Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

It feels like that...

Μια βδομάδα τώρα κοιμάμαι και δε βάζω το κινητό μου στο flight mode...
Ποτέ δεν το έκανα αυτό..
Πάντα το έβαζα.
Είχα μια σιγουριά και το έκανα.
Όποιος ήθελε να με βρει θα με έβρισκε το επόμενο πρωί.
Δε θα γινόταν τίποτα.
Δεν είναι ότι δε με ένοιαζε.
Απλώς ήμουν σίγουρη.
Τα είχα όλα τακτοποιημένα.
Ήμουν σίγουρη.

Μια βδομάδα τώρα δε βάζω το κινητό μου στο flight mode.

Είναι περίεργο αυτό για μένα.
Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνω.

Ίσως κάτι περιμένω;
...Δε νομίζω να περιμένω κάτι...

Ίσως κάτι να ελπίζω;
Να ελπίζω τι;

Λες να ελπίζω να χτυπήσει;

Μπα δε νομίζω...

Ίσως υποσυνείδητα να ελπίζω όμως.

Είχα καλομάθει φαίνεται.
Και τώρα περιμένω..
Πιθανότατα να αρχίσεις την παλιά καλή σου συνήθεια..
(και δε θέλω να βρεις το κινητό μου κλειστό)
Να βομβαρδίζεις το κινητό μου ασταμάτητα...
Και να μου λες όμορφα πράγματα...

Αυτό έχει σταματήσει καιρό.
Δεν το κάνεις καιρό τώρα.
Γι'αυτό ήμουν έτσι ανήσυχη.
Εσύ πάντα το έκανες αυτό.

Ίσως όμως πήρα μια εξήγηση χθες.

Δεν ξέρω πως θα είναι τα πράγματα αν αυτό είναι το τέλος.
Κι ακόμη κι αν θα είναι καλύτερα εν τέλει έτσι ..

Εγώ νιώθω άσχημα!
Αυτό έχω μόνο.
Προς το παρόν τουλάχιστον.

Αλλά όπως σου είπα και χθες...

Θυμάμαι τα καλά.
Μαζεύω τον εαυτό μου.
Και θυμάμαι τα καλά.

Εξάλλου τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Το έχω αποδεχτεί πλέον.

~χωρισμός/αποχωρισμός/πουλί μου~



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου