Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Ανάμνηση...

Βλέποντας πάλι τα αγαπημένα μου σαχλά σε θυμήθηκα...
Κάπου εκεί υπήρχες...
Ξέρεις μου λείπεις καμιά φορά κι ας μην υπάρχεις πια.
Θυμήθηκα εμένα..
Τότε που νόμιζα ότι το για πάντα μπορεί να υπάρξει.
Γιατί ίσως εγώ είμαι από τους χαζούς ρομαντικούς που το λεν και το πιστεύουν..
Πιστεύουν ότι μπορούν...
Ή τουλάχιστον ξέρουν ότι θέλουν να προσπαθήσουν..
Στην αγαπημένη μου λοιπόν φράση..!
Στο για πάντα...
Που δεν υπάρχει.
Που είναι σχετικό..
Και που δύσκολα χτίζεται..
Όμως χτίζεται!
Εξάλλου αν η ψευδαίσθηση του αυτή δεν υπήρχε, τίποτα δε θα δημιουργούσαμε.
Αυτή η ψευδαίσθηση είναι το κίνητρο.
Για να δημιουργούμε και να πιστεύουμε..
Το για πάντα είναι απλώς για μερικό καιρό ακόμη.
Όσο..
Είναι η ανάγκη μας να υποσχόμαστε.
Η ανάγκη μας για ασφάλεια.
Μια λέξη.
Πολλές υποσχέσεις.
Λόγια που φυσικά εύλογα δεν μπορούν να τηρηθούν.
Κι από πίσω ένα σωρό..
Φόβοι
Ανασφάλειες.

Ξέρεις σε θυμήθηκα κι ήταν γλυκό..και όμορφο
Γιατί τουλάχιστον τότε μπορούσα να πιστέψω..
Θα ξαναγίνει δε λέω...
Αλλά σε θυμήθηκα.
Και είναι όμορφο να θυμάμαι αυτό από εσένα..
Μετά από όλα αυτά..

Το για πάντα είναι σχετικό και χτίζεται.
Μην το φοβάσαι.
Θέλει προσπάθεια.
Αυτό να θυμάσαι...



Καληνύχτα, κι ελπίζω να είσαι καλά...
Κάπου μέσα στην πόλη..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου