Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Σουρεαλιστίκ


Είναι ο τρόπος.. 
που εδώ και καιρό..
το ζούμε. 

Όλα συμβαίνουν, 
σε αυτήν, κυρίως, τη βάση. 

Όπου η κακή μοίρα, 
- ή και απλώς κακοτυχία - 
βασιλεύει αιώνια. 

Όπου τα πράγματα 
που δεν πρέπει 
συμβαίνουν. 

Τα νοήματα 
που δε θα 'πρεπε 
αναγιγνώσκονται. 

Και τα συναισθήματα 
που δεν θα 'ταν καλό 
επικοινωνούνται. 

Κάτι σαν το νόμο 
του Μέρφι, 
όπου η φέτα με τη μαρμελάδα
πέφτει κάτω 
πάντα 
με τη μεριά της μαρμελάδας. 

Έτσι το ζω 
κι εγώ. 

- Σουρεαλιστικά - 

Σαν ταινία του Λάνθιμου.
Ή και 

Σαν εκείνη την πρωτοχρονιά,
που παίζαμε "θανάση" 
και ακούγαμε Σοστακοβιτσ. 




η μουσική υπόκρουση της ζωής 
όταν εκείνη 
σε ειρωνεύεται.

(!) 



Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

κοινός τόπος.



Έτσι το ονομάζω. 
Έτσι ονομάζω τα βήματα που κάνω 
και κάνεις.. 

Το κάθε κάνεις. 
Βήματα για κάτι μικρό. 
Να συναντηθούμε. 

Για τις στιγμές που εγώ
δε θα καταλαβαίνω, 
κάτι δικό σου. 

Και όλες εκείνες τις στιγμές, 
που εσύ.. 
δε δύνασαι να καταλάβεις.. 
κάτι δικό μου. 

Πάντα όμως θα υπάρχει εκείνο.. 
το μικρό σημείο, 
που εσύ και εγώ, 
θα μιλάμε για κάτι κοινό. 

Κάτι που και οι δύο μας, 
θα μπορούμε να καταλάβουμε.

Και θα είναι κάτι κοινό. 
Ο κοινός μας τόπος. 
Αυτό που θα μας ενώνει. 

Στην περίεργη οικειότητα μας, 
λοιπόν. 







Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

πάντα θα γυρνώ (./;)



Εσένα.. 
Ναι εσένα λέω. 
Κάτι κάνεις. 
Κάτι κάνεις σε εμένα. 
Κι εγώ είμαι εκεί πάντα. 

Εσένα. 
Σε ξέρω πάρα πολύ κι όμως καθόλου. 
Πάντα στο μηδέν. 

Εσένα.. 
Ναι σίγουρα εσένα. 
Σε αγαπάω. 
Πάντα. 
Είναι περίεργο. 

Εσύ. 
Είσαι ένα κομμάτι εγώ. 
Για κάποιο πάντα -γαμημένο- λόγο. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος στη ζωή μου.. 
που μπορώ
και πάντα τον αγαπώ, 
- ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ -  

Και έχω κουραστεί.. 
Να είσαι εσύ.




Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017



Η φάση μου τον τελευταίο καιρό είναι άβολη. 
Μπορεί να συνοψιστεί σε δύο φράσεις, τόσο απλά. 

~ choose me, pick me. ~



Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Ηράκλειο + Big Choco



Επέστρεψα πάλι. 
Όλα είναι πολύ γνώριμα και οικεία. 
Όπως πάντα άλλωστε.

Έκανα κι ενα φλας μπακ, 
παράλληλα. 

Ξαφνικά, μετά από χρόνια, 
γυρνούσα σπίτι μου
από το δρόμο που γυρνούσα 
αρκετά παλιά.

Περίεργο συναίσθημα. 
Απλώς γυρνάς κάπου. 
Και αίφνης γυρνάς στο ίδιο μέρος. 
Από σχεδόν το ίδιο μέρος. 

Όμως ποτέ πάλι 
ο ίδιος άνθρωπος.

Η ζωή κάνει κύκλους. 
Και κάπως έτσι μας ξεγελάει. 

Όμως τα πράγματα που είναι να μείνουν,
τελικά μένουν. 



Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Εις μνήμην.


Στην παρέα μου γενικά το κάνουμε αυτό.. 
Ιεροτελεστίες. 
Είτε είναι χαρά, είτε πρόκειται για λύπη. 
Θα το ζήσουμε. 
Έτσι λαουντ. 

Πιο πολύ απ'όλα όμως αγαπάμε τα μνημόσυνα. 
Είναι άλλωστε και πιο συχνά. 
Μετράμε τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. 
Τους αναπολούμε.. 
Τους μνημονεύουμε..
Και αναρωτιόμαστε.. 

Πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί..;
Μάλλον είναι πολλοί. 
Πού βρίσκονται τώρα..; 

Αν οι ζωές μας ήταν ένας χάρτης, 
πολλά σημεία θα είχαν μείνει κενά. 

Έτσι κάνουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μας. 
Εξαφανίζονται από το χάρτη. 

Έτσι απλά. 

Κι εμείς κάθε χρόνο στα ίδια, 
βρισκόμαστε να κάνουμε όλο και πιο πολλά
μνημόσυνα. 


Είπα χαριτολογώντας όμως και βαθιά πληγωμένη,
ας ανάψουμε άλλο ένα κερί 
για όλους αυτούς που αποφάσισαν,
έτσι απλά,
να μας εγκαταλείψουν.






Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

La la la la, la la la lee


Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε.