Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Θυμός.. Τώρα το συνειδητοποιώ..

Θυμός..
Συναίσθημα.
Βασικό.

Το υγιές είναι να εκφράζουμε το θυμό μας για να μπορούμε να εκτονώσουμε την ένταση.
Ανεπιθύμητη ένταση που μας προκαλούν γεγονότα, άνθρωποι, καταστάσεις.
Θυμός.
Πολύς θυμός.
Εσωτερικευμένος, συσσωρευμένος, έντονος θυμός.

Θυμός που ποτέ δεν εξέφρασα.

"Ξερνάω" το θυμό μου για να είσαι καλά.
Για να ανταποκριθώ στο ρόλο μου.
Να σε στηρίξω γιατί έτσι έχω μάθει.
Έτσι πρέπει.
Δε φταις εσύ..(μόνο)

Ωστόσο αυτό πρέπει να σταματήσει.
Και θα σταματήσει.

Διότι είμαι άνθρωπος κι έχω ζωή.

Και ναι με σταναχώρησες.
Και ναι με πλήγωσες πολύ.
Και ναι θα θυμώσω.
Δε μπορούσα να σου θυμώσω.
Αλλά είναι άδικο να έχεις το ακαταλόγηστο.
Οπότε θα θυμώσω.

Θα θυμώσω για τις επιλογές σου, για την ύπαρξη σας, για όλα.

Γιατί έχω κι εγώ δικαίωμα να θυμώνω και δεν το διεκδίκησα ποτέ.
Και δεν το επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου.
Διότι τα συναισθήματα των άλλων ήταν πιο σημαντικά.
Κι αν θύμωνα θα τους πλήγωνα.

Δεν πάει έτσι.

Έχω θυμό λοιπόν μέσα μου.
Και υπάρχουν όρια.
Και πλέον έχουν ξεπεραστεί.
Κι εγώ δεν υπάρχω για να είμαι μία παράλληλη ζωή σου στη σκιά.

Είμαι άνρθωπος κι έχω ζωή.
Όπως έχεις κι εσύ.

Μόνο που εσύ τη ζεις.. ενώ εγώ την έχω αφήσει.
Κι είναι κρίμα.

Κι εμείς... σε α πληθυντικό.. θα ξαναυπάρξουμε σε κάποια διάσταση όταν θα κάνουμε καλό η μία στην άλλη.. προς το παρόν.. διάλειμμα... από την προσπάθεια.. αν είμαι όλα αυτά  που λες..
Τότε δε φοβάμαι.


 

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

θέλω παρταιμ. τώρα.

Μήπως αυτό φταίει; Μάλλον αυτό είναι...

Είναι που αγαπάω κι ερωτεύομαι με ένα περίεργο τρόπο.
Κι είναι που είσαι τόσο σημαντική που ξεχνάω εμένα.

Αλλά ξεκίνησα να με σκέφτομαι.
Γιατί έχω αλλοιωθεί.
Γιατί δεν είμαι αυτή που ήμουν.
Και σε αυτό φταίω μόνο εγώ αυτό είναι σίγουρο.

Αλλά αλλοιώθηκα.
Κάποτε χόρευα και τραγουδούσα τα συναισθήματα μου.
Μόνο τότε ήμουν υγιής.
Και μάλλον την αρρώστια μου αυτή πλήρωσες.
Αν εγώ δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου πώς θα είσαι εσυ;

Όμως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Κι αυτά δεν τα λέω για δικαιολογία.
Απλώς σκέφτομαι φωναχτά.

Γιατί μαθαίνω από τα λάθη μου.

Και γιατί "ξερνάω" τις ανασφάλειες μου.

Κι είναι κρίμα ένα μεγάλο Φ να μας κυριεύει.

Είμαι λίγο καλύτερα όμως.

Και μη νομίζεις ότι δε μου λείπεις.
Χα. Αυτό είναι το χειρότερο.

Αλλά ίσως έτσι πρέπει.
Έτσι κάναμε πάντα.
Πέρναμε ρεπό με έναν τσακωμό γιατί μάλλον μόνο έτσι μπορούμε να υπάρχουμε.
Μέχρι να υπερβεί η έλλειψη το θυμό, το πλήγωμα, τη στεναχώρια κι επικοινωνήσουμε ξανά.


Θέλει χρόνο.


*Ίσως έχω ανάγκη να πω στη Β. τι συμβαίνει. Ίσως αυτό πλέον να μου δημιουργεί τόση πίεση, εκτός των άλλων.



Σε πήρα τηλ και δεν το σήκωσες. Ίσως να ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Ίσως και όχι. Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο. Δυστυχώς άλλη μία απόδειξη του ότι δεν είσαι εδώ τώρα, αλλά είσαι εκεί. Εκεί που με έχει πληγώσει πολύ και που δε με αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια. Το ξέρω ότι με αγαπάς. (:
Κι αυτό είναι το χειρότερο.. Κι έχουμε τόσο πολύ καιρό να τραγουδήσουμε. Κι εγώ έτσι ένιωθα ζωντανή και μου λείπει.

Α και σήμερα θα κάνω τατουαζ! :))

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Ετεροχρονισμός.
Ετεροκαθορισμός.
Ετεροπροσδιορισμός.

Αλληλεπίδραση.
Αλληλεξάρτηση.
Αλληλοσεβασμός.

Κοινό.

Κάτι κοινό.

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Γιατί όταν πιάσεις πάτο... τότε είναι που τίποτα πια δεν έχεις να φοβηθείς..


Υπάρχει το ναι και το όχι. Διάλεξε! Ένα από τα δύο. Δε γίνεται διαφορετικά.

Όταν κάποιος σου θέτει ένα ερώτημα οφείλεις να απαντήσεις. Δύο είναι τα τεινά. Ερωτήσεις κλειστού τύπου. Απαντάς με ένα ναι ή με ένα όχι. Ερωτήσεις ανοιχτού τύπου. Απαντάς με πολλά λόγια, έχεις περιθώριο, το αναλύεις και καμιά φορά το κουράζεις. Εγώ όμως καμία τέτοια ερώτηση δεν έθεσα. Και τέτοια απάντηση πήρα. Είναι απλό. Μία απάντηση. Τρία γράμματα. Πολλά θέλω.
Μία απάντηση. Μόνο μία. Καθοριστική. Τρελαίνομαι. Την απαιτώ. Τη διακαιούμαι. Θέλω να σας εξαφανίσω από το μυαλό μου για να είμαι υγιής. Δεν είμαι υγιής. Δεν υπάρχει delete. Αν υπήρχε θα το είχα χρησιμοποιήσει. Και δεν είναι κακό αυτό. Απαραίτητα. Τρελαίνομαι. Σιχαίνομαι. Αηδιάζω.
Δεν είμαι υγιής. Θέλω να είμαι. Θα έπρεπε να είμαι. Μου αξίζει να είμαι. Συγκεχιμένα όλα. Χρειάζομαι στήριξη. Για σένα τι είναι πιο σημαντικό; Κανείς δεν ξέρει. Δε μπορεί να καταλάβει.
Γιατί; Διότι δε θες. Λες πράγματα. Πράττεις μπερδεμένα. Δε ζητώ λύπηση. Ζητώ να αναγνωρίσεις τι είμαι για σένα. Να μην το φοβάσαι και να το στηρίξεις. Αλλά ξέρεις. Θεωρώ πως όχι. Δεν ξέρεις. Δε με πείθεις δηλαδή ότι ξέρεις πια. Αλλιώς θα είχες επιλέξει σωστά. Ήμουν καλά σήμερα. Έπεσε υπολογιστής στα χέρια μου. Έγινα πάλι κώλος. Ανυπαρξία. Δική σας. Υγεία δική μου. Άδικο. Τι θέλω; Ούτε που ξέρω. Τι έχω; Έμαθα. Θα ήθελα να ξέρεις. Το λογικό ήταν να σου τηλεφωνούσα για να ξέρεις. Ενδιαφέρεσαι να μάθεις; Δεν ξέρω. Έχει σημασία να σε πάρω και να μάθεις; Δεν ξέρω. Τίποτα δεν ξέρω. Έχω φύγει και το μυαλό μου εκεί. Άδικο. Ζαλίζομαι αυτή τη στιγμή. Αου. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράψω άλλα. Δεν ξέρω αν έχει νόημα πια. Ξέρω τι θα έπρεπε να συμβαίνει.
Εικονική πραγματικότητα στο κεφάλι ενός τρελού. Δεν έχεις ιδέα για τη σοβαρότητα της κατάστασης. Αν είχες έστω και λίγο θα έκανες το σωστό.

Άρρωστη αλληλεπίδραση άρρωστων ανθρώπων.

Αρρώστια.

Άδικο.

Δεν έχω κάνει τίποτα κακό σαν άνθρωπος. Και το πληρώνω ακριβά. Χωρίς λόγο. Αου.  

Τρέμω πάλι. Αου.

