Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Εξαχρείωση

Έχουμε φτάσει πλέον στην εποχή που όλο κάτι θέμε να αποδείξουμε.
Ισχυριζόμαστε πόσο ανθεκτικοί είμαστε.
Πόσα πολλά μπορούμε να αντέξουμε.
Πόσο οι καιροί που ζούμε δεν είναι δα και τόσο δύσκολοι, τουλάχιστον τόσο καταστροφικοί.
Πόσο εύκολα μπορούμε να δεχθούμε τις αλλαγές που επιβάλλονται.
Πόσο άθικτοι μένουμε από τη δυστυχία και τη μιζέρια που επικρατεί.
Πόσο δεν έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε και μόνοι μας.
Πόσο ανούσια είναι η εξάρτηση μας από τους φίλους μας.
Πόσο μηδαμινή η ανάγκη μας για σιγουριά.
Πόσο δε χρειαζόμαστε τον έρωτα.
Πόσο ερωτευμένοι δεν είμαστε.
Πόσο ευάλωτοι δεν είμαστε.
Πόσο μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας.!

Ποιόν κοροϊδεύεις ανόητε άνθρωπε του σήμερα;!

Δεν είμαστε τόσο ανθεκτικοί!
Είμαστε άνθρωποι!
Δε μπορούμε να αντέξουμε άλλα.
Οι καιροί που ζούμε είναι εξαιρετικά δύσκολοι.
Οι αλλαγές είναι δύσκολες όταν δεν τις επιλέγεις εσύ.
Δε μένουμε άθικτοι από τη μιζέρια που επικρατεί, απλά δε τη βλέπουμε γιατί είμαστε κι εμείς μέρος της.
Φυσικά κι έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους. Δε μπορούμε να πάμε κόντρα στη φύση μας.
Βεβαίως και εξαρτώμαστε από τους φίλους μας, γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι μας.
Είναι λογικό να ψάχνουμε για λίγοι σιγουριά.
Είναι ζωτική μας ανάγκη ο έρωτας.
Είμαστε ευάλωτοι.
Και προφανώς και ο μόνος που δε μπορούμε να πείσουμε είναι ο εαυτός μας.
Ίσως καταφέρουμε τους άλλους, όμως ποτέ δε θα καταφέρουμε τον εαυτό μας.!

Α! Και δυστυχώς έχουμε χάσει την ουσία.
Γιατί κάποτε οι άνθρωποι παλεύαμε να αποδείξουμε πόσο ερωτευμένοι είμαστε κι όχι το αντίθετο!
Επειδή αυτό ήταν το ζητούμενο!
Επειδή αυτό ήταν το αληθινό.
Επειδή αυτό ήταν...!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου