Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Μήπως αυτό φταίει; Μάλλον αυτό είναι...

Είναι που αγαπάω κι ερωτεύομαι με ένα περίεργο τρόπο.
Κι είναι που είσαι τόσο σημαντική που ξεχνάω εμένα.

Αλλά ξεκίνησα να με σκέφτομαι.
Γιατί έχω αλλοιωθεί.
Γιατί δεν είμαι αυτή που ήμουν.
Και σε αυτό φταίω μόνο εγώ αυτό είναι σίγουρο.

Αλλά αλλοιώθηκα.
Κάποτε χόρευα και τραγουδούσα τα συναισθήματα μου.
Μόνο τότε ήμουν υγιής.
Και μάλλον την αρρώστια μου αυτή πλήρωσες.
Αν εγώ δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου πώς θα είσαι εσυ;

Όμως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Κι αυτά δεν τα λέω για δικαιολογία.
Απλώς σκέφτομαι φωναχτά.

Γιατί μαθαίνω από τα λάθη μου.

Και γιατί "ξερνάω" τις ανασφάλειες μου.

Κι είναι κρίμα ένα μεγάλο Φ να μας κυριεύει.

Είμαι λίγο καλύτερα όμως.

Και μη νομίζεις ότι δε μου λείπεις.
Χα. Αυτό είναι το χειρότερο.

Αλλά ίσως έτσι πρέπει.
Έτσι κάναμε πάντα.
Πέρναμε ρεπό με έναν τσακωμό γιατί μάλλον μόνο έτσι μπορούμε να υπάρχουμε.
Μέχρι να υπερβεί η έλλειψη το θυμό, το πλήγωμα, τη στεναχώρια κι επικοινωνήσουμε ξανά.


Θέλει χρόνο.


*Ίσως έχω ανάγκη να πω στη Β. τι συμβαίνει. Ίσως αυτό πλέον να μου δημιουργεί τόση πίεση, εκτός των άλλων.



Σε πήρα τηλ και δεν το σήκωσες. Ίσως να ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Ίσως και όχι. Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο. Δυστυχώς άλλη μία απόδειξη του ότι δεν είσαι εδώ τώρα, αλλά είσαι εκεί. Εκεί που με έχει πληγώσει πολύ και που δε με αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια. Το ξέρω ότι με αγαπάς. (:
Κι αυτό είναι το χειρότερο.. Κι έχουμε τόσο πολύ καιρό να τραγουδήσουμε. Κι εγώ έτσι ένιωθα ζωντανή και μου λείπει.

Α και σήμερα θα κάνω τατουαζ! :))

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου