Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Λήθη...

Τόσο εύκολα λοιπόν ξεχνας...
Ίσως όμως να μην ξεχνάς απλά να προσποιείσαι..
Εγώ όμως θυμάμαι.
Θυμάμαι το χαμόγελό σου, θυμάμαι να μοιάζεις ο πιο όμορφος κι ευτυχισμένος άνθρωπος σ'ετούτη τη γη...θυμάμαι να μου λες πως μ'αγαπάς, θυμάμαι το άρωμά σου, τη ματιά σου καρφωμένη στα δικά μου μάτια..
Τόσο σίγουρη. Τόσο απόλυτη!
Θυμάμαι επίσης να σχεδιάζουμε...
Θυμάμαι να με κρατάς και να μου λες πως όλα θα περάσουν...
Τότε που ήσουν ακόμη εδω, κι εγώ ακόμη εκεί. 
Τώρα όμως έχω απλά το όνειρό σου και τη μνήμη από το πως ήσουν...
Σε χάνω κάθε μέρα και πιο πολύ...
Και φοβάμαι πως κάποια μέρα θα σε χάσω τελείως.
Ωστόσο εσύ κάποτε είχες πει...ότι δεν έχει σημασία αυτό...
Δεν έχει σημασία πια το πόσο εύκολα ξεχνάς..!
Μα μονάχα έχει σημασία το πόσο γρήγορα θυμάσαι...
Πια δε θυμάσαι... δε μπορει να θυμάσαι...
Αλλά εγώ δεν ξέχασα...
Και μου λείπουν τα μάτια σου να με κοιτούν..
Μου λείπουν τα χείλη σου να μου μιλούν...
Μου λείπει να χάνω το χέρι μου μέσα στο δικό σου..
Μου λείπει να χαίρομαι επειδή χαίρεσαι και να λυπάμαι επειδή λυπάσαι..
Μου λείπει να ξέρω ότι είσαι δίπλα μου κι ας είσαι μακριά μου... 
Μου λείπουν τα μη της ζωής μας ...
Μα πάνω απ'όλα το Μ της ζωής μου...
Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι...και θα θυμάμαι... 
Μάλλον για καιρό...