 

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Εύχομαι


Εύχομαι.

Εύχομαι να ήσουν μαζί μου.

Εύχομαι να μην είχε γίνει αυτό που έγινε το καλοκαίρι.

Εύχομαι να μην είχες εγκαταλείψει.

Εύχομαι να είχες γυρίσει με το πρώτο κάλεσμα.

Εύχομαι να μην είχα αναγκαστεί να φύγω.

Εύχομαι να ήμουν η επιλογή σου.

Εύχομαι να είχες πει ναι.

Εύχομαι να ήταν όλα εύκολα.

Εύχομαι να ήθελες να γυρίσεις.

Εύχομαι να είχες τρέξει πίσω μου στο αεροδρόμιο

και να φώναζες μη φύγεις εσένα θέλω.

Εύχομαι να γυρίσω και να σε βρω σπίτι.

Πολλά εύχομαι.

Πολλές ταινίες έχω δει.

Αλλά επιστρέφω στην πραγματικότητα.

Εύχομαι να μην αναγκαζόμουν.

Αλλά επέστρεψα.

Κι είμαι στο Ηράκλειο.

Κάθομαι στον καναπέ.

Κι εσύ είσαι αλλού.

Σε όλες τις διαστάσεις.

Οπότε ίσως πρέπει να σταματήσω να εύχομαι.

Εξάλλου πότε οι ευχές βγαίνουν πραγματικές;

 

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Όμορφο Ηράκλειο.. :)


Ξέρεις έχει λιακάδα εδώ..
Είναι όμορφα..
Είδα τη Βαγγελιώ..
Πήγαμε για καφέ..
Χαμογέλασα σήμερα :)

Θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.
Αλλά δεν πρέπει.
Πολλά θέλω που δεν πρέπει.

Αλλά δε με πειράζει..
Γιατί πήγα στο πάρκο και λιάστηκα.
Και γιατί είμαι μακριά και δε φοβάμαι για λίγο.

Γιατί μου λείπεις.
Αλλά μου λείπει κι ο εαυτός μου..

Και γιατί δε μπορώ άλλο να είμαι ένα έρμαιο των επιλογών σου..



Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Γιατί στο τέλος της μέρας.. ξέρω.. κι είμαι περήφανη για μένα.. :)



Διότι δεν υπάρχει σύμπαν που δε θα σε επέλεγα..
Διότι ξεπέρασα τον εαυτό μου..
Διότι ζήτησα κι έκανα παράλογα πράγματα..
Και γιατί όλα τα εννοώ που λέω..
Κι αυτό είναι το χειρότερό μου..

~ Ξέρεις είναι η πρώτη φορά που φεύγω και δεν κάθομαι να αντιμετωπίσω ένα πρόβλημα! ~


Ηράκλειο... σου έρχομαι σε μερικές ώρες.
Να είσαι υπέροχο!
Το χρειάζομαι.


Καλημέρα Θεσσαλονικούλα... με πλήγωσες πολύ.. σε αφήνω για λίγο..


Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Υπερρεαλισμός, Σουρεαλισμός, Σοκ και Δεος...

Εγώ σου είπα είμαι τρελή...
Και όλα όσα είπα τα εννοώ.
Δεν με πιστεύεις για ακόμη μια φορά.
Αλλά εγώ το εννοώ.
Είπες πως τώρα είναι όλα εύκολα...
Με εμένα ποτέ δεν ήταν. 
Αλλά πάνω στην τρέλα μου σου είπα.
Την αλήθεια.
Τόσο μεγάλο είναι για μένα.
Αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
Σου είπα όλα αυτά και σου ζήτησα...
Αιώνια πίστη και το υπόλοιπο της ζωης σου να περάσει μαζί μου.
Ξέρω είναι δύσκολο.
Ξέρω θα θέλει προσπάθεια.
Πολύ.
Αλλά είναι τόσο μεγάλο.
Τόσο μεγαλειώδες.

Γι'αυτό δε μπορώ να γράψω στον τοίχο σου.

Πάλι δεν κοιμάμαι.
Η εικόνα που έχω τριβελίζει το μυαλό μου και δε με αφήνει να κοιμηθώ. 
Αλλά αν αυτός ήταν ο μεγαλύτερος μου φόβος τώρα τον ζω.
Κι έμαθα κάτι.. πάνω σε αυτό που είπες..

Ότι ασυνείδητα οδηγούμε τα πράγματα προς το φόβο μας εξαιτίας του τόσου χρόνου που αφιερώνουμε στη σκέψη μας να τον αναλύουμε και να τον επεξεργαζόμαστε μπας και τον ξεπεράσουμε. 

Εγώ το ζω τώρα. 

Μου λες να μη φοβάμαι σε εμπιστεύομαι..

Αλλά πονάω.

Και το σκηνικό το σημερινό;

Σαν από ταινία είπε μία φίλη μου που ενθουσιάστηκε μαζί μου.
Μαγικό.
Τόσο μαγικό όσο μόνο στις ταινίες...
Αλλά και τόσο επώδυνο όπως μπορεί να συμβεί μόνο στην πραγματικότητα.

Όμως η επιλογή έχει γίνει.

Και η απάντηση; 
Μου χρωστάς μία απάντηση.

Γιατί είμαι τρελή κι ό,τι λέω το εννοώ. 
Και το υποστηρίζω με κάθε κύτταρο μου :) 


Σ'αγαπώ τόσο όσο δε μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

Αν λοιπόν κάτι θα έχεις από εμένα να θυμάσαι εν τέλει... 
Θα είναι το σημερινό. 

Και πάντα στο μυαλό μου αυτό : 'κάποιος σου λείπει, κάποιος τον διεκδίκησε'  

Καληνύχτα και να ξέρεις προσπάθησα πολύ να μη γράψω... 
Αλλά ίσως να είναι ο μόνος δρόμος προς τη λύτρωση μου... 
Κι ίσως καταφέρω έτσι να κοιμηθώ...
Διότι το έχω ανάγκη. 



~ Δύο απαντήσεις μία που θες και μία που πρέπει. Αου. ~







Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Ψεύτικη Διασκέδαση.

Έξω..
Στο Δ.
Κάποιοι ίσως και ορθά να το λένε μέρος της απελπισίας.
Γυναίκες κυρίως και λιγότεροι άνδρες.
Σε παρέες ή και μόνοι.
Βγαίνουν.
Και υποτίθεται διασκεδάζουν.
Όλοι μαζί.
Και ο καθένας μόνος.
Πίνουν.
Για να βγουν ο καθένας από τη δική του μιζέρια.
Κάποιοι είναι ευτυχισμένοι.
Είναι λίγοι όμως.
Μία από τους ανθρώπους εκεί μέσα κι εγώ.
Κουβαλώντας το δικό μου κομμάτι απελπισίας.

Είναι δεν ξέρω αν ξέρεις... αυτό...
Που είσαι με ένα ποτό στο χέρι...
Πίνεις, χορεύεις
Αλλά μέσα σου απλώς είσαι έτοιμος να καταρρεύσεις.
Αλλά προσπαθείς.
Προσπαθείς να χαμογελάσεις.

Στο τέλος αηδιάζεις.

Όλα ψεύτικα.

Και μετά έρχεται εκείνη.

Και σε αποτελειώνει.

Και προσποιείσαι ακόμη καλύτερα.

Προσπαθείς.

Για πόσο ακόμη;


Τελικά πόσο αντέχω;
Απορώ.

Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι σε κλαμπ και να σε πάρουν τα κλάματα;

Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να συμβαίνει.
Κι όμως!

Ψεύτικη διασκέδαση, μεταμορφωμένη απελπισία, ψεύτικος κόσμος, δήθεν με τις παρέες του, ουσιαστικά μόνος στον αδεισώπητο χαμό μιας σύγχρονης πραγματικότητας που εκπέμπει κακομοιριά.


Φεύγω όμως. Η φυγή δεν είναι λύση αλλά ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να σου δώσω το χώρο που ζητάς. Διαφορετικά δε μπορώ μάλλον. Εξάλλου θα μπορούσες αν στο ζητούσα εγώ να με αφήσεις έτσι να προχωρήσω; Δε νομίζω. Όχι ότι είναι κακία. Απλώς πονάει πολύ να κάθεσαι να βλέπεις αυτόν που αγαπάς έτσι να προχωράει. Πόσο, μάλλον.. πόση δύναμη χρειαζεται να αφήσεις τον άλλον να το κάνει; Εγώ δεν την έχω. Δε μπορώ να σε βλέπω να φεύγεις από τα χέρια μου.




* Έπαθα κι άλλη κρίση πανικού. Βλέπεις ήρθα πάλι στα όριά μου. Κάθε φορά και χειρότερη.
   Όχι άλλες... Κάθε φορά νομίζω πως θα πεθάνω... Δε θέλω να έχω αυτό το συναίσθημα
   ξανά.
   Έχω κουραστεί.


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Just a little stressed? Or Depressed?



* Σπίτι

* Οικογενειακό Παγωτό 

* Μόνη  


~ Εγώ και τα χιλιάδες πράγματα που θέλω να πω ~ 





θ.ν.σ.δ. 




Midnight in paris



Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Ε;;;



Φώναξε!

Είσαι ερωτευμένη;

Ε;;

Δε σε ακούω.

Φώναξε σου λέω.

Εδώ είμαι!

Ακούς;

Φώναξε!

Είσαι ερωτευμένη.. ;;

Ναι;

Είμαι ερωτευμένη;

Ακούς;

Φώναξε.

Δεν ακούω!

Περιμένω.

Δεν ακούω.

Δεν καταλαβαίνω.

Φώναξε!



*Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω μ'ακούς; Σ'αγαπώ μ'ακούς; Ο. Ε.*



Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Ενθυμούμενη πώς ζούσα πριν.-


101013

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε άρον άρον η Χρι. Και κάνοντας χαρές στο σκύλο λέει "πω πωωω 10.10 σήμερα". 
Εντυπωσιάστηκα. Δεν το είχα παρατηρήσει καν. Δε με ένοιαξε. Χάρηκα που δε με είχε απασχολήσει.
Τρία χρόνια μετά πόσο πολύ έχω αλλάξει, 
Ούτε που έχω καταλάβει πώς έχουν περάσει. 
Αλλά απ'ότι φαίνεται είναι πίσω πια, με μεγάλη ταχύτητα... 
Είμαι διαφορετική. 
Τόσο διαφορετική που αν μου το έλεγες πιο πριν δε θα σε πίστευα.
Είμαι ένας άλλος άνθρωπος.
Υγιής.
Που ξέρει τι θέλει.
Έχει μάθει πολλά.
Έχει μάθει τι αξίζει.
Που για μία ακόμη φορά αγαπάει... 
Αλλά αγαπιέται από μακριά. 
Που έχει νέους φίλους.
Νέες ανάγκες.
Που πλέον γνωρίζει ποιοι είναι όντως οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή του. 
Τρία χρόνια μετά εγώ.

ΜΕΛΙΝΑ... 

Μία νέα εκδοχή...
Με τις ίδιες ανάγκες..
Και με τις ίδιες ευασθησίες..
Αλλά τόσο διαφορετική. 

Τρία χρόνια μετά. 


~Εσύ ελπίζω να είσαι ευτυχισμένος αν και με λύπη μου δε νοιάζομαι πλέον αν ζεις ή αν πέθανες..έχεις γίνει κάτι που σιχαίνομαι.~ 


Το μαγικό σε όλο αυτό είναι ότι δεν ξέρεις τι γίνεται στα επόμενα 10' λεπτά... 

Εγώ θα είμαι κάπου έξω στην πόλη. 

:) 


Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα...


Αλλεργία στις δεσμεύσεις.. (!)



Η απορία μου των ημερών είναι η εξής :

Γιατί οι άνθρωποι παρουσιάζουν αυτήν την "αλλεργία"  στη δέσμευση;

Αναλογίζομαι λοιπόν, ποιος ο λόγος που οι άνθρωποι φοβόμαστε τόσο πολύ να δεσμευτούμε απέναντι σε έναν άλλο άνθρωπο.
Γιατί με το που η ευτυχία μας αρχίζει να εξαρτάται από έναν άνθρωπο πρέπει να το "κόψουμε" μαχαίρι...
Αυτό δεν θεωρείται ότι αποτελούσε τη μαγεία των σχέσεων και του έρωτα;
Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ και μάλλον δεν ισχύει για όλους...
Μάλλον μόνο εγώ διακρίνω αυτό το εξαίρετο που δημιουργεί ο έρωτας την ανάγκη για την ύπαρξη ενός ανθρώπου προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος...
Μερικώς τουλάχιστον (δεν πιστεύω ότι είναι κατάσταση το έχω ξαναπεί)
Η ευτυχία.

Τι να πω.. ίσως κάποια στιγμή στη ζωή μου συναντήσω ανθρώπους που θα πιστεύουν τα ίδια πράγματα με εμένα... Και τότε θα δημιουργήσουμε ευτυχισμένες στιγμές αλληλεξάρτησης και δέσμευσης που δε θα αποτελούν απειλή αλλά ομορφιά.

Κι όπως έχω βαρεθεί να λέω το "μας" είναι επιλογή.. όχι καταδίκη...
Κι αν είναι κανείς να το βλέπει σαν καταδίκη...
Τότε είναι κρίμα.




~Ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ'αγαπούν~
Από χθες :)