Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Αϋπνίες Vol.3 (ελπίζω να τελειώνει αυτό το αστείο)



Προσπάθησα να κοιμηθώ χωρίς βαλεριάνα σήμερα...

Μάταια.

Είπα ότι δε θα σκέφτομαι κι απλώς θα κοιμηθώ...

Μάταια.

Όπως φαίνεται κι από την ώρα.

Οι δεσμοί που συνάπτω με τους άλλους ανθρώπους για μένα είναι πολύ ισχυροί, πράγμα που με βλάπτει.

Και η κλασική εξαρτημένη που μου έχεις εφαρμόσει είναι επίσης ισχυρή.

Εξαιρετικά ισχυρή.

Αν είναι κάθε φορά που τη βλέπω μπροστά μου, μαζί σου να παθαίνω κρίση...

Είναι πολύ ισχυρή.

Κι εγώ πλέον δεν ξέρω ποια είναι η λύση...

Ξέρω όμως ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση δεν ξέρω που θα με οδηγήσει.

Γιατί με τρελαίνει να είναι περισσότερο στη ζωή σου εκείνη απ'ότι εγώ.

Με οποιοδήποτε τρόπο κι αν συμβαίνει αυτό.

Τρελαίνομαι στην ιδέα ότι αυτή είναι η επιλογή σου.

Να περιβάλλεσαι καθημερινά από αυτόν τον άνθρωπο κι όχι από εμένα..

Τελικά μάλλον η απόσβεση θα είναι δυσκολότερη απ'όσο νόμιζα..

Και ο τρόπος προς την επίτευξή της επίσης δυσκολότερος..




* Ίσως ο μόνος τρόπος για να συνειδητοποιήσεις τον έρωτα σου... είναι να βρεθείς μακριά από αυτόν... *


Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Κλασική Εξαρτημένη.



Προκαλεί δυσφορία.
Συνδέεις ένα ερέθισμα με ένα συναίσθημα.
Κάθε φορά που θα έχεις το ερέθισμα... Θα προκαλείται το συναίσθημα...

Αυτό είμαστε.
Αυτό κάνουμε μεταξύ μας.


Υ.Γ Γράφω γιατί έχω πράγματα που δε μπορώ να πω. Ξεσπάω. Δεν είμαι ευτυχισμένη. Πήρες την απάντηση σου;  



Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Αϋπνίες Vol.2



Μου λείπεις.

( 'Γιολάρεις' μακριά μου.) 

Δε μπορώ να κοιμηθώ.

Μου φταίνε όλα.

Ζηλεύω.

Το κρεβάτι μου είναι άδειο.

Κρίσεις πανικού. 

Φόβος.

Όχι πια.

Σε θέλω εδώ.

Ο τροχός θα γυρίσει.

Οι συνθήκες θα δείξουν.

Μου λείπεις. 

Το ποτήρι μου έσπασε.

Just on time.

Συμβολικό.

Παράνοια. 

Μου λείπεις. 




Υ.Γ Θέλω να είμαι κομμάτι της τρελής σου πραγματικότητας, κι όχι μονάχα μία σύμβαση. 






Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Άστο να κυλήσει...

Για μία ακόμη φορά ένας κύκλος κλείνει..
Διαδικασία που προσφέρει ανακούφιση;
Στενοχώρια;
Τι;
Δε γνωρίζω.
Μπορεί και τίποτα..
Μπορεί και όλα.

(Όπως έχω πει και πιο παλιά μου αρέσει όταν κλείνουν οι λογαριασμοί. Μου αρέσει διότι τα πράγματα δεν αιωρούνται αλλά παίρνουν ένα συγκεκριμένο σίγουρο δρόμο.)

Το σίγουρο είναι ότι ένας κύκλος έκλεισε.

Μόνο που στη δική μας περίπτωση ο κύκλος δεν οδηγεί σε αποχώρηση του ανθρώπου αυτού από τη ζωή μας.
Είτε για καλό είτε για κακό.

Συνεπώς από σήμερα πουλί μου ξεκινάμε ένα νέο κύκλο.
Στον οποίο κανείς δεν ξέρει που θα οδηγηθούμε.

Πάντα θα υπάρχουμε.

Κι ένας νέος κύκλος ξεκινά.

Μπορεί να μας οδηγήσει στα ίδια.
Μπορεί να μας κάνει να έχουμε μια πιο ισχυρή φιλία..
Μπορεί να περάσουμε το στάδιο της φιλίας και να καταλήξουμε πάλι μαζί..αλλά με καλύτερες συνθήκες.

Μπορεί να συμβούν πολλά πράγματα.

Εξάλλου όπως λες 'εαν αυτό είναι το τέλος, είναι για να ΄ρθει κάτι καλύτερο'

Το πιστεύω.

Γιατί όπως διαφορετικά λέω εγώ...
Όλα θα πάνε καλά στο τέλος...Αν δεν πάνε καλά τότε δεν είναι το τέλος.

Γι'αυτό...
Άστο να κυλήσει, άστο να πάει και να 'ρθει.


Υ.Γ  Είμαστε κάτι μοναδικά υπέροχο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους ανθρώπους να  θυμάσαι~ 



Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Να θυμάσαι.







Καταιγισμός

Σκέφτομαι.
Θέλω να σου δείξω πόσα πράγματα εγώ νιώθω.
ΚΕΝΟ.
Ποτέ δε σου έδωσα να καταλάβεις.
Με στεναχωρεί αυτό.

Μέσα σε μία κραυγή στενοχώριας φώναξα πώς δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.
Αφού δεν είμαστε.

Όμως εγώ θέλω να καταλάβεις ότι αισθάνομαι κι εγώ.
Κι ότι σε θέλω κι εγώ.

Κι ότι αξίζω.
Αξίζουμε.

Πάντα ήμουν της άποψης ότι το όμορφο είναι να είναι εύκολο κι όλα να κυλάνε.
Μετά 'γνώρισα' εσένα.
Όπου το εύκολο δεν ήταν δυνατό,
αλλά κι έμοιαζε εξαιρετικά βαρετό μπροστά στον περίεργο εαυτό σου..

Είσαι μία πρόκληση.
Πάντα ήσουν για μένα.
Μία πρόκληση να ξεπερνάω τον εαυτό μου.
Γιατί πλέον γράφω κι εγώ πολύ προσωπικά.
Και σου απευθύνομαι για όσα ελπίζω να διαβάσεις..
και δεν έχω τη δυνατότητα να πω.

Αυτό που είμαι είναι ένα δημιούργημα.
Δικό σου και δικό μου.

Είσαι πτυχή του εαυτού μου κι εγώ δική σου.
Και δεν είναι κακό.
Λες ότι είμαστε σαν μια οικογένεια.
Όλοι την αγαπάμε, γυρίζουμε σε αυτή αλλά κάποια στιγμή θέλουμε πάλι να φύγουμε.

Είναι σαν τον τόπο μας.

Αλλά αν έτσι είναι όντως τα πράγματα...

Θέλω να είμαι η Θεσσαλονίκη σου.

Θέλω να είμαι η οικογένεια σου, όχι αυτή που υποχρεούσαι να δεις και να επισκεφτείς...

Αλλά αυτή που επιλέγεις να δημιουργήσεις για να ζήσεις ευτυχισμένη.



Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Μπέρδεμα.

Έχω μπερδευτεί αυτές τις μέρες εξαιρετικά.
Τα συναισθήματα μου και το μυαλό μου, μου λένε άλλα.
Δεν ξέρω τι να υπακούσω.
Αν δεν ήμουν χαρούμενη...
Τότε τι αναζητώ από το παρελθόν;
Γιατί το νοσταλγώ;
Μήπως δε με άφησα να είμαι χαρούμενη;
Μήπως δε μου επέτρεψα;
Και τώρα τι;
Το συνειδητοποίησα;
Είμαι σίγουρη;
Αυτό θέλω;

Είναι ένα μπέρδεμα.
Τα δάκρυα μου σε ζητούν..
Τι θα συμβεί μετά;

Δε μπορώ να αντέξω άλλα δάκρυα..
Μου πέφτουνε βαριά..
Σε θέλω;

Μάλλον ναι.

Είσαι εδώ;
Ναι.

Λες ότι είσαι σίγουρη..
Εγώ σε εμπιστεύομαι.
Και περιμένω..

Λένε ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.
Ελπίζω να μην ισχύσει..

Καληνύχτα
Και να ξέρεις εγώ ξαλαρφώνω
Και μετά μπορώ να κοιμηθώ..
Και σε σκέφτομαι..
Κι ακούω το τραγούδι μας..












Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

1/2 ευτυχίας

Η ευτυχία δεν επιτυγχάνεται ολοκληρωτικά.

Είναι μία ψευδαίσθηση.

Που μας έχουν βάλει να κυνηγάμε..

Είναι μονάχα χαρούμενες στιγμές.

Δεν είναι κατάσταση.

Παρά μόνο για τους χαζούς.

Μονάχα οι χαζοί είναι ευτυχισμένοι σήμερα.

Χαίρομαι που δεν είμαι σε αυτούς.

Χαίρομαι που βρίσκω πράγματα δύσκολα.

Χαίρομαι που δε ζω σε μία φούσκα.

Χαίρομαι που πονάω.

Σημαίνει ζω.

Χαίρομαι που δεν είμαι ευτυχισμένη.

Γιατί αν ήμουν..

Δεν θα ξεχώριζαν οι στιγμές.

Μια νότα ελπίδας ...Άσκοπης

Αυτό αισθάνομαι.
Αυτό!



Έλεγχος.

Πόνος..

Μιζέρια.

Θυμός.

Νοσταλγία.

Ανασφάλεια.

Φόβος.

Έλλειψη.

Κενό. 

Απώλεια.

Μένος.

Πράγματα που δε μπορώ να εξηγήσω. 

Συναισθήματα.

Πολλά συναισθήματα 
Που δε μπορώ να ελέγξω... 




~Έχουμε νέο μέλος~
Ο Ερνέστο φέρνει χαρά.
Μας φέρνει κοντά.
Καλώς ήρθες.




Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

It feels like that...

Μια βδομάδα τώρα κοιμάμαι και δε βάζω το κινητό μου στο flight mode...
Ποτέ δεν το έκανα αυτό..
Πάντα το έβαζα.
Είχα μια σιγουριά και το έκανα.
Όποιος ήθελε να με βρει θα με έβρισκε το επόμενο πρωί.
Δε θα γινόταν τίποτα.
Δεν είναι ότι δε με ένοιαζε.
Απλώς ήμουν σίγουρη.
Τα είχα όλα τακτοποιημένα.
Ήμουν σίγουρη.

Μια βδομάδα τώρα δε βάζω το κινητό μου στο flight mode.

Είναι περίεργο αυτό για μένα.
Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνω.

Ίσως κάτι περιμένω;
...Δε νομίζω να περιμένω κάτι...

Ίσως κάτι να ελπίζω;
Να ελπίζω τι;

Λες να ελπίζω να χτυπήσει;

Μπα δε νομίζω...

Ίσως υποσυνείδητα να ελπίζω όμως.

Είχα καλομάθει φαίνεται.
Και τώρα περιμένω..
Πιθανότατα να αρχίσεις την παλιά καλή σου συνήθεια..
(και δε θέλω να βρεις το κινητό μου κλειστό)
Να βομβαρδίζεις το κινητό μου ασταμάτητα...
Και να μου λες όμορφα πράγματα...

Αυτό έχει σταματήσει καιρό.
Δεν το κάνεις καιρό τώρα.
Γι'αυτό ήμουν έτσι ανήσυχη.
Εσύ πάντα το έκανες αυτό.

Ίσως όμως πήρα μια εξήγηση χθες.

Δεν ξέρω πως θα είναι τα πράγματα αν αυτό είναι το τέλος.
Κι ακόμη κι αν θα είναι καλύτερα εν τέλει έτσι ..

Εγώ νιώθω άσχημα!
Αυτό έχω μόνο.
Προς το παρόν τουλάχιστον.

Αλλά όπως σου είπα και χθες...

Θυμάμαι τα καλά.
Μαζεύω τον εαυτό μου.
Και θυμάμαι τα καλά.

Εξάλλου τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Το έχω αποδεχτεί πλέον.

~χωρισμός/αποχωρισμός/πουλί μου~