Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Σοφό


Μεσημεριανοί Στόχασμοί

Σε μία φάση αναζήτησης... Αναζήτησης του ποιά είμαι, τι είμαι, τι θέλω να είμαι, τι θέλω να φαίνομαι ότι είμαι, τι πραγματικά είμαι και του τι εν τέλει θα γίνω πολύ έχω προβληματιστεί..
Πολύ έχω προβληματιστεί από το αόριστο, το ακανόνιστο και το απρόβλεπτο αυτές τις μέρες..
Βλέπω πράγματα.. 
Πράγματα που ποτέ δεν έβλεπα ή αρνιόμουν να δω και πράγματα που ίσως ήθελα να δω, αλλά με φόβηζε που τα ήθελα.
Ενώ κάπου στα 18 καλείσαι να αποφασίσεις εν μέρει τι θα κάνεις στη ζωή σου και παίρνεις αποφάσεις για το μέλλον σου.. πώς βρίσκεσαι στα 19 σου σε πολύ βαθύτερες και ουσιαστικότερες απορίες που αυτές θα έπρεπε να απαντηθούν.. (!) 
Ωστόσο το συμπέρασμα είναι ότι βλέπω πράγματα που δεν έβλεπα..
Και πρέπει να το αποδεχτώ.. 
Είμαι πράγματα που ούτε μου περνούσαν από το μυαλό ότι είμαι..
Είμαι σίγουρη πλεον..
Θέλω να είμαι αυτή που είμαι!
Θέλω πράγματα που θα ένιωθα άσχημα να παραδεχτώ ότι τα θέλω (υπό άλλες συνθήκες) 
Δεν ξέρω αν θέλω να φαίνομαι τι είμαι...
Ίσως προτιμώ να κρύβομαι... 
Και το τι θα γίνω... Είναι κάτι που δε μπορώ να απαντήσω ... 
Θα το απαντήσει ο χρόνος..! 
Ίσως γίνω όλα αυτά που σκέφτομαι τώρα όταν βλέπω τον εαυτό μου μπροστά μετά από κάποια χρόνια.. 
Ίσως γίνω πολλά περισσότερα..
Ίσως δε γίνω τίποτα από αυτά, αλλά κάτι που δεν φτάνει το μυαλό μου ούτε καν να φανταστεί τώρα. 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μόνος που μπορεί να τα απαντήσει όλα αυτά είμαι εγώ.
Κι όχι οι διάφοροι.. 

Αυτοπροσδιορισμός... 
Μόνον αυτό. 



Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Πού πήγαν όλα αυτά;

Ψάχνω...
Τις τελευταίες μέρες όλο κάτι ψάχνω..
Κάτι.
Κάποιον.
Δεν ξέρω.
Ψάχνω.
Κι εκεί που περπατάμε...
Το βρήκα!
Να ποια είναι η απορία μου!
Πού πήγε ο ρομαντισμός;
Προχωράμε στους καλοκαιρινούς δρόμους..
Δρόμους γεμάτους αρώματα..
Χρώματα..
Υποσχέσεις..
Έχουμε τη φύση
Τον ήλιο
Το φεγγάρι..
Τίποτα όμως δεν κοιτούμε πια..
Μας έχουν βάλει στο καλούπι αυτό
και πάμε..
Δε σταματούμε ούτε ένα λεπτό
Να χαρούμε.
Αυτά που υπάρχουν δίπλα μας
Σημασία δε δίνουμε..

Μας τα έχουν πάρει όλα..

Ο ρομαντισμός μας όμως μας ανήκει..
Δεν μπορεί κανείς να τον αρπάξει..

Ας κοιτάξουμε λοιπόν, αυτά,
που σπάνια τα βλέπουμε.
Να πάρουμε ξανά το θάρρος μας..
Να πιστέψουμε..
Και να παλέψουμε..

Χρειαζόμαστε ρομαντισμό..
Να πιστέψουμε στ'αδύνατα
Που δυνατά να γίνουνε..