Νευρίασες.

Διάβασες. 

Έκλαψες.

Ερωτεύτηκες. 

Κάποια πράγματα είναι αυτό που είναι. Και είναι απλά. :)

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Πάτημα για παραπέρα..

Κάνοντας επιλογές.. :)  

Αφήνω λίγο το χορό.. είναι ίσως λίγο σαν καταπίεση πλέον.. έχω χορέψει πολύ στη ζωή μου για να συμβιβάζομαι στο μέτριο. Το μέτριο σε φθείρει και δε σε πάει μπροστά.. οπότε επιλέγω την αποχή για λίγο.. Πλέον μπορώ να απαγκιστρωθώ από αυτό όπως έχω κάνει και από άλλα πράγματα που νόμιζα ότι δε μπορούσα. Δεν εγκαταλείπω.. κάνω ένα διάλειμμα από επιλογή για να μη φθαρώ και να μη σιχαθώ τη μεγαλύτερη μου αγάπη.. Δεν χρειάζεται να σταματάς στο σημείο της χειρότερης παρακμής. Μπορείς να σταματάς στην ακμή σου και να μένεις με αυτή τη γεύση. Κι όταν είναι ώρα θα το ξέρεις και τότε θα συνεχίσεις :) Και θα έχεις δύναμη και δε θα έχεις φτάσει στο σημείο να σιχαθείς. Και θα είσαι καλά με αυτό. 

Αποδέσμευση.  



Και παράλληλα.. κάνω φοκους. Η σκηνή είναι το πάθος μου. Η ανάγκη μου για ζωή. Η έκθεση. Αυτά τα λίγα λεπτά χειροκροτήματος που σου δίνουν τροφή να ζήσεις μήνες μετά. Μόνο και μόνο έχοντας μία όμορφη ανάμνηση. Αξίζει για ένα χειροκρότημα να τραβάς τόσο λούκι; Εν τέλει αξίζει για μένα.. 
Οπότε.. φόκους! μελέτη και κόπος.. Γιατί το τραγούδι είναι ένα μέσο για να φτάσω εκεί που θέλω.. Στην ευτυχία. 

Στόχοι προς επίτευξη. 

Και λέω να βάλω μπροστά και τα υπόλοιπα.. :) Οπότε.. πιάνο! Ήρθε η ώρα για μεγάλα βήματα και αποφάσεις που θα οδηγήσουν μπροστά. 

Το ζώδιο μου σήμερα έλεγε ότι είναι κατάλληλη μέρα για αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε νέες ασχολίες. Κοίτα να δεις που έτσι είναι η μέρα μου :) 

Προχωράω μπροστά, αποδεσμεύομαι από ανθρώπους και καταστάσεις που με κρατούν πίσω και θέτω καινούργιους στόχους για να πάω μπροστά. 

Κάνω χώρο.. και 

Δημιουργώ το μέλλον.. :) 


 



Υ.Γ Κι εσύ πιθανώς είσαι ακόμη κάτι που οδηγεί στο παραπέρα.. για να δούμε...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Μουσική- Αερόθερμο- και Σκέψη.

Καθιστή στο κρεβάτι.. βουλιάζω απαλά σε ένα στρώμα και σκεπάζομαι κάτω ένα πάπλωμα λαχταριστό.. πάντα γι'αυτό λάτρευα το χειμώνα.. πάντα το πάπλωμα μου θύμιζε το όνειρο που είχα από παιδί (!) Βρίσκομαι όρθια στον ουρανό...και τσουπ.. ξαφνικά πέφτω προς τα πίσω με όλο μου το βάρος και σκάω πάνω σε ένα σύννεφο.. Αυτό είναι το πάπλωμα μου. Το επίγειο μου σύννεφο. Η πραγμάτωση του παιδικού μου ονείρου! Και ξέρεις, να, όταν είμαι από κάτω κρύβομαι.. κρύβομαι από τα πάντα και κανείς δε μπορεί να ξέρει τίποτα για μένα όσο είμαι εκεί. Και έχω την προστασία μου από το επικίνδυνο. Κρύβομαι από κάτω και είναι σκοτεινά και κανείς δε με βλέπει.. και καμία σκέψη δεν είναι παράνομη εκεί. Όλα επιτρέπονται στο σύννεφο μου. Δε χρειάζεται να δώσω αναφορά σε κανέναν. Και ονειρεύομαι ελεύθερα.. κλείνω τα μάτια και η φαντασία μου τρέχει χωρίς σταματημό.. Και ξέρεις είναι που να τα μάτια σου βρίσκονται κάπου εκεί..είναι περίεργο συναίσθημα.. καινούργιο. Είναι, να, που φεύγω από την πραγματικότητα και παρασύρομαι.. κλείνω σε ένα κουτί το υπερεγώ μου.. και μένω με το ΕΓΩ μου κι ένα id που φαντασιώνεται.. και τρέχει.. Είχα πολύ καιρό να φαντασιωθώ πράγματα.. τρέχω μπροστά και δημιουργώ περίεργα σενάρια.. Και δεν υπάρχει λογοκρισία.. Όμορφο πράγμα.. Κρυμμένη και ασφαλής στο έπακρον. χωρίς να απειλεί κανένας κίνδυνος τη ζωή μου και αυτήν την ηρεμία. Κι έτσι για λίγο γεύομαι όσα δε μπορώ να γευτώ.. και βιώνω το παραμύθι μου ξαπλωμένη σε ένα απέραντο γαλάζιο... Ζευγάρια μάτια που με κοιτούν και τα κοιτώ..  Δημιουργώ.. :)




Καινούργιες αισθήσεις ανακαλύπτω και πορεύομαι.. όσο ζεις θα ανακαλύπτεις.. και μου αρέσει τόσο πολύ όταν μιλάμε.. 
Κι από την άλλη εσύ τι είσαι για μένα;  Κι εγώ για σένα τι είμαι.. ;
Και γιατί πάντα εμφανίζεται ενας τρίτος όσο υπάρχουν δύο; 
Κι εγώ... εδώ σταθερά να γράφω... μπας και καταφέρω να επιβιώσω καθώς βγαίνω από το πάπλωμά μου.. 








Όμορφη βραδιά :)


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Ένας άνθρωπος για κάθε μέρα..

 Πάντα με απασχολούσε τι είναι αυτό που με ελκύει στους ανθρώπους.. Τι με κάνει να τους επιλέγω και τι μου κάνουν αυτοί και παίρνουν θέση στη ζωή μου. Είναι πολύ μυστήριο.. Κάποιοι άνθρωποι εμφανίζονται, τους συμπαθείς και σιγά σιγά κατακτούν μία θέση. Κάποιοι σε βλέπουν ερωτικά κι επιδιώκουν να σε προσεγγίσουν με τον οποιοδήποτε τρόπο θεωρούν αυτοί "σωστό".  Κι είναι και οι άλλοι...να αυτοί οι μυστήριοι.. που εμφανίζονται από το πουθενά.. και μπαίνουν επιδεικτικά μες στη ζωή σου και σου λένε με στόμφο είμαι κι εγώ εδώ, έχω κερδίσει την προσοχή σου και σε έχω μαγνητίσει. Πλέον είσαι εγκλωβισμένη.

 Κι ενώ συνήθως αυτοί είναι και οι πιο "προβληματικοί" δυστυχώς αυτοί είναι και που έχουν τη μεγαλύτερη μαγεία.. Αυτοί που δεν ζητούν χώρο για να διεκδικήσουν μία θέση στη ζωή σου αλλά επιβάλλουν την παρουσία τους με ένα μοναδικό τρόπο. Δε σου αφήνουν περιθώριο..υπάρχουν.. κι εκεί είναι όλοι η μαγεία τους. Τέτοιος είσαι κι εσύ.

 Αυτοί όμως οι άνθρωποι παίζουν τους ανθρώπους. Ξέρουν την επίδραση τους.. Γνωρίζουν τη γοητεία τους και φυσικά ξέρουν πολύ καλά να την εκμεταλλεύονται προς όφελος τους. Είναι άνθρωποι που ή σε πηγαίνουν στον ουρανό ή στον πάτο. Άνθρωποι γεμάτοι πάθη. Γεμάτοι εντάσεις.
Μαγεία αρρωστημένη.

 Το άσχημο όμως είναι ότι έχουν επίσης την τάση να εκτοπίζουν τους υπόλοιπους. Όχι εσκεμμένα.
Ωστόσο κάτι τέτοιο είναι άδικο. Άλλοι κατέβαλαν τόσο κόπο για να επιβάλλουν την παρουσία τους και να διεκδικήσουν ένα μικρό κομμάτι στη ζωή σου κι αυτοί επιδιώκουν τα ίδια πράγματα χωρίς τίποτα.

Κι έτσι τι βγαίνει;

Μία σειρά ανθρώπων περίεργη..

Ένας μυστήριος.. ναι εσύ έχεις κάτι.. ( πρόσεχε μπορεί να σε ερωτευτώ )
Ένας που επιδίωξε και κέρδισε τη θέση του.
Ένας που με έχει πληγώσει.. (εσένα λέω.. το βλέμμα μου σε πέτυχε κάπου στο πλήθος)
Ένας που δεν πρέπει να απογοητεύσω.
Ένας που είναι η φωνή της λογικής μου και η πιο μεγάλη μου συμπαράσταση.

Η σειρά τυχαία.. το σύνολο.. πέντε..

Η ιεράρχηση τυχαία.. επίσης

Ο πιο επικίνδυνος;.. ο πρώτος.. και αυτό διότι.. δε συνεπάγεται καμία ηρεμία, γαλήνη και ισορροπία..

Καληνύχτα με τροφή για σκέψη σε όλους μας.. 
Διότι θεωρώ  ότι αυτοί οι πέντε άνθρωποι βρίσκονται στις ζωές όλων μας :) 


Υ.Γ. απλή καταγραφή μιας διαπίστωσης. Το θέμα είναι εσύ που διαβάζεις να καταλάβεις σε ποια κατηγορία ανήκεις και να σκεφτείς.


Εγώ είμαι μια χαρά :)

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Τι θέλω;;;; (πάλι)




Μου το αφιερώνω
:)
Με πολλή αγάπη
:)





Από χθες..

-Καλά θα μπαίνετε πολλοί σε αυτό το σπίτι..
-Οι ομορφιές οι φόνισσες..
-Δεν είμαι εγώ καμιά τυχαία.
-Είχα θέσει προυποθέσεις και όρους.
-Αχχ Νικόλα... Είναι ο γκόμενος των ονείρων..!
-Πώς θα το πει;; Μερόπη; 
-When you kiss me with your smile.. 
-Παππούδες σκέφτομαι να χορεύουν εγώ..
-Όσο προλαβαίνω.. να την κάνω..
-Σε σταυροκοπάω...όχι που υπάρχει.. 
-Fairy..! Συμφέρει! 
-Έτσι θα γεννηθεί η επανάσταση..
-Ρε κοιτάτε λίγο αλλού νιώθω άσχημα.
-Ερνέστο.! Επίθεση! 
-Σταρμπακς χριστούγεννα και φωτάκια..!
-Μπούκλα έτσι ξανθιά να την τινάζω.!
-Βάζουμε τους εαυτούς μας σε μία διαδικασία θανάτου ελπίζοντας να ζήσουμε.
-Χρόνια καλά. 

Άνθρωποι καθισμένοι σε παρέα..κρύο..ζεστό κρασί, φαγητό, φρούτα, ξηροί καρποί.
Γέλια.. χαμόγελα.. αγάπη.. φιλία.. έρωτες..κοιτάγματα.. ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ

μια παρέα.. γεμάτη ανησυχίες, προβληματισμούς, ερωτήματα, ανάγκες. 
σκέψεις πολλές.. απαιτητικές.. και η ώρα περνάει...

Κι αυτό που εν τέλει μένει..γυμνά κορμιά σε κρεβάτια που γεμίζουν ξανά μυρωδιές..
Αλλόκοτες, διαφορετικές.. 

Μυρωδιές και αισθήσεις..

Και ανθρώπους μέσα στη γύμνια τους.

Σε καλό να μας βγει.. Ιω/κι γλυκό... πόσο όμορφο αυτό που έκανες .. :) Τώρα έτσι θα 'χουμε κάτι να θυμόμαστε από χθες.

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Και η ταινία ξεκινά..

Πρεμιέρα χθες..
Πολλές αλήθειες μαζεμένες.. έπρεπε να ξεστομιστούν.. ήταν ώρα πλέον. Ήμουν πάντα άνθρωπος που δεν ήθελε να κρύβεται για τίποτα και από κανέναν. Τώρα νιώθω λίγο πιο ήσυχη. Διότι πλέον οι άνθρωποι που με νοιάζουν περισσότερο γνωρίζουν.. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τους άλλους.. έχει να κάνει με εμένα. Η ανακούφιση προκύπτει σίγουρα από το γεγονός ότι επιτέλους γνωρίζουν, αλλά κι από τον ίδιο τον εαυτό μου.. Το να μη γνωρίζουν οι γύρω σου δεν είναι αδυναμία δική τους.
Είναι επιλογή δική σου να τους αφήσεις έξω από μία κατάσταση που είναι πολύ σημαντική, κι έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή σου. Η ανακούφιση επομένως, πηγάζει από μέσα σου διότι εσύ ο ίδιος σαν άνθρωπος αποδέχεσαι μία κατάσταση, ένα κομμάτι σου. Το αποδέχεσαι, το αγαπάς, το σέβεσαι. Και αυτά αποτελούν απλώς μικρές προυποθέσεις για να το μοιραστείς εν τέλει. Και να γίνει το κομμάτι που θα σε ενώνει με αυτούς που αγαπάς. Γιατί όταν δε μιλάς, βάζεις συρματοπλέγματα προστασίας της εύθραυστης πραγματικότητάς σου. Αλλά όταν η πραγματικότητα σου δεν είναι πια ούτε εύθραυστη από μία πιθανή "κακή" κριτική ούτε από την δική σου αυστηρή κριτική τότε έρχεται απελευθέρωση, κι οι άνθρωποι σου μπορούν να σε καταλάβουν, να σου σταθούν :)

Κι η απελευθέρωση ήρθε..κι εγώ αγαπώ τους ανθρώπους μου...


Κι ένα τραγούδι στο μουντ της ημέρας μου... που ήρθε ο χειμώνας...


Με τυραννούν οι ομορφιές ..
κι εσύ που με λησμόνησες..
:) 


Υ.Γ Είδα την ταινία "Η ζωή της Αντέλ" :) είναι must! Δεν προτείνω, απλώς.. Επιβάλλεται.
       Κάποια μέρα ελπίζω να τη δούμε και μαζί 




Α! και μία παρατήρηση σε εσένα κλόσα γκόμενα του ψυχολογικού μπορεί η μόδα να λέει πολλά, αλλά βγάλε τα σκουλαρίκια ροζ τρίγωνα από πάνω σου.. ούτε που ξέρεις τι σημαίνει αυτό για κάποιους ανθρώπους και πόση ιστορία κουβαλάει! Φτάνει. Αποτέλεσε στιγματισμό, κουβαλάει πολλούς κινηματικούς αγώνες και ιστορία. Φτάνει.


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Το δείπνο ετοιμάστηκε.. τα κεριά άναψαν.. και η αυλαία έπεσε

Καθαρίζεις το σπίτι σου.. κι έτσι μαζί με τη σκόνη κι όλη βρωμιά..διώχνεις και τα δυσάρεστα.. ξορκίζεις το κακό..διώχνεις αναμνήσεις που σε πονάνε.. ξεσκαρτάρεις και πετάς ότι δε χρειάζεται να κουβαλάς πια μέσα σου..και βάζεις μία τάξη.. βάζεις μία τάξη σπίτι σου και αυτομάτως μπαίνει και μία τάξη μέσα στη ζωή σου.. και το σπίτι σου μυρίζει όμορφα.. κι η ψυχή σου είναι ήρεμη. Και το χαζεύεις και το απολαμβάνεις... Κι είναι το σπίτι σου καθαρό και όμορφο.. και πια μπορεί να είναι μόνο η φωλιά σου.. αλλά είναι και κομμάτι δικό σου. Συμβολίζει πολλά..Και μαζί με τη σκόνη έδιωξες τις ασχήμιες της ζωής σου και κράτησες τα χρωματιστά σημειώματα σου πάνω στον κενό τοίχο. Και νιώθεις όμορφα γιατί αυτά είναι σαν καρφιά στη μνήμη σου αλλά είναι δεσμευμένα να θυμίζουν ομορφιά.. αγάπη.. μοναδικές στιγμές.. έρωτες. 

Κι αφού έχεις καθαρίσει ετοιμάζεσαι να μαγειρέψεις.. και κόβεις τα λαχανικά σου κι απολαμβάνεις τη διαδικασία... και χρώματα έχουν γεμίσει την κουζίνα σου κι εσύ χαμογελάς σα χαζός :) Και οι μυρωδιές αναβλύζουν νοστιμιά και μαγεία... Μαγικά ξόρκια μοναδικά στη γεύση σαν τα φιλιά που δίνεις και ποτέ δεν τα ξεχνάς.. και όταν τα δίνεις πρώτη φορά αστραπές πέφτουν από το σοκ.. 

Και μετά.. μπαίνεις για μπάνιο.. για να καθαριστείς... από όλη αυτή τη διαδικασία..και καθαρίζεσαι κι από τη βρωμιά..ξεπλένεσαι από τις "αμαρτίες" σου.. και νιώθεις ανακουφισμένη.. και το νερό πέφτει με ορμή από την κορυφή ως τα νύχια σου και είναι σαν καταρράκτης που αδειάζει ορμητικά το μυαλό σου και το ανακουφίζει.. Κι εισαι "άδειος" κι αυτό αποτελεί ανακούφιση. 

Και ντύνεσαι γιατί έχεις καλέσει τους φίλους σου να μοιραστείτε το φαγητό που ετοίμασες και μαζί τα μυστικά σου και τη μαγεία σου.. 

Και ανάβεις τα κεριά και κάνεις μία ατμόσφαιρα ρομαντική και μυρωδάτη.. για να τους μεταφέρεις για λίγο αλλού και μαζί κι αυτούς κι εσένα.. να ταξιδέψεις αλλού σε άλλες χώρες σε άλλα μέρη.. σε άλλους κόσμους.

Και το κουδούνι χτυπάει έφτασε ο πρώτος και χαμογελάς.. 

Και κάπου εκεί η ζωή γεμίζει ξανά.. 

Και το δείπνο ξεκινά  :) 

Και μαζί οι συζητήσεις και τα σχέδια.. 


Όταν το Μελινόσπιτο γέμισε ξανά ανθρώπους.. δημιουργήθηκε μαγεία
Μόνο αγάπη 

:) 


Σκέψεις μωβ ξανά..

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Προσπάθεια ανεύρεσης ρουτίνας.

Όλοι έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε γι'αυτό που λέγεται ρουτίνα.. βαριόμαστε, θέλουμε περιπέτεια, αλλαγές, εντάσεις, χρώματα και κυρίως ποικιλία..  Έχουμε μάθει να μην την εκτιμάμε και να την προσβάλουμε σε κάθε ευκαιρία. Το χρησιμοποιούμε και σαν βρισιά πολλές φορές.. Τι θα γίνει; μας έφαγε η ρουτίνα! Και γκρινιάζουμε κατά αυτόν τον τρόπο.. Αλλά σκέφτηκε ποτέ κανείς μας την εναλλακτική όψη της ρουτίνας; Όλα τα πράγματα έχουν μία πλευρά αρνητική, οκνηρή αλλά έχουν και μία πλευρά θετική, μαγείας και ανακάλυψης.. Και μάλλον θα έπρεπε να τα αξιολογήσουμε όλα λιγάκι διαφορετικά. Τουλάχιστον έτσι νιώθω. Για παράδειγμα τι κακό έχει να ξυπνάς, να έχεις κάτι συγκεκριμένο να κάνεις, π.χ. να πας στη σχολή σου, ή στη δουλειά σου;  Δεν έχει κάτι κακό, εκτός κι αν δεν είναι αυτό που πραγματικά θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου το αντικείμενο αυτό. Τι κακό έχει να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα, εφόσον εσύ τους έχεις επιλέξει να είναι κομμάτι στη ζωή σου; Τι κακό έχει να είσαι με έναν άνθρωπο για πολύ καιρό, να τον βλέπεις καθημερινά, να κοιμάστε στο ίδιο σπίτι, να ξυπνάτε μαζί και αυτό να συνεχίζεται..; Δεν βρίσκω κάτι κακό σε όλα αυτά.. Εγώ προσωπικά τουλάχιστον.. Όταν πια δεν έχεις να μάθεις καινούργια πράγματα δεν εγκαταλείπεις την προσπάθεια αλλά δημιουργείς.. Και φτιάχνεις μία ρουτίνα στη ζωή σου..

Αλλά η ρουτίνα αυτή δεν πρέπει να είναι η φυλακή σου.. πρέπει απλώς να είναι ένα είδος ηρεμίας, γαλήνης και συνέχειας μέσα στις μέρες σου και κατ'επέκταση στη ζωή σου..

Έτσι το βλέπω.. Κι όλο αυτό διότι η ρουτίνα δεν υπήρξε για πολλούς μήνες στη ζωή μου και την αναζήτησα..Δεν είναι όλα συνεχώς μία μάχη που πρέπει να δώσουμε. Είναι και κάποια πράγματα που είναι θεμελιωμένα στη ζωή μας.. έχουν πρόγραμμα.. τα κάνουμε επειδή το επιλέξαμε..κι έχουν μία κανονικότητα που χρειάζεται πού και πού...

Στη διαδικασία εύρεσης της δικής μου ρουτίνας.. σκέφτομαι αυτό...

Βρες τη μαγεία μέσα στη ρουτίνα σου.. και τότε θα έχεις πετύχει.. όλα έχουν μαγεία..αρκεί να τη δεις :)

Εξάλλου τι ποιο όμορφο από το να χαίρεσαι να περιμένεις τους αγαπημένους σου φίλους για φαγητό;

Καλημέρα μας :)




Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Αποπροσανατολισμός.


Ο ελληνικός λαός σε λίγο δε θα ΄χει πια να φάει..
Αλλά θα έχει free wi-fi...

Γιατί έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα.

Υ.Γ άνθρωπε κοιμάσαι..κι όταν ξυπνήσεις θα είναι αργά πια..

Μετρώντας..





Βγαίνω μείον
Μετράω και βγαίνω μείον. 
Δε φεύγω.
Απλώς μετακινούμε.
Δεν ξεχνώ.
Προχωράω.
Εις το επανιδείν.

Λέξεις κλειδιά.

Σκεφτόμουν συζητήσεις των ημερών... Λέξεις και φράσεις που τις πέρασα στο ντουκου πιθανώς, αλλά κάτι εν τέλει μου είπαν. Λέξεις κλειδιά, τροφή για σκέψη και δημιουργία. Να φροντίζεις τον εαυτό σου σημαίνει πολλά και είναι δύσκολο πράγμα. Πολλές φορές υπάρχει σύγκρουση. Σύγκρουση ανάμεσα στα θέλω, τα πρέπει, τα μου κάνει καλό ή κακό. Οριοθετείς την περιοχή σου έτσι ώστε να έχεις εξασφαλίσει την προστασία του εαυτού. Πράγμα ανώτερο. Δε δημιουργείς προφανώς συρματοπλέγματα και κρατάς ανθρώπους έξω από αυτά για να μην πληγωθείς. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Αλλά φροντίζεις τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς, να τον σέβεσαι και να τον προσέχεις
Να φτάσεις στην αυτοπραγμάτωση.. πράγμα πολύ δύσκολο...και δεν ξέρω κι αν κανείς το έχει ποτέ πετύχει.. Αλλά τουλάχιστον να την έχεις στόχο. Να έχεις ένα ξεκάθαρο στόχο. Που θα σε πηγαίνει μπροστά. Και θα συντελέσει στην προσωπική σου αρμονία, ηρεμία και εσωτερική γαλήνη. Κάπου κάπου να φροντίζεις να διακρίνεσαι από ανωτερότητα. Δε λέω πως δε θα ξεσπάσεις ποτέ. Έχεις δικαίωμα στο ξέσπασμα. Αλλά μην κινείσαι με γνώμονα το ξέσπασμα, τα πάθη και το θυμό. Να κινείσαι με γνώμονα την ανωτερότητα του εαυτού σου.. Γίνε μικρός.. όποτε το θελήσεις.. Αλλά φρόντισε μη μείνεις ποτέ μικρός. Και τέλος, έχε τσαγανό. Εσύ είσαι κύριος του εαυτού σου. Κι αν ξέρεις αυτό πάντα θα έχεις κότσια να αντιμετωπίζεις τα δύσκολα απ'όπου κι αν προέρχονται. Και έτσι θα ξέρεις να κάνεις επιλογές, με πιθανό κόστος, μόνιμο είτε και προσωρινό. Αλλά θα ξέρεις. Γιατί αν δεν ξέρεις.. κι αν περάσεις κι εσύ το κάθε από αυτά στο ντούκου τότε οι επιλογές σου θα πέσουν να σε πλακώσουν, ο εαυτός σου θα γκρεμιστεί, θα άγεσαι και θα φέρεσαι και τα κότσια σου, το τσαγανό σου τότε θα είναι που μια για πάντα θα έχουν χαθεί.. 

Μην επιτρέπεις άνθρωπε.. 

It might be the end of an era.. .

Όταν μετά από πολύ καιρό τα πράγματα στη ζωή μας αλλάζουν τότε είναι όντως η ώρα να πάρουμε εκ νέου κάποιες σημαντικές αποφάσεις!
Όταν περάσουμε αυτή τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το χθες από το σήμερα κι αφήνει πίσω ανθρώπους σημαντικούς και καταστάσεις είναι η στιγμή που πρέπει να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε...ενώ όλες μας οι δυνάμεις μας έχουν εγκαταλείψει κι αναζητούμε μια πρόφαση για να εγκαταλείψουμε τη μάχη εξαντλημένοι πλέον από τις πολλές κι επίπονες προσπάθειες.
Κάπου εκεί...αλλάζουν όλα..

It might be the end of an era...
But this means that's the start of another..

Υ.Γ Πολύ παλιό κείμενο που δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Διαχρονικό όμως!

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Γράφε έτσι για να νιώσω άσχημα.. για να δω πόσο σου λείπει.. για να δω πόσο ερωτευμένη είσαι.. Γράψε κι άλλα.


Λυπάμαι..

Λυπάμαι για πολλά που συμβαίνουν... 
Αλλά πιο πολύ λυπάμαι για σένα.
Λυπάμαι που είσαι με έναν τέτοιο άνθρωπο που δε μπορώ να εκτιμήσω και να σεβαστώ..
Που είσαι με έναν άνθρωπο που θεωρώ λίγο και φτηνό. Που τραγουδάς και δεν κρέμεται από τα χείλη σου όλο το βράδυ. Που τραγουδάς και μιλάει και χασκογελάει.. Που όταν τραγούδησα δεν ήταν ανώτερος.. Που τραγουδούσα κι έκανε όσο πιο πολύ φασαρία μπορούσε με την παρέα του για να "δηλώσουν" την παρουσία τους χωρίς να σεβαστούν αυτό που έκανες κι έκανα εκείνη τη στιγμή. Που δε σεβάστηκαν το πάθος μου. Που σηκώθηκε κι έφυγε όταν τραγουδούσα. Που πήρε και το Γ. μαζί ενώ εσύ του αφιέρωνες. 

Που τον βρίσκω ένα τίποτα.. κι εσύ του βρίσκεις τα πάντα. Λυπάμαι αλήθεια. Γιατί δε μπορώ να μην λυπάμαι με έναν άνθρωπο που του αφιερώνεις τραγούδια και τραγουδάει και κουνάει το χέρι του όπως θα τραγουδούσε το κάθε τελευταίο σκυλάδικο. 

Αλλά εσύ με κοίταζες.. κι έλιωνες.. και το ξέρεις. 
Κι εγώ το ίδιο δεν είναι ότι δεν το παραδέχομαι.. Γιατί αυτό που κάναμε χθες είναι το ύψιστο. Είναι αυτό που με κάνει αυτό που είμαι. Και δυστυχώς το κάνουμε από κοινού. Αλλά τραγούδησα τον πόνο μου και τα συναισθήματα μου και αυτό περνάει. Και ταρακουνάει. Και λίγο ταρακούνημα χρειάζεται που και που..

Αν κι εγώ όλο αυτό το βρίσκω φτηνό... με συγχωρείς.. είχα πει ότι δε θα πω τίποτα κακό αλλά δε μπορώ τελικά... 

Διότι είσαι άνθρωπος για μεγάλα πράγματα κι εγώ αυτά που κάνεις τα βρίσκω μικρά και φτηνά.
Κι εύκολα.. κακά εύκολα όμως.. όχι από αυτά που κυλάνε.. (ασχετα αν είναι για σένα και με τον ωραίο τρόπο εύκολα)

Είναι να σαν αυτό... δεν υπάρχει λόγος να παίζεις σε ένα μικρό μαγαζί όταν μπορείς να γεμίσεις μεγαλύτερο.. κι αυτό το λέω ως παρομοίωση. όχι για χθες. γιατί χθες ήταν σπουδαία η φάση :) 
Απλώς για να σου δείξω το συμβιβασμό.. και την ανασφάλεια.

Αλλά για να έχεις κάνει αυτές τις επιλογές όλο αυτό κάτι λέει και για το ποιόν σου..σιγουρα.. 
Και λυπάμαι και που φτάνω να τα λέω αυτά.. Και πονάω όταν τα λέω.. Γιατί είσαι για μεγάλα πράγματα. Τουλάχιστον έτσι σε έχω στο μυαλό μου. 

Κι εσύ..έτρεξες.. για να της πεις.. είμαι μαζί σου..εσύ είσαι επιλογή μου..μη θυμώνεις. 

Κι εγώ αηδίασα. 

Κι είναι κρίμα..να λες τα ίδια.. και είναι κρίμα να την κοιτάς όπως κοιτάς εμένα. Γιατί εγώ είμαι εγώ κι είμαι πολλά παραπάνω.. 

Και γιατί εμένα δε μου αφιερώνεις τραγούδια.. Αλλά εγώ τραγουδάω τα τραγούδια σου και κάνω αυτό που είναι σπουδαίο. Το ύψιστο δικαίωμα μου πάνω σου.  

Αλλά λένε ότι ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει...επομένως αυτή τη στιγμή αυτό είναι το καλύτερο μάλλον για σένα.. κι ίσως να μην αξίζεις και τιποτα παραπάνω μεταξύ μας. 

Ίσως πάλι να σου έδωσα και πάρα πολύ αξία.. 

Δεν ξέρω λυπάμαι. 
Και συγγνώμη που σου μίλησα έτσι. 
Αλλά δε μπορώ να σου μιλήσω αλλιώς.. 
Γιατί εσύ έκανες πρόβες και κάτι σου έλειπε..αλλά εγώ δεν έκανα καν πρόβες..
Και γιατί είμαι θυμωμένη μαζί σου!
Νιώθω προδομένη. 
Κι εύχομαι καποια στιγμή να αλλάξουν αυτά. 
Γιατί είσαι σημαντική. 
Και είμαι θυμωμένη γιατί σε είχα πάρει τηλέφωνο όσο ήμουν κάτω κι εσύ δεν το σήκωσες. 
Και μπορεί να θεωρείς το καλύτερο για μένα και για σένα.

Αλλά έχασες πολλά εκείνη τη μέρα. Να το ξέρεις. Γιατί τότε σε χρειάστηκα πραγματικά κι εσύ με απογοήτευσες. Γιατί έπιασα πάτο..

Αλλά ξαναγεννιέμαι μέσα από τις στάχτες μου. 
Όμως για σένα λυπάμαι. 
Και λυπάμαι που το λέω. 

Je ne regrette rien...  
Να θυμάσαι το άπειρο που έχω ζωγραφίσει πάνω μου.. 
Αυτό πάντα θα μας ενώνει. 
Θες δε θες.
Γιατί θα το κοιτάς και θυμάσαι τη μέρα που έφυγα για κάτω.. 
Όπως και το δαχτυλίδι..
(Το οποίο νόμιζα ότι είχες αφήσει..αλλά το είχες πάρει πίσω τελικά..όπως παίρνεις πίσω τα πάντα.) 

Αλλά κρατάω την πιο σημαντική φράση από χθες..
Νιράκη μου δύο πράγματα θα σου πω..
1ον έχεις αρχίδια..
και 2ον έχεις ωραία φωνή.

Και ναι τα έχω και τα δύο..
Άρα είμαι καλά. 
Και κάποτε υπήρξαμε θα λέω...
Αλλά δυστυχώς μέχρι κι εμείς γίναμε ξένοι
(ελπίζω προσωρινά)

Υ.Γ. Συγγνώμη στους ανθρώπους που θα διαβάσουν και θα δυσαρεστηθούν..σέβομαι την αγάπη σας για αυτόν τον άνθρωπο.. σεβαστείτε την απέχθεια μου.  

 




Ακούγοντας υπέρτατους placebo... :) 
Διότι..
A friend in need.. is a friend indeed.



A! κι εσύ καινούργιε άνθρωπε που σε γνωρίζω σιγά σιγά...Δείχνε αυτό που είσαι συμβουλή! 
Είναι κρίμα..!

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ένα τραγούδι για κάθετί..


Για μια εφηβεία που θυμίζει... δε γυρίζει... και μια απορία.. για το αν τη ζήσαμε (!)...
Ίσως δεν τη ζήσαμε... όπως της αντιστοιχούσε 






Καθαρά εφηβικό :) 




Σε φοιτητικά χρόνια που παραλίγο χαραμίσαμε.. Αλλά θυμηθήκαμε εγκαίρως.. να τα ζήσουμε όπως τους αρμόζει.. :) 





Διότι we've got a love that keeps us waiting..waiting..
all of us.




Και σε μία "εντεχνήλα"  που λέει πολλά 





Μα οι φίλοι μου μισούν τις Κυριακές...
Έκανα δρόμο να σε δω μα σε βρήκα.. Στέκω στις μύτες των ποδιών μα δε σε φτάνω 
..


Πράγματα.. που θέλουμε να προλάβουμε να κάνουμε..που μας κοιτούν απειλητικά. Σχέδια που δεν υλοποιήθηκαν. Όνειρα που αφήσαμε μισά. Γείωση που προέκυψε από την επιβεβλημένη λογική επίδραση της κανονικότητας πάνω μας. Μυστικά που δεν δώσαμε σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. Πολλά θέλω. Κι ο χρόνος τρέχει.. και για μένα τα 19 τελειώνουν.. σιγά σιγά.. Όμως τα έχω καταφέρει; Θαρρώ πως ναι. Ίσως και τελικά αυτό που να αξίζει πιο πολύ απ'όλα είναι να μην ντρέπεσαι και να χτυπιέσαι αλλοπρόσαλλα σε ρυθμούς αγαπημένης μουσικής με φίλους που στα πρόσωπα τους έχουν υπέροχα χαμόγελα που σου δίνουν ζωή. (Για εσάς πάει, χαμένα <3 ) 

Και να μπορείς.. να κοιτάς την πραγματικότητα στα μάτια..και να μην παθαίνεις κρίση πανικού, αλλά να είσαι πιο δυνατός από αυτό. 

Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχουν άνθρωποι που να σε αγαπούν να το λένε και να σε γεμίζουν να σε πείθουν. Και να μην αφήνουν περιθώρια στις ανασφάλειες σου. Γιατί τρέχουν πιο γρήγορα από αυτές :) και κινούνται πιο έξυπνα από αυτές. Να σε αγαπούν και να σε πείθουν γιατί θα το έχεις κερδίσει. 

Και πάντα θα σκέφτομαι αυτό.. ότι το σημαντικό είναι να είσαι μα κάποιον και να μην επιτρέπεις οι ανασφάλειες του να γιγαντώνονται, να πολλαπλασιάζονται και να τον "τρώνε". Έτσι με έμαθες τουλάχιστον. 

Τώρα όμως βλέπω αυτό.. ότι όλοι τα λέμε καλά.. αλλά τελικά είναι ένα παιχνίδι δύναμης.. διότι οι ανασφάλειες δημιουργούν φόβο και ο φόβος σε θέτει σε επιφυλακή κι ο άλλος σε νιώθει πιο "εκεί" 

Μέγα λάθος.. κι εύχομαι να μην το ξανακάνεις... 


΄Όσο για μένα σε αυτήν την περίπτωση άστο καλύτερα.. Διότι εσύ.. σε ένα βράδυ δυσκολίας.. μου δημιούργησες ανασφάλεια από εκεί που δεν υπήρχε.. προσπάθησες να με πείσεις ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για πολύ καιρό, μεταξύ μας ποτέ δεν τα κατάφερες γι'αυτό και δεν ήμουν ποτέ πια ήρεμη..και τέλος...έκανες γερό φινάλε και μου επιβεβαίωσες με κάθε λεπτομέρεια την ανασφάλεια μου η οποία έγινε μία πραγματικότητα. Κι εγώ έζησα το μεγαλύτερο μου φόβο..πάνω στην πίστη μου σε έναν άνθρωπο.. που του έδωσα το δικαίωμα να με κάνει να πιστέψω ότι όντως είναι διαφορετικός. Μακάρι κάποια μέρα μετά από όλα αυτά να δώσω ξανά δικαίωμα να με πείσουν.. Γιατί σχεδόν τώρα πια, μπορεί να είναι προσωρινό, αλλά δεν πιστεύω σε αυτή τη διαφορετικότητα που θα κάνει τον άλλο να μη σε πληγώσει και όλα αυτά τα όμορφα. 

Το μόνο που ξέρω ότι με έκανες πολύ δυνατή. Βασικά όχι. Δε θα σου δώσω εύσημα.. Δε με έκανες. 
Εγώ με έκανα. Εσύ ήσουν απλώς μια κακή αφορμή για να βρω δυνάμεις που ποτέ δεν πίστευα ότι είχα. Και που εύχομαι να μην είχε χρειαστεί να ανακαλύψω. Αλλά τώρα ξέρω :) Κι είμαι πολύ δυνατή.
Και κάπου κάπου εύχομαι.. να διαβάζεις και να πονάς.. και να νιώθεις έστω και λίγες τύψεις.. Κι είναι μικρότητα αυτό που λέω. Αλλά το θέλω. Για να είναι δίκαιο όλο αυτό μέσα μου. 

Κι ας γίνω κι εγώ μία φορά "μικρή". 
Δε θα χαθεί κι ο κόσμος. Εξάλλου όσοι ξέρουν πραγματικά.. δε θα απογοητευτούν από τη μικρότητα μου αυτή τη φευγαλέα. 

Στη δύναμη μου λοιπόν :) 
Και στη σημερινή μέρα.. (!)  

Α! και με αφορμή τη συζήτησή μας χθες Μ. δεν θα ήθελα να ξαναζήσω τίποτα κατέληξα.. μου αρέσει που πέρασαν.. τα αγαπώ και τα σέβομαι.. αλλά είναι παρελθόν και δε θα 'θελα να γίνουν παρόν. Όμως θα 'θελα να είχα ανακαλύψει πιο σύντομα. Αυτό. 


αλλά δε μετανιώνω 
:) 

για τίποτα.


και γράφω με μωβ.. γιατί κάνω σκέψεις μωβ.. (στα βήματα του πάθους.)