Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Άνθρωποι

Το θέμα με τους ανθρώπους δεν είναι απλώς ότι έρχονται και φεύγουν...
Το πραγματικό θέμα είναι ποια στιγμή επιλέγουν αυτοί να έρθουν και ποια να φύγουν..
Διότι οι περισσότεροι από αυτούς συνηθίζουν να εμφανίζονται την πιο ακατάλληλη στιγμή..το χειρότερο όμως είναι ότι στη συνέχεια επιλέγουν ν'αποχωρήσουν την πιο κρίσιμη στιγμή!
Κάπως έτσι εμφανίζονται όταν δεν τους έχεις καθόλου ανάγκη, ανατρέπουν την πραγματικότητά σου,
σου δημιουργούν το αίσθημα για να τους έχεις ανάγκη και τέλος...
Εξαφανίζονται...
Εξαφανίζονται ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τους έχεις ανάγκη!
Τη στιγμή που τους έχεις ανάγκη πιο πολύ από κάθε φορά στη ζωή σου!
Η αποχώρηση όμως τότε δυστυχώς είναι οριστική...
Και κατ'αυτόν τον τρόπο κλείνει ένας κύκλος ανθρώπινων σχέσεων...
Ένας κύκλος που θα επαναλαμβάνεται διαρκώς στη ζωή μας, όμως με άλλους κάθε φορά ανθρώπους..
Ένας κύκλος αέναος!

Ελπίς ...

Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί της έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. 
Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί.
 Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. 
Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα.
 Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: 
την ελπίδα. 

Κι έτσι λοιπόν από αρχαιοτάτων χρόνων εμείς οι άνθρωποι υπομένουμε τις δυσκολίες και στηρίζουμε τις προσπάθειες μας στο μοναδικό καλό που έμεινε στον πυθμένα του κουτιού της Πανδώρας! 
Σ'ένα ουσιαστικό που μας δημιουργεί ψευδαισθήσεις και μας δίνει κουράγιο μόνο και μόνο για να υπομένουμε τις αντιξοότητες που η ζωή μας επιβάλλει και για μην εγκαταλείπουμε από την πρώτη κιόλας μάχη...
Και κατα αυτόν τον τρόπο συνεχίζουμε...
Ελπίζοντας!

310812

Πλάι στο αυγουστιάτικο φεγγάρι και κάτω από τα μαγευτικά φώτα μιας σκηνής γεμάτη υποσχέσεις βρέθηκα ν'αναλογίζομαι ένα καλοκαίρι που μόλις πέρασε κι ένα φθινόπωρο που σιγά σιγά αχνοφαίνεται στον ορίζοντα να πλησιάζει κάπως επιβλητικά!
Ένα φθινόπωρο που φέρνει νέα πόλη νέους ανθρώπους και νέα ζωή... '
Ανάμεσα σε κάτι πολύ προσωπικό και ίσως εξαιρετικά απρόσωπο συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά την αλήθεια που πάντα αγαπώ να τραγουδάω 'getting away with it all messed up, that's the living'.
Γιατί όπως και να μας βρει η αυριανή ημέρα, σε όποιο μέρος, για άλλη μια φορά καλούμαστε να τα καταφέρουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε κι όπως μονάχα εμείς μπορούμε!
Κι έτσι εγώ θα συνεχίσω για καιρό ακόμη  να λέω το ποιηματάκι μου!
Γιατί μαζί με αυτό καταφέρνω να προχωράω!
Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η βραδιά σε αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν, σε αυτούς που κάποτε αγαπήσαμε, σε αυτούς που μας αγάπησαν αλλά ίσως για κάποιο λόγο δε μας αγαπούν πια!
Αφιερωμένη αυτή η βραδιά σε όσους λείπουν, σε όσους μας λείπουν..!
Αφιερωμένη στη ζωή που ξεκινάει μπροστά μας!
Γιατί ο Σεπτέμβρης σημαίνει μια καινούργια εποχή,,, μια καινούργια αρχή για όλους μας ...
Όπου λοιπόν κι αν μας βρει ο Σεπτέμβρης αυτή τη φορά και πάλι θα τα καταφέρουμε...
Γιατί αυτό οφείλουμε να κάνουμε!
Επειδή έρχονται δύσκολοι καιροί...κατά τους οποίους...επιτρέπεται να πέσεις...
Αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς!
Γιατί έτσι είναι η ζωή!



Υ.Γ.  Ευχαριστώ τους ταιμς! γιατί χωρίς αυτούς ποτέ δε θα είχα χώρο και μέρος να πω το ποιηματάκι μου και να γίνομαι κάθε φορά ακόμη πιο ευτυχισμένη!
Στους Ταιμς λοιπόν!









                                                                                                                 Καλό Ξημέρωμα!
                                                                                                                         Μ.Ν.