Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Εν τέλει, ποιο είναι το πιο σημαντικό;

Φιλία -Έρωτας-Φιλία-Έρωτας-Φιλία-Έρωτας-Φιλία-Έρωτας
Το κλασικό δίπτυχο.
Φιλία που γίνεται έρωτας.
Θυμάμαι τη μέρα που μου είπε ο κος Δημήτρης τη φράση "στη φιλία υπάρχει περισσότερος έρωτας απ'ότι στον έρωτα και στον έρωτα υπάρχει περισσότερη φιλία απ'ότι στη φιλία".
Από τότε ξεκίνησαν όλα.
Αξίζει για έναν έρωτα να πετάς μια φιλία χρόνων;
Ο έρωτας μάτια μου περνάει και τότε τι μένει;!
Μένει ο θαυμασμός κι η αγάπη.
Μέχρι πότε; Μέχρι κι αυτά να ξεθοριάσουν.
Η φιλία πάλι, είναι κάτι παντοτινό (σχετικά). Κάτι πιο απλό και πιο σίγουρο.
Κι αφού ρισκάρεις την πρώτη σου φιλία για να ζήσεις ένα δυνατό έρωτα και τα χάνεις όλα, την επόμενη φορά είσαι πιο προσεχτικός.
Σκέφτεσαι περισσότερο, κι αναλογίζεσαι τι θα σε πονέσει λιγότερο αν δεν το ζήσεις.
Ένας έρωτας για όσο κρατήσει ή η φιλία που ήδη έχεις;
Διαλέγεις και παίρνεις. Και μαζί κι όλες τις συνέπειες που ακολουθούν.
Όλα για όλα για χάρη αυτού που νιώθεις ή φυλάς τα ρούχα σου για να ΄χεις;!

Δική σου η απόφαση.

Για σένα τι είναι το πιο σημαντικό;




Ψέμα

Επιλογές.
Κάτι παίρνεις μαζί σου και κάτι αφήνεις πίσω σου.
Ποτέ δε μπορείς να τα έχεις όλα!
Μαθαίνεις να αποχωρίζεσαι.
Σκληρό, άδικο, αλλά πραγματικό.
Επιλέγεις κάτι και το κάνεις καλά.
Έτσι γίνεται και με τους ανθρώπους.
Δε μπορείς πάντα να τους έχεις όλους.
Έχουν βούληση.
Συναισθήματα.
Δεν είναι παιχνίδια.
Επιλέγεις λοιπόν, ποιούς θα κρατήσεις στη ζωή σου...
Και ποιους είναι ώρα να αφήσεις πίσω.
Μα κι αν δε μπορείς;
Εύλογο ερώτημα.
Τότε κάνεις τα πάντα για να τους χωρέσεις όλους στην ίδια πραγματικότητα...
Επειδή εσύ ακόμη δεν είσαι σε θέση να αποχωρίζεσαι.
Τους κρατάς με νύχια και με δόντια;
Τους λες και ψέματα όμως αν χρειαστεί;!
Ναι λες,,,
Γιατί όχι;
Ψέματα;!

Όχι ψέματα!
Ποτέ ψέματα...
Γιατί...
Μια φιλία, μια ανθρώπινη σχέση, όλα μπορεί να τα αντέξει αν είναι δυνατή.
Όχι όμως τα ψέματα.
Το ψέμα τελικά είναι ο χειρότερος τρόπος να κρατάς έναν άνθρωπο..
Γιατί;!
Για τον απλούστατο λόγο ότι όταν το μάθει θα τον έχεις χάσει παντοτινά.

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

   Γιατί να...
Είναι που μερικές φορές 
                  Η ζωή τρέχει...
                              Πιο γρήγορα 
                                              από εσένα...

Οδός ονείρων

Ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους..
Ίσως να μην το ξέρουμε...
Ίσως όμως να είναι ο δρόμος που κατοικούμε..
Ο δρόμος που βαδίζουμε.
Ασήμαντος αλλά σημαντικός!
Μικρός και άσημος.
Πολλές ελπίδες βρίσκονται κρυμμένες σ'αυτόν.
Πολλές ευτύχιες είχαν βρει το καταφύγιο τους εκεί.
Σιωπή.
Μια απέραντη σιωπή.
Κάτω από ένα μοναδικό βαθύ μπλε ουρανό.
Γεμάτο άστρα.
Και μικρό φεγγάρι.
Και μια βαριά ανάσα.

Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους..
Ίσως να είναι ο δρομος που βαδίζουμε..
Είναι ο δρόμος...
Που πολλά όνειρα γεννήθηκαν...
Και πολλά όνειρα πέθαναν.

Καληνύχτα.
Με πικρία.



Κάθε δρόμος έχει
μια καρδιά για τα παιδιά.

Μα κυρά μου εσύ, 
σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ’ αστέρια
που όλο πέφτουν σαν βροχή. 

Κάθε σπίτι κρύβει
λίγη αγάπη στη σιωπή.
Μα ένα αγόρι έχει
την αγάπη για ντροπή.


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

-

Δεν έχει σημασία να φύγεις.
Δεν έχει σημασία να κρυφτείς από το φόβο σου.
Από εσένα.
Δε χρειάζεται όμως και να προκαλείς τον εαυτό σου.
Μπορείς να βάλεις τα όρια σου.
Και δεν υπάρχει λόγος να έχεις τύψεις για κάτι που έκανες.
Εφόσον αυτό εκείνη τη στιγμή ήταν σωστό.
Εφόσον σε έκανε να νιώθεις όμορφα.
Δεν είναι κακό να νιώθεις όμορφα.
Απλά αποδέξου τις πράξεις σου.
Αποδέξου αυτό που είσαι.
Δεν είσαι τέλειος.
Κάνεις λάθη.
Κι είναι αποδεκτό.
Έχεις αισθήματα.
Πληγώνεσαι.
Πανικοβάλλεσαι.
Αποτυγχάνεις.
Δεν πρέπει να τιμωρείσαι.
Εξάλλου τίποτα δεν εννοείται!


'Από τη στιγμή που γεννιόμαστε το μόνο πράγμα που εννοείται είναι ότι θα πεθάνουμε.' Α.







Εξαχρείωση

Έχουμε φτάσει πλέον στην εποχή που όλο κάτι θέμε να αποδείξουμε.
Ισχυριζόμαστε πόσο ανθεκτικοί είμαστε.
Πόσα πολλά μπορούμε να αντέξουμε.
Πόσο οι καιροί που ζούμε δεν είναι δα και τόσο δύσκολοι, τουλάχιστον τόσο καταστροφικοί.
Πόσο εύκολα μπορούμε να δεχθούμε τις αλλαγές που επιβάλλονται.
Πόσο άθικτοι μένουμε από τη δυστυχία και τη μιζέρια που επικρατεί.
Πόσο δεν έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε και μόνοι μας.
Πόσο ανούσια είναι η εξάρτηση μας από τους φίλους μας.
Πόσο μηδαμινή η ανάγκη μας για σιγουριά.
Πόσο δε χρειαζόμαστε τον έρωτα.
Πόσο ερωτευμένοι δεν είμαστε.
Πόσο ευάλωτοι δεν είμαστε.
Πόσο μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας.!

Ποιόν κοροϊδεύεις ανόητε άνθρωπε του σήμερα;!

Δεν είμαστε τόσο ανθεκτικοί!
Είμαστε άνθρωποι!
Δε μπορούμε να αντέξουμε άλλα.
Οι καιροί που ζούμε είναι εξαιρετικά δύσκολοι.
Οι αλλαγές είναι δύσκολες όταν δεν τις επιλέγεις εσύ.
Δε μένουμε άθικτοι από τη μιζέρια που επικρατεί, απλά δε τη βλέπουμε γιατί είμαστε κι εμείς μέρος της.
Φυσικά κι έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους. Δε μπορούμε να πάμε κόντρα στη φύση μας.
Βεβαίως και εξαρτώμαστε από τους φίλους μας, γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι μας.
Είναι λογικό να ψάχνουμε για λίγοι σιγουριά.
Είναι ζωτική μας ανάγκη ο έρωτας.
Είμαστε ευάλωτοι.
Και προφανώς και ο μόνος που δε μπορούμε να πείσουμε είναι ο εαυτός μας.
Ίσως καταφέρουμε τους άλλους, όμως ποτέ δε θα καταφέρουμε τον εαυτό μας.!

Α! Και δυστυχώς έχουμε χάσει την ουσία.
Γιατί κάποτε οι άνθρωποι παλεύαμε να αποδείξουμε πόσο ερωτευμένοι είμαστε κι όχι το αντίθετο!
Επειδή αυτό ήταν το ζητούμενο!
Επειδή αυτό ήταν το αληθινό.
Επειδή αυτό ήταν...!