Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Ψεύτικη Διασκέδαση.

Έξω..
Στο Δ.
Κάποιοι ίσως και ορθά να το λένε μέρος της απελπισίας.
Γυναίκες κυρίως και λιγότεροι άνδρες.
Σε παρέες ή και μόνοι.
Βγαίνουν.
Και υποτίθεται διασκεδάζουν.
Όλοι μαζί.
Και ο καθένας μόνος.
Πίνουν.
Για να βγουν ο καθένας από τη δική του μιζέρια.
Κάποιοι είναι ευτυχισμένοι.
Είναι λίγοι όμως.
Μία από τους ανθρώπους εκεί μέσα κι εγώ.
Κουβαλώντας το δικό μου κομμάτι απελπισίας.

Είναι δεν ξέρω αν ξέρεις... αυτό...
Που είσαι με ένα ποτό στο χέρι...
Πίνεις, χορεύεις
Αλλά μέσα σου απλώς είσαι έτοιμος να καταρρεύσεις.
Αλλά προσπαθείς.
Προσπαθείς να χαμογελάσεις.

Στο τέλος αηδιάζεις.

Όλα ψεύτικα.

Και μετά έρχεται εκείνη.

Και σε αποτελειώνει.

Και προσποιείσαι ακόμη καλύτερα.

Προσπαθείς.

Για πόσο ακόμη;


Τελικά πόσο αντέχω;
Απορώ.

Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι σε κλαμπ και να σε πάρουν τα κλάματα;

Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να συμβαίνει.
Κι όμως!

Ψεύτικη διασκέδαση, μεταμορφωμένη απελπισία, ψεύτικος κόσμος, δήθεν με τις παρέες του, ουσιαστικά μόνος στον αδεισώπητο χαμό μιας σύγχρονης πραγματικότητας που εκπέμπει κακομοιριά.


Φεύγω όμως. Η φυγή δεν είναι λύση αλλά ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να σου δώσω το χώρο που ζητάς. Διαφορετικά δε μπορώ μάλλον. Εξάλλου θα μπορούσες αν στο ζητούσα εγώ να με αφήσεις έτσι να προχωρήσω; Δε νομίζω. Όχι ότι είναι κακία. Απλώς πονάει πολύ να κάθεσαι να βλέπεις αυτόν που αγαπάς έτσι να προχωράει. Πόσο, μάλλον.. πόση δύναμη χρειαζεται να αφήσεις τον άλλον να το κάνει; Εγώ δεν την έχω. Δε μπορώ να σε βλέπω να φεύγεις από τα χέρια μου.




* Έπαθα κι άλλη κρίση πανικού. Βλέπεις ήρθα πάλι στα όριά μου. Κάθε φορά και χειρότερη.
   Όχι άλλες... Κάθε φορά νομίζω πως θα πεθάνω... Δε θέλω να έχω αυτό το συναίσθημα
   ξανά.
   Έχω κουραστεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου