Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Καταιγισμός

Σκέφτομαι.
Θέλω να σου δείξω πόσα πράγματα εγώ νιώθω.
ΚΕΝΟ.
Ποτέ δε σου έδωσα να καταλάβεις.
Με στεναχωρεί αυτό.

Μέσα σε μία κραυγή στενοχώριας φώναξα πώς δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.
Αφού δεν είμαστε.

Όμως εγώ θέλω να καταλάβεις ότι αισθάνομαι κι εγώ.
Κι ότι σε θέλω κι εγώ.

Κι ότι αξίζω.
Αξίζουμε.

Πάντα ήμουν της άποψης ότι το όμορφο είναι να είναι εύκολο κι όλα να κυλάνε.
Μετά 'γνώρισα' εσένα.
Όπου το εύκολο δεν ήταν δυνατό,
αλλά κι έμοιαζε εξαιρετικά βαρετό μπροστά στον περίεργο εαυτό σου..

Είσαι μία πρόκληση.
Πάντα ήσουν για μένα.
Μία πρόκληση να ξεπερνάω τον εαυτό μου.
Γιατί πλέον γράφω κι εγώ πολύ προσωπικά.
Και σου απευθύνομαι για όσα ελπίζω να διαβάσεις..
και δεν έχω τη δυνατότητα να πω.

Αυτό που είμαι είναι ένα δημιούργημα.
Δικό σου και δικό μου.

Είσαι πτυχή του εαυτού μου κι εγώ δική σου.
Και δεν είναι κακό.
Λες ότι είμαστε σαν μια οικογένεια.
Όλοι την αγαπάμε, γυρίζουμε σε αυτή αλλά κάποια στιγμή θέλουμε πάλι να φύγουμε.

Είναι σαν τον τόπο μας.

Αλλά αν έτσι είναι όντως τα πράγματα...

Θέλω να είμαι η Θεσσαλονίκη σου.

Θέλω να είμαι η οικογένεια σου, όχι αυτή που υποχρεούσαι να δεις και να επισκεφτείς...

Αλλά αυτή που επιλέγεις να δημιουργήσεις για να ζήσεις ευτυχισμένη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